Maandag 21/09/2020

PINKPOP

Dag 1 op Pinkpop: Pino komt uit de kast en andere hoogtepunten

Beeld Alex Vanhee

Wie zorgde op dag één voor de "mèh" of "mega" in Megaland, Landgraaf? De 47ste editie van Pinkpop kwam vrij loom op stoom, maar vrijdag vielen toch nog voldoende hoogtepunten te rapen om te gewagen van een geslaagde aftrap. De Morgen was er van begin tot eind bij.

Red Hot Chili Peppers knielen voor Bowie en Beatles

Héérlijk hoe de Peppers het prachtige 'Wet Sand' inluidden met een streepje Ziggy Stardust, terwijl 'Right on Time' een likje 'Bulletproof' van George Clinton meekreeg als intro. Ook in de bisronde bleven deze Funky Monks hun helden hulde betuigen: tijdens een jam waarbij Klinghoffer zowel piano als gitaar speelde, Kiedis de bas opnam en Flea aan de synths bijschoof, leken wij alvast de Beatles van Yellow Submarine te bespeuren ('Hey Bulldog'). De chaos van hun jams vormde op die momenten een welgekomen tegenwicht aan de übergestileerde sets van jonge broekjes als Bastille of Years & Years. Of aan de beige Creedence-cover 'Proud Mary' van James Bay.

Beeld Alex Vanhee

Gary Clark Jr. ontbindt zijn snarenduivels

"Is het weer voor Pinkpop kut, dan sta je met je poten in de prut." Die wederwijsheid werd ons ongevraagd voor de voeten gegooid, door een waggelende lapzwans aan het frietkraam. Nog een geluk dat Gary Clark Jr. vastbesloten leek om het mooie weer te maken op Pinkpop. Met rauwe bluesrock, onvervalst gitaargenie en een zekere swagger wist deze snarenduivel een opvallend groot publiek te paaien. De geluidsmix was aanvankelijk niet je dat, maar daar liet geen enkel jakkerende, gierende of huilende solo zich door nekken. Zonder poespas overtuigde deze zwarte Texaan.

Lukas Graham veroorzaakt op minder dan 7 seconden een volksverhuizing met 7 Years

Bijna 440 miljoen streams op Spotify, dat verdien je niet elke dag. Dat mocht ook de Deen Lukas Graham Forchhammer (27) ondervinden. Zijn single '7 Years' katapulteerde hem naar de hoogste regionen van de Europese hitlijsten. En ook op Pinkpop lustten ze duidelijk brood van zijn jeugdmijmeringen over de Deense hippie-vrijstad Christiania, die door de autoriteiten als een commune wordt aanzien. Op Landgraaf veranderde de Brand-tent zowaar even zélf in een sektarische gemeenschap. Die tearjerker werd massaal meegezongen in een uitpuilende tent. Helaas bleek die song de enige reden tot dat magnifieke gemeenschapsgevoel. Na '7 Years' vond in zeven seconden een exodus plaats. Handig dus van Graham om zijn grootste klepper tot vlak voor het einde te bewaren.

Beeld Alex Vanhee

Pino komt uit de kast bij Years & Years

"And oh, oh, oh - I was a king under your control," galmde het over Landgraaf. Het mocht duidelijk zijn dat frontman Olly Alexander een uur lang zonder tegenspraak met de scepter zwaaide. Dit éénmans-charmeoffensief bleek gelijk de grootste blikvanger op het podium van Pinkpop. Als een kleine hazenwind jakkerde hij over de planken en verkleed als Pino met een krullenbol leek hij daarbij zowaar de Justin Timberlake van Sesamstraat. Een boyband is Years & Years niet. Een écht goede band is het helaas ook niet. Maar met een frontman die overtuigde als aardige muppet en kwalijke zangvogel wist Years & Years lang genoeg zowel je sympathie als medelijden op te wekken. Een vggel als underdog - wie had dàt verwacht op Pinkpop?

Beeld Alex Vanhee

Mario komt uit de kast bij Storksky

Storksky is het afstudeerproject van Michiel Claessen. Zijn debuutplaat nam hij op met liefst zés verschillende drummers, waaronder Mario Goossens (Triggerfinger). Live trekt de groep zich uit de slag als duo met een voorliefde voor Them Crooked Vultures. Vrijdagavond kreeg Storksky evenwel ook de vingerafdruk van Triggerfinger mee. Mario Goossens van Triggerfinger gaf er immers een beestachtige drumsolo ten beste op Pinkpop, als verrassingsgast. Hoe die klonk? Check it out!

Major Lazer brengt de hyperkinetische soundtrack van een orgie

Geen enkele song kwam écht tot zijn recht in deze adhd-show die van de hak op de taks sprong. Maar om songs drààit het natuurlijk ook niet bij Major Lazer. Lekker snelle hap-slikbeats en opgewonden standjes: dat is de kern van de zaak. Fraaiste meezingmoment? 'Get Free'. Maar het absolute hoogtepunt? Dat volgde toen 'Work' van Rihanna overvloeide in hun eigen 'Bumayé'. Plots snapten we ook weer waarom Major Lazer elk slagveld zegevierend verlaat. De serpentinekanonnen, de vlammen, de levensgrote hamsterbal en het CO2-afweergeschut: alles staat in teken van een verticaal beleefd orgasme. Op die manier is 'Sound Bang' ook de soundtrack van een orgie: een volksverhuizing vindt plaats tot aan de front of house. Geslachtsdriftig huppen fans van links naar rechts. Gesteld dat aliens dit spektakel zouden aanschouwen, hadden ze er vast een paringsritueel in vermoed. Eerlijk? Eigenlijk hadden we onze laatste stuiver, daalder of hoe de valuta bij onze noorderburen nu ook weer mag heten, ingezet op 'Lean On'. Maar die megahit zat net iets te onhandig verborgen aan het eind van de set. Tegen dan waren alle troepen al richting Peppers vertrokken.

Beeld Alex Vanhee

... Geen roos zonder doornen natuurlijk. Wie prikte zich vrijdag?

+ Kijkers deden hun beklag over het feit dat de Nederlandse televisie de stem van Olly Alexander drastisch naar beneden had gedrongen. Daar was helaas een reden voor. De springerige krullenbol bleek nog steeds met glibberige handen en zweetvoeten de toonladder te beklimmen. Zijn fragiele en flinterdunne stem werd evenwel door twee zangeressen - een duo powerhouses aan de microfoon - in de rug gesteund. Het kwam de show méérmaals ten goede.

+ Eindelijk stond Bastille dan toch op het hoofdpodium. Een derde keer bleek evenwel die ene keer te vaak. "Hé, da's die éééjóóó-band," hoorden we een dame sarcastisch krijten. Je kon haar niet eens ongelijk geven. Die troef ging helaas sneller vervelen dan een banjo bij Mumford & Sons. De nieuwe, meer elektronische songs smakken bovendien roemloos tegen de vlakte. Vlak voor het nagelnieuw 'Send Them Off' lijkt de zanger dat zelf ook te beseffen: "Het is pas de tweede keer dat we dit nummer live spelen. So it could really be shit." Nagel op de kop! Het is wachten op 'Laura Palmer' en vooral 'Pompeii' vooraleer het publiek helemaal uit zijn dak gaat.

+ The Common Linnets speelden country met de veiligheidspal op. Nashville voor tuttebellen, zoiets. Een fan met Iron Maiden-shirt kon dat evenwel aan zijn reet roesten, en ging een concert lang uit zijn dak. De rest van de wei soesde stilletjes verder.

Beeld Alex Vanhee
Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234