Woensdag 16/10/2019

#MeToo

Daarom is Uma Thurman kwaad: het volledige verhaal

Een archieffoto uit 2004. Uma Thurman op een afterparty van 'Kill Bill Vol. 2' omringd door regisseurs Robert Rodriguez en Quentin Tarantino links en Harvey Weinstein rechts. Beeld AFP

Actrice Uma Thurman (47) vertelt voor het eerst over hoe filmproducent Harvey Weinstein ook haar aanrandde.

Ja, Uma Thurman is kwaad.

Ze werd verkracht. Ze werd aangerand. Ze werd verraden en gemanipuleerd door diegenen die ze vertrouwde. En dan hebben we het niet over dingen die haar overkwamen in haar rol als moordende bruid in Kill Bill. We hebben het over een werkelijkheid die net zo amoreel, wraakzuchtig en vrouwonvriendelijk is als de wereld die Quentin Tarantino verzint.

We hebben het over Hollywood, waar het zelfs voor een wraakengel moeilijk is om respect te krijgen, laat staan genoegdoening.

Uma Thurman speelde in Pulp Fiction en Kill Bill de lenige godin in de mythische creaties van Harvey Weinstein en Quentin Tarantino. Samen vormden ze de ultieme trojka van Miramax. Tarantino praatte dikwijls over z’n auteur-muze-relatie met Thurman. Het was zij die hem de bloedige bruid uit Kill Bill hielp bedenken. Ze waren zoals Alfred Hitchcock en Ingrid Bergman. Maar onder al dat glinsterende Oscar-goud zat er een duistere onderstroom.

Pulp Fiction maakte Weinstein rijk en gerespecteerd. Thurman vertelde ooit dat Weinstein haar op een diner voorstelde aan toenmalig president Barack Obama met de woorden dat hij ‘dankzij haar zijn huis had kunnen kopen’.

“Het moeilijkste aan de zaak met Harvey is dat ik mij zo slecht voel over alle vrouwen die aangevallen zijn na mij”, vertelt ze recent op een avond. We zitten in haar appartement in Manhattan. Ze lurkt aan een elektronische sigaret, drinkt witte wijn en steekt lege pizzadozen in de open haard. “Ik ben een van de redenen waarom een jong meisje alleen z’n bureau inwandelde, net zoals ik dat deed. Quentin maakte Harvey executive producer van Kill Bill, een film die symbool staat voor vrouwelijke empowerment. Maar al die lammeren wandelden zomaar naar de slachtbank omdat ze er overtuigd waren dat iemand die op zo’n positie zit nooit iets illegaals met je zou doen, maar dat doen ze wel.”

Thurman benadrukt dat haar voormalige agentschap, Creative Artists Agency, betrokken was bij Weinsteins roofzuchtige gedrag. Het agentschap heeft ondertussen publiek excuses gemaakt. “Ik ben zowel iemand die slachtoffer was als iemand die daarna deel uitmaakte van de rookwolk om als te bedekken”, zegt ze. “Dat is een supervreemde tweedeling.”

In oktober stond ze op de rode loper van het Broadway-stuk
The Parisian Woman, toen ze vragen kreeg over het Weinstein-schandaal. Toen weigerde ze te antwoorden. Ze zei dat ze eerst minder kwaad moest worden en er dan pas over kon praten.

“Ik gebruikte het woord ‘kwaad’, maar als ik eerlijk ben was ik vooral bezorgd dat ik zou moeten huilen”, zegt ze nu. “Ik was niet naar buiten gekomen met het verhaal, maar ik wist dat het waar was.”

Tegen Thanksgiving, eind november, werd Thurman iets loslippiger. Op Instagram wenste ze iedereen een ‘fijne feestdag’ toe “behalve jou, Harvey, en al je kwaadaardige compagnons. Ik ben blij dat alles zo traag gaat. Jij verdient geen kogel.”

Thurman strekt zich op de bruine, fluwelen sofa die voor de open haard staat. Ze begint te vertellen. Af en toe wordt ze onderbroken door haar vijfjarige dochter. Luna heeft haar pyjama aan en knabbelt op een komkommer. Ook haar twee oudere kinderen Maya, zelf actrice en Levon, die nog op school zit, komen nu en dan binnenvallen.

Ze vertelt dat ze op haar zestiende als beginnende actrice in een studiootje in Manhattan woonde. Op een winteravond ging ze naar een club en ontmoette ze een acteur die bijna twintig jaar ouder was. Ze gingen nog iets drinken in Greenwich Village en hij randde haar aan. “Eigenlijk was ik te meegaand”, herinnert ze zich. “Ik probeerde ‘nee’ te zeggen. Ik huilde, ik deed alles wat ik kon doen. Hij vertelde me dat de deur op slot was, maar ik liep er niet naartoe en voelde niet aan de klink. Ik weet nog dat ik voor de spiegel stond toen ik naar huis ging. Ik keek naar mijn handen en ik zo kwaad omdat die niet bloederig of gekneusd waren. Zoiets is doorslaggevend niet? Ik denk dat je na zoiets of meegaander wordt of net niet. Ik denk dat het bij mij dat tweede was.”

Het was na Pulp Fiction dat Thurman Weinstein en z’n vrouw Eve leerde kennen. “Ik kende hem behoorlijk goed voor hij me aanviel”, zegt ze. “Hij praatte uren met me over het werk, complimenteerde mij met mijn ideeën en gaf me waardering. Misschien zag ik daardoor de knipperlichten niet. Hij was mijn held. Tot dan was ik niet het lievelingetje van een of andere studio. Hij maakte de films en kende de regisseurs die bij mij pasten."

Het ging verkeerd bij een meeting in een Parijse hotelkamer. “Ik had het zelfs niet door”, zegt ze. Ze waren aan het ruziën over een script toen hij plots in zijn badjas verscheen. “Ik voelde me niet bedreigd. Ik dacht gewoon dat hij eigenaardig deed. Een beetje zoals je gekke, excentrieke oom.”

Hij vroeg haar hem te volgen. “Plots stonden we in een sauna. Ik stond daar in een volledige zwarte, lederen outfit: laarzen, een broek en een jas. Het was zo warm en ik zei: ‘Dit is belachelijk. Wat ben je aan het doen?’ Hij werd zenuwachting en boos. Hij sprong op en liep de sauna uit.”

De eerste ‘aanval’, vertelt ze, kwam niet lang daarna in Weinsteins suite in het Savoy Hotel in Londen. “Het was alsof ik een slag op mijn hoofd kreeg. Hij duwde mee neer en probeerde zichzelf op mij te leggen. Hij probeerde z’n broek open te doen. Hij deed allerlei onaangename dingen, maar hij zette niet echt door. Zelf ben je op zo’n moment net een wriemelend dier, een hagedis of zo. Ik probeerde er alles aan te doen om terug in een normale situatie te komen.”

Uma Thurman in 'Kill Bill' als wraakzuchtige weduwe. Beeld kos

Thurman logeerde toen in Fulham bij haar vriendin, Ilona Herman, sinds jaar en dag de make-upartieste van Robert De Niro. Later zou ze ook met Thurman werken in Kill Bill. "De dag na die avond in de Savoy arriveerde bij haar thuis een reusachtig, ordinair boeket rozen”, vertelt Thurman. “Ze waren geel en ik heb het kaartje geopend alsof het een bevuilde luier was. Er stond alleen: 'Je hebt een fantastisch instinct.'”

Ze dacht dat ze hem kon confronteren met wat er gebeurd was, het uitpraten. Ze nam Herman met zich mee en vroeg Weinstein om haar te ontmoeten in de bar van het Savoy. Uiteindelijk stemde ze onder druk in om naar boven te gaan. Herman wachtte beneden op een sofa aan de lift.

“Ik zei hem: 'Als je met anderen doet wat je met mij gedaan hebt, zul je je carrière, je reputatie en je familie verliezen. Dat beloof ik je.'"

Gehavend en overstuur

Daar stopt haar herinnering aan het incident abrupt. Weinstein, die momenteel een therapie volgt in Arizona, laat via een woordvoerder weten ‘dat het heel erg goed mogelijk is dat ze dat gezegd heeft'.

Terug naar de dag in het hotel. Beneden werd Herman nerveus. “Het leek eindeloos te duren”, vertelt ze. Uiteindelijk openden de deuren van de lift en wandelde Thurman naar buiten. “Ze zag er gehavend en overstuur uit”, herinnert Herman zich. “Haar ogen stonden gek en ze was totaal over haar toeren. Ik heb haar in een taxi geduwd en we zijn naar mijn huis gegaan. Ze zat echt te trillen.”

Toen Thurman opnieuw kon praten, vertelde ze volgens Herman dat Weinstein ermee gedreigd had om haar carrière kapot te maken.
Opnieuw via zijn woordvoerder ontkent Weinstein dat. Hij geeft toe dat wat Thurman voor de rest vertelt, klopt, maar zegt ook dat tot aan het Parijse sauna-incident, ze een ‘flirterige en prettige werkrelatie hadden’.
Thurman zegt dat ze, ook al was ze aan verschillende Miramax-projecten aan het werken, buiten het werk Weinstein vanaf dat ogenblik als een vijand beschouwde.
Volgens Thurman kon ze Weinstein verdragen in een gecontroleerde omgeving. Ze ging er ook vanuit dat hij ondertussen uit dat soort gedrag gegroeid was.

De vijandigheid tussen Weinstein en Thurman beïnvloedde haar creatieve partnerschap met Quentin Tarantino.

In 2001 was Thurman getrouwd met Ethan Hawke. De twee hadden al een dochter en ze was zwanger van hun zoon toen ze naar het filmfestival in Cannes ging. Het viel Tarantino na het diner op dat ze zich schichtig gedroeg in de aanwezigheid van Weinstein. En dat was een probleem wat ze stonden op het punt om allemaal samen Kill Bill te maken. Thurman herinnerde Tarantino aan het voorval in het Savoy. Toen hij besefte hoe ernstig dat was, confronteerde hij Weinstein ermee.

Later, onder de cipressen aan het zwembad van het luxueuze Hotel du Cap, zei Weinstein dat hij gekwetst en verrast was door haar beschuldigingen. Maar ze was niet onder de indruk en sprak hem er opnieuw over aan. “Op een bepaald moment veranderde de blik in zijn ogen. Eerst was hij agressief, toen beschaamd." Hij bood haar met veel poeha zijn excuses aan. “Ik wandelde weg. Helemaal verbaasd, terwijl ik dacht ‘ok, dat was dus mijn halfbakken verontschuldiging. Daar moet ik het mee doen'”, zegt Thurman.

Afgelopen vrijdag bevestigde Weinstein dat hij zijn excuses aanbood. “Zijn therapie zal werken”, is haar reactie.

Uma Thurman in 'Kill Bill'. Beeld rv

Sinds de zaak Weinstein afgelopen herfst losgebarsten is, herbeleeft Thurman wat er gebeurd is. Onder andere een episode op de set van Kill Bill in Mexico. Wat daar gebeurde, overtuigde haar om ooit haar gelijk te krijgen, hoe lang het ook zou duren.

Ze waren al negen maanden aan het filmen. Er waren nog vier dagen te gaan. Toen werd Thurman gevraagd om in een blauwe cabrio te rijden. 

Maar een medewerker had haar verteld dat de auto misschien niet zo goed zou werken.

Ze zegt dat ze aandrong om een stuntvrouw te gebruiken. “Quentin kwam naar mijn kleedkamer. Hij was razend. Maar ik was bang.”

Hij overtuigde haar om het te doen. "Ik zat in een rijdende doodskist. De stoel was niet goed vastgeschroefd.”

Kapot gereedschap

Thurman laat me de scène zien en zegt dat het haar vijftien jaar gekost heeft om de beelden te pakken te krijgen. Op de bewuste beelden wordt de scène gefilmd met een camera die op de achterkant van de auto zit. Het is beangstigend om te zien hoe Thurman worstelt met de auto, uiteindelijk van de baan rijdt en tegen een palmboom botst.

“Het stuur zat op m’n buik en mijn benen zaten klem”, zegt ze. “Ik voelde een vreselijke pijn en ik dacht ‘O mijn god, ik ga nooit meer kunnen lopen’. Toen ik terugkwam uit het ziekenhuis had ik een verband om nek, waren mijn knieën kapot en had ik een gigantisch bult op m’n hoofd en een hersenschudding. Quentin en ik hadden een enorme ruzie. Ik beschuldigde hem ervan om geprobeerd te hebben mij te vermoorden. Hij was daar – begrijpelijk neem ik aan –erg boos om.

Twee weken na het ongeval stuurde Thurmans advocaat een brief naar Miramax over het incident en liet weten dat er mogelijk een zaak van zou komen. Het zat Thurman hoog dat ze de beelden van de crash niet mocht zien.
Miramax bood aan om haar de beelden te tonen. In ruil moest ze een document ondertekenen waarin stond dat de studio niet verantwoordelijk gesteld kon worden voor toekomstige gevolgen van wat er gebeurd was. Ze weigerde.

“Tarantino en ik hebben daarna jaren ruzie gehad”, zegt ze. “We moesten de films promoten en het was allemaal erg moeilijk.”

Pas onlangs kreeg ze de beelden. “Na vijftien jaar heeft Quentin toegegeven. Niet dat er het er nu nog toe doet. Mijn nek is permanent beschadigd en mijn knieën zijn kapot.”

Op de tweede avond waarop we tot drie uur ’s nachts praten, zit ze bij de haard en rollen er tranen over haar wangen. Ze wrijft ze weg. “Na het ongeval keerde iedereen zich tegen me. Eerst was ik uitvoerder en droeg ik creatief bij. Daarna was ik niet meer dan een kapot gereedschap.”

Tijdens de opnames van Kill Bill deed Tarantino sommige dingen met haar die ook in de film gebeuren. Hij spuwde haar in het gezicht, zoals in een scène en hij ‘wurgde’ haar met een ijzeren ketting. “Harvey randde me aan, maar dat kreeg me niet klein”, zegt ze. “Wat Tarantino deed, liet ik gebeuren. Ik had er zeggenschap in. Ik voelde me verbonden met mijn werk, dat deel uitmaakte van een groter geheel. Niets wat er gebeurde, voelde alsof ik gebruikt werd. Tot de crash.

“Het heeft 47 jaar geduurd om te stoppen met geloven dat mensen die wreed tegen je zijn je ook graag kunnen zien. Ik denk dat we als kleine meisjes geconditioneerd worden om te geloven dat er een link is tussen liefde en wreedheid. Dat is precies waar we nu vanaf moeten zien te geraken.” 

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234