Vrijdag 26/04/2019

Klimaatpelgrims

Dag 1 van de klimaatpelgrims: “Je hoort de snelweg nog steeds”

'Klimaatpelgrims' Finn (9), Gust (12), Maxime (12) en Lucie (11) wandelen van Gent naar Brussel, 60 kilometer in 3 dagen. Beeld Damon De Backer

Dag één in het zog van vier jonge klimaatpelgrims bracht onze reporter, naast 34.500 stappen tussen Gent en Lede, een – kuch – verrassend inzicht bij: kinderen op de lagere school hebben geen kaas gegeten van IPCC-rapporten.

Laat mij misschien eerst pleiten voor een kleine ‘revolutie van de redelijkheid’: u hoeft op dit stuk niet te reageren. Echt niet. Ik zeg het maar omdat vier moeders nu al hun hart vasthouden voor het debat dat hun zonen en dochter – Finn (9), Lucie (11), Maxime (12) en Gust (12) – zich op de hals hebben gehaald. Het klimaat knettert, iets te fel soms.

Misschien bent u van oordeel dat hun klimaatmars richting Brussel een staande ovatie verdient. Of misschien dat ze veel beter hun broek op de schoolbanken zouden slijten. Voor beide is wellicht een goed punt te maken, maar begeeft u zich liever naar ons traject om dat te doen. Morgen: Lede-Asse. Enige voorwaarde om hun onvoorwaardelijke aandacht te krijgen: neem het openbaar vervoer of liever nog de fiets. Ook de journalistieke productie moest CO2-neutraal zijn.

‘Te voet is beter voor de planeet’

Die ‘eis’ is al even simpel als het basisidee voor hun initiatief: “De trein naar Brussel rijdt in feite ook op elektriciteit. Te voet is dus eigenlijk nog beter voor de planeet”, moet het aan de keukentafel ongeveer geklonken hebben. En dus vertrokken ze om 9 uur, aan de Sudbury-school. Een participatieve school, zoals dat heet: het voorstel werd voorgelegd, gestemd en goedgekeurd. De moeders leken die verrekte democratie een heel klein beetje te vervloeken toen het viertal de schoolpoort verliet, vergezeld door één oma (Lucette), papa (Miel) en schoolbegeleider (Gijs). Meer volwassenen werden geweerd, om ‘kaping’ te vermijden.

Het is een project van de kinderen, in alle facetten. Via Twitter gevraagd naar hun kennis over IPCC-dossiers moeten ze de schouders ophalen. En ook als klimaatschepen Piet Van Heddeghem (Groen & Co) uit Wetteren onderweg een woordje uitleg geeft over het lokale beleid, zie je ze na enkele moeilijke zinnen wegdromen. “Hij gaat met de fiets naar het werk” en “de mensen die daar werken moeten betalen om te parkeren met de auto”, die twee zaken hebben ze achteraf onthouden. Niet het CO2-plan.

Klimaat is in hun ogen al even simpel als ze groot zijn. Soms gaan de duimen naar omlaag als er een auto passeert, een fietser krijgt applaus. “Kijk eens hoeveel afval er in het water ligt”, wijst Finn naar het Monster-blik in de beek. Nadat we al even de snelweg onderdoor gelopen zijn, blijft er een dekentje van ruis hangen. “Je hoort het nog steeds”, zegt Gust. Ze krijgen een goede doorsnee van Vlaanderen, langs trage wegen en drukke autobanen.

Verwijt deze kinderen simplisme, maar geen loze woorden. Ze gedragen zich naar wat ze vragen: volwassenen die bereid zijn om inspanningen te leveren voor ‘hun’ toekomst.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.