Maandag 01/03/2021

Update

DAG 2: Limp Bizkit - Henry Rollins - Pulled Apart By Horses - Twin Atlantic - Eels - Gallows

Limp Bizkit (Foto Alex Vanhee) Beeld UNKNOWN
Limp Bizkit (Foto Alex Vanhee)Beeld UNKNOWN

Recensent: Wim Wilri. Leeftijd: 36. Aantal edities Pukkelpop: 14. Beste live-cd aller tijden: 'Live after Death' van Iron Maiden.

Hitsige meisjes en boze heksen
Dat de nu-metal van Limp Bizkit (**, Main Stage) het nu ook al tot nostalgie-act heeft geschopt is onbegrijpelijk. Hun raprock bruiste vroeger al nooit van muzikale kunde of briljante teksten.

Toch stond er vrijdagavond een indrukwekkende massa naar Limp Bizkit te kijken. Het publiek gaf hen evenveel liefde (gillende fans, crowdsurfers) als haat (boe-geroep, bierkartonnetjes). Toegegeven, gitarist Wes Borland zag er beeldig uit als boze heks en de groep speelde beter dan hun baggerconcert vorige zomer op Werchter. Maar of alles live werd gezongen betwijfelen we, en nieuw materiaal werd er niet gespeeld. Dit was gewoon een zoveelste *rondje festival* om de bankrekening van de jarige Fred Durst te spekken.

Het concert dreigde aan het eind trouwens nog écht fout te lopen. De rapper met het eeuwige petje nodigde "alle dames" uit om hem op het podium te vervoegen voor 'Faith'. Waarbij letterlijk honderden ook prompt gehoorzaamden. De security werd overrompeld, en het podium puilde minutenlang uit met hitsige, springende en botsende meisjes. Het betekende meteen het einde van een kortgewiekte set.

Daar is de zon, daar is de zomer en daar is de jaarlijkse afspraak met Henry Rollins (***, Marquee). De grijzende punkrocker mocht vrijdagmiddag het festival openen met z'n 'spoken word'-act en liet meteen de Marquee-tent vollopen.

Het publiek hing een uur lang aan nonkel Henry's lippen, die begon met een nare herinnering als voorprogramma van Iron Maiden ("nog nooit ben ik zo gehaat door een publiek als toen") en vervolgens vertelde over reizen naar Pakistan en Zuid-Afrika, zijn diepe respect voor Nelson Mandela en de manier waarop hij een Sri Lankaanse jongen The Stooges deed ontdekken.

Rollins' stokpaardje George Bush mocht uiteraard niet ontbreken ("Hij spreekt Engels als iemand die een paling vasthoudt"). Maar zijn mooiste speech kwam aan het slot, toen de spierbundel terugblikte op 25 jaar Pukkelpop. Rollins had het over de eerste keer dat hij hier zelf op de affiche prijkte ("Mudhoney, Wij, Billy Bragg, Buzzcocks, Faith No More én Nick Cave: al dit fraais op één dag in 1990!") en wat Pukkelpop betekent. "Dit is meer dan een festival: dit is mijn en jullie stam, dit zijn jullie gelijken, dit is jullie toekomst."

Rollins vroeg de jongeren om vier zaken: om hier minstens één vriend te maken, een euro te storten voor Pakistan, iemand een goede plaat aan te bevelen én stil te staan bij het harde werk dat de organisatie jaar na jaar doet om hier het beste muziekfeest van België van te maken. De Pukkelpopmedewerkster naast me kreeg tranen in haar ogen.

Een gebeurtenis

Het Engelse viertal Pulled Apart By Horses (****, The Shelter) deed er alles aan om van hun doortocht op Pukkelpop een gebeurtenis te maken. De indie rock-groep heeft het momentum mee, want hun titelloze debuut is een kanjer en de songs blijken ook live als een huis te staan.

Pulled Apart By Horses had naar eigen zeggen anderhalve dag gereisd om tot in Hasselt te raken, maar dat had hun energiepeil alvast niet aangetast. Zanger-gitarist Tom Hudson stampte zich de ziel uit het lijf en snarenplukker James Brown (met zwarte tape als surrogaat-bakkebaarden) klom na enkele minuten al hoog de stellingen in, om er te gaan soleren en vervolgens vier meter naar beneden te springen.

De set groeide samen met de snelheid van de songs, die tegen 666 mijl per uur werden afgevuurd. Hudson snauwde zijn schreeuwerige vocals met het schuim op de mond en solo's werden steevast hoog in de lucht aangezet en op de knieën afgerond. Aan het eind gaf de volgelopen tent zich overwonnen.

Sologitarist Brown dankte daarvoor door het publiek in te duiken en over de hoofden richting geluidsmonitor te zwemmen, tot hij uit het zichtveld verdween.

Golfjes in een kinderbad
Veel minder volk voor Twin Atlantic (The Shelter, *). Je kon de afwezigen geen ongelijk geven, want wat dit Schotse viertal bracht was poppy hardcore à la Lostprophets, maar dan slechter gespeeld.

De zang van Sam McThrusty stond bol van de fake pathetiek, en de gitaren beukten even hard als golfjes in een kinderbad. De elektrische cello van Barry McKenna moest meer klankkleur brengen, maar deed dat niet. Twin Atlantic klonk even flets als vervelend op Pukkelpop. De enkele tientallen festivalgangers die toch de moeite hadden gedaan om te komen luisteren, waren volgens de zanger bovendien niet enthousiast genoeg. "Aan jullie makke reactie te zien vinden jullie het niet leuk", zuchtte hij luidop.

De drie meisjes voor me lieten er hun middagslaapje niet door verstoren. Zij dutten rustig verder in de welgekomen schaduw van The Shelter.

IJslolly's en zomers dansje
Wie ons kan zeggen welke pillen E van Eels (****, Main Stage) tegenwoordig neemt is welkom, want wij willen er graag ook. Zo vrolijk en energiek hebben we de labiele frontman in jaren niet meer gezien. Het leek eerst een fout in de programmatie om de donkere teksten en subtiele muziek van Mark Everett in vol daglicht op het hoofdpodium te zetten, maar E haalde er zijn voordeel uit.

Gestoken in zwarte bandana en witte boilersuit hadden hij en vier vierkoppige begeleidingsgroep wijselijk besloten om te rocken, waarbij de gitaar een uur lang heerste. Swamprock ('Dog Faced Boy'), americana ('Spectacular Girl'), funk ('Everybody loves Knuckles'): het passeerde allemaal kundig de revue.

Om het zonnige gevoel in Kiewit te beklemtonen werd een cover van The Lovin' Spoonfuls 'Summer in the City' gespeeld, en 'Mr E's Beautiful Blues' werd fraai herwerkt op het ritme van 'Twist And Shout'. E gooide ijslolly's het publiek in en rapte dat hij niet langer bitter was maar terug op z'n poten stond, geen zorgen had maar weer vooruit keek. Na 'Looking Up' ging hij al dansend het podium af, de ondergaande zon tegemoet.

Allesverwoestend
Perfectie bestaat niet, maar het zinderende optreden van Londenaars Gallows (*****, The Shelter) vrijdagnacht benaderde dat. Hun hardcore punk bezat dan ook alle ingrediënten voor een ware triomf: gitaren die akkoord na akkoord afvuurden als een mitrailleur, een nooit aflatende inzet én een attitude om iedereen knock-out te slaan.

Twintigste minuut van het concert: een gigantische *circle pit* die tot de geluidstoren reikte, honderden brulapen die als dollemannen rondspurten en daar -in het midden van die maalstroom- zanger Frank Carter, die zich de ziel uit het lijf schreeuwde. Het energieke 'London is the Reason', het pompende ritme van 'I Dread the Night': meteen begreep je waarom dit vijftal in eigen land zo groot is. Zelfs wie deze nummers nog nooit gehoord had, zag zich genoodzaakt om mee te stuiteren en wild met de vuisten in de lucht te slaan. De zanger sloeg zich met z'n micro op de borst en eiste voortdurend meer, zowel van groep als publiek.

Als beloning volgde een fraai 'I Fought the Law' van The Clash. "Allesverwoestend", schreven we aan het eind in ons notitieboekje. Een mooier compliment kan je van een hardcore-show niet maken. "Jullie waren goed, België", grijnsde Carter, het gezicht rood aangelopen van de inspanning. Waarop hij zijn kap weer opzette en van het podium stormde.

Pulled Apart By Horses (Foto Marc Gysens) Beeld UNKNOWN
Pulled Apart By Horses (Foto Marc Gysens)Beeld UNKNOWN
Twin Atlantic (Foto Marc Gysens) Beeld UNKNOWN
Twin Atlantic (Foto Marc Gysens)Beeld UNKNOWN
Eels (Foto Alex Vanhee) Beeld UNKNOWN
Eels (Foto Alex Vanhee)Beeld UNKNOWN
Gallows (Foto Marc Gysens) Beeld UNKNOWN
Gallows (Foto Marc Gysens)Beeld UNKNOWN
Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234