Dinsdag 26/01/2021

Dag 2 volgens Wim Wilri: Balthazar (****1/2) en The Hickey Underworld (***1/2)

Wissel van de wacht: Tim Vanhamel is de nieuwe gitarist van The Hickey Underworld.Beeld Harry Heuts

Het Pukkelpopteam van De Morgen stuurt ook dit jaar vier recensenten naar de weide. Ze hebben voor de volgende drie dagen elk een eigen traject uitgetekend en plechtig beloofd om elkaar nooit voor hetzelfde podium tegen te komen. Het parcours van Wim Wilri brengt hem vandaag naar Nick Waterhouse, Arcane Roots, Kadavar, Omar Souleyman, Balthazar, Neneh Cherry en The Hickey Underworld.

The Hickey Underworld (***1/2)
Met The Hickey Underworld mocht de vuile kant van Antwerpen de uitsluitend Belgische Wablief-tent afsluiten. Tim Vanhamel werd er voorgesteld als nieuwe snarenplukker, terwijl Jonas Govaerts in Hasselt afscheid kwam nemen van de groep.

Dit concert leek wel het scenario van een van Govaerts' horrorfilms. Vanhamel (die hier donderdag ook al met Magnus stond) verscheen in een knalgele zuidwester en had zijn gezicht onder een zonneklep verborgen, terwijl Younes Faltakh er als een Albanese schipper uitzag. Met elk nummer nam de intensiteit toe (Vanhamel voederde zijn gitaar zelfs aan het gretige publiek) en dook er een nieuwe verrassing op.

Drie grapjassen vervoegden de groep op tamboerijn, maar dat was slechts spielerei. Het werd ernst toen Jonas Govaerts tijdens 'The Frog' de tweede stem op zich nam, en dat ook nadien meermaals herhaalde. De gitarist heeft gehoorproblemen en filmplannen. Hier gebeurde duidelijk een wissel van de wacht, want een geëmotioneerde Govaerts gaf Vanhamel een dikke knuffel. Waarbij confettiknallers hoorden, een kolkende zee vol crowdsurfers, een wandelende zombie op het podium en woeste gitaren. The Hickey Underworld bleef een uur lang even bizar als boeiend. Het was goed dat de groep na twee jaar afwezigheid hier terug zijn verwrongen gezicht toonde, en loensend naar de toekomst keek.

Beeld Harry Heuts

Neneh Cherry (**1/2)
Neneh Cherry bracht twee verrassingen mee naar de Castello: haar "jongere zusje" Robyn én oude hit 'Buffalo Stance'. Ondanks dat werd het toch geen onvergetelijk concert.

Neneh Cherry (50) is terug van lang weggeweest en tourt Europa momenteel rond met RocketNumberNine, het pseudoniem voor de broers Ben en Tom Page op drum en keyboards. Duo en zangeres zetten meteen de titelsong van nieuwe plaat 'Blank Project' in. De dreunende bassen ratelden daarbij haast de vullingen uit je tanden. Neneh showde haar knalgele sneakers en deed het soort voodoo-dansje dat je associeerde met Maxim en Keith van The Prodigy.

De belichting varieerde mooi van marineblauw naar scharlakenrood, maar de doffe beats zelf veranderden - op een streepje jungle na - nauwelijks. Veel passanten, die in de halfvolle tent waren komen schuilen voor de regenbui (of wat nostalgie hoopten op te snuiven), hielden het dan ook halfweg voor bekeken.

De volhouders kregen alsnog wat lekkers toegeworpen. Een heuse live-première: Robyn kwam, net als op de plaat, mee 'Out of the Black' zingen. Met een rugzakje aan danste en zong het blonde staafje dynamiet zich helemaal in het zweet. Een dikke knuffel was haar deel. Waarna Neneh een handdoek om haar krulharen zwengelde en 'Buffalo Stance' inzette. Herwerkt om in de mindflow van dit nieuwe electronica-project te passen, maar de boodschap kwam nog steeds over. Mannen met geld had de zangeres niet nodig, het was zachtheid waar ze aan dacht. Het bleek meteen de enige keer dat de Castello zich even liet gaan en voluit meedanste. Er waren dan toch nog voldoende nostalgici overgebleven.

Neneh Cherry.Beeld Alex Vanhee
Neneh Cherry.Beeld Alex Vanhee

Omar Souleyman (****)
Het blijven de mysteries van Pukkelpop: hoe aparte acts er plots kunnen uitgroeien tot een heus fenomeen. Massaal veel jongeren hadden het concert van Omar Souleyman (****, Castello, vrijdag, 17.05u) aangekruist in hun agenda. De Syrische bruiloftsmuziek van de 48-jarige zanger leende zich dan ook uitstekend om te dansen.

Terwijl Souleyman zelf onafgebroken over het podium bleef ijsberen, toverde de toetsenman een Arabische fluit uit zijn muziekdoosje en zette die een stampende beat in. Het was het signaal voor Pukkelpop om mee te beginnen kronkelen, dansen en collectief uit de bol te gaan. Meisjes klommen er op schouders, mannen met tulband en djellaba aan gingen onbezorgd crowdsurfen en trapten strandballen de menigte in. Dit stukje exotiek bracht Pukkelpop samen, drie kwartier lang.

Omar Souleyman bewees daarbij dat hij niet voor niets al twintig jaar 'de keizer van de dabke' wordt genoemd. Zijn bezwerende stem, waarin hij traditionele Koerdische en Arabische huwelijksliedjes zong, bracht de handen tot achteraan op elkaar. Na een uitgebreid 'Wenu Wenu' begon de massa zelfs spontaan zijn naam te scanderen. Souleyman lachte om zoveel liefde en inzet, en maakte uit dankbaarheid een diepe buiging.

Tip voor de organisatoren van Tomorrowland: nodig volgend jaar deze Syrische held ook eens uit naar Boom. Succes gegarandeerd.

Beeld alex vanhee
Beeld alex vanhee

Kadavar (****)
The Shelter blijkt een patent te hebben op uitstekende retro-rock. Na het Zweedse Graveyard twee jaar geleden, maakte Kadavar (****, The Shelter, vrijdag, 16.00u) er nu het mooie weer. Ook deze Berlijnse baardapen bestonden uit een dynamische drie. Het drumstel van Christoph 'Tiger' Bartelt was vlak tegen de rand van het podium gezet. En het leek écht wel of hij met voeten, armen en zwiepende lange haardos trachtte om die doorschijnende drums tot in het publiek te rammen.

Kadavar had nog een missie voor ogen: The Shelter veertig minuten onderdompelen in ongepolijste psychedelische stonerrock en doom, alsof de jaren zeventig nog steeds bezig waren. Gitarist Christoph 'Lupus' Lindemann beklijfde daarbij met krachtige zang, terwijl boomlange bassist Simon 'Dragon' Bouteloup als machtige metronoom fungeerde. Drummer Tiger had dan weer jazz in de polsen.

Ja, Black Sabbath en Hawkwind zonden wel degelijk hun bastaardzonen uit naar Limburg. En het gaat zichtbaar snel voor de Duitsers. Vorig jaar speelden ze nog in de kleine Antwerpse jeugdclub Kavka, nu was The Shelter al haast volgelopen. Met 'Abra Kadavar' heeft Kadavar bovendien een ronkende tweede plaat uit. Songs als 'Doomsday Machine' en 'Black Sun' bewezen op Pukkelpop dat er ook toekomst zit in het verleden.

Beeld harry heuts
Beeld harry heuts
Beeld harry heuts

Arcane Roots (**1/2)
Het Britse alt-rocktrio Arcane Roots (**1/2, The Shelter, vrijdag, 14.35u) speelde in The Shelter op sferen en emoties. Van zacht rommelend tot woest bruisend. Zanger-gitarist Andrew Groves had een winkelcentrum aan effectpedalen bij en viel zijn instrument met regelmaat van de klok aan, om dan weer te gaan stuiteren of zich achter zijn micro terug te trekken.

Bassist Adam Burton voedde op wat de kleine frontman aanbracht, terwijl drummer Daryl Atkins als cavalerie diende om de charge in te leiden. De sonische storm ging echter even snel weer liggen als hij begon, om enkele minuten later opnieuw in alle hevigheid los te barsten (voor alle duidelijkheid: we hebben het niet over het weer, het miezerde slechts zachtjes in Kiewit).

Andrew Groves kroop soms in zijn gitaar, die hij als een synthesizer bespeelde om dan plots een zoveelste tempowisseling in te voeren. Dat afstoten en aantrekken begon op de duur te enerveren. De aandacht van het publiek begon te verslappen en menigeen ging een biertje halen. Groves bedankte de aanwezigen toch, roemde Pukkelpop als "een prachtig festival" en ging nog één keer voluit met 'Million Dollar Que$tion'.

Beeld harry heuts
Beeld alex vanhee

Nick Waterhouse (***1/2)
Wie tienermeisjes wou zien shaken en twisten, moest even voor twee 's middags in de Marquee staan. Nick Waterhouse (***1/2, Marquee, vrijdag, 13.55u) bracht er muziek waar je spontaan een vetkuif van kweekte en je bakkebaarden gingen groeien. De nerdy zanger uit Los Angeles bleek geïmporteerd uit een gouden verleden, toen rock-'n-roll nog in zijn beginschoenen stond en dat glimmende paar om je voeten bleef knellen tot je aan het dansen sloeg.

Waterhouse (28) zong met rauwe stem, speelde strak op zijn grote gitaar en werd kundig bijgestaan door vier muzikanten en een charmante achtergrondzangeres. De zwarte Britney Manner had een hemelse stem, maar ook de tenorsax van Paula Henderson (in een rood tijgerpakje) gaf een mooie warme klankkleur aan 'Say I Wanna Know', 'Trouble' en het gloednieuwe 'Dead Room'. Bassist Rob Douglas zag er uit of hij vorige week nog een slagerij openhield, maar miste geen enkele noot.

Hip was (de groep rond) Waterhouse dus allerminst, maar dat deerde niet. De zanger haalde 'It No. 3' van Ty Segall boven en speelde nog twee lievelingscovers. Bij zijn versies van 'It's Your Voodoo Working' van Charles Sheffield en Thems 'I Can Only Give You' zag je in de hele Marquee niemand roerloos toekijken. Nick Waterhouse richtte zich op je heupen en nekwervels. Dit was een kennismaking, waarna je rijker naar huis ging.

Beeld alex vanhee
Beeld alex vanhee

Balthazar (****1/2)
Balthazar speelde nog één Belgische show, voor het Kortrijkse vijftal de studio in duikt om er een derde plaat op te gaan nemen. Hun tijdelijk vaarwel werd een heuse knaller. Met zowaar een confetti-kanon, maar bovenal muzikaal vuurwerk op het hoofdpodium.

Tot diep in de wei stond er een grote mensenmassa te kijken. Die kreeg twee appetizers met nieuw werk voorgeschoteld, naast een set waar niets op af te dingen viel. Knap, want Balthazar blijft een vreemd fenomeen. Deze Belgische groep heeft geen écht gezicht en is nauwelijks met een andere act te vergelijken. Met vier stonden de groepsleden vooraan op een rij, de blik op de menigte gericht maar geen enkele noot missend. Hun muziek weefde in elkaar als een prachtig Perzisch tapijt.

Balthazar toonde zijn leeuwenkop op Pukkelpop, bezong de oudste van zusters en nam de voltallige wei mee naar de vijftiende verdieping. Waarop bij 'Leipzig' ook de duivel zowaar zijn kermis ontbond: plots begon het onder een zwoel zonnetje even te regenen.

Van de twee nieuwe songs verkozen we 'Will My Lover' op het eerste gehoor boven 'Nightclubbing'. Bij die laatste heerste vooral de bas van Simon Casier. Terwijl het eerstgenoemde liefdesliedje dreef op vier ijle stemmetjes en de ingehouden drum van Michiel Balcaen, om te eindigen in een zee van violen. 'Sinking Ship' werd door Maarten Devoldere akoestisch ingezet op gitaar en leek nonchalant, maar bleek dat allerminst.

Pukkelpop was helemaal in de ban van de vijf. Tijdens 'Fifteen Floors' paste Balthazar het start-stopprincipe toe. Enkel een riedelende bas bleef over, waarna op een korte pauze een euforische herneming volgde. Dat gaf vertrouwen, zodat Devoldere en Jinte Deprez tijdens 'Do Not Claim Them Anymore' samen naar voren trokken. Een hemel vol confetti dwarrelde over hen heen. Bij slotsong 'Blood Like Wine' verbroederde de groep rond het drumpodium, om samen met de menigte het glas te heffen en de vuist een laatste maal te ballen. Een afscheid in grand-cru.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234