Zondag 24/01/2021

DAAN

Bent Van Looy en ik liepen richting het Beursplein en weer terug, op zoek naar een restaurant dat was gespecialiseerd in spoed. Vlak voordat Bent was aangekomen, was ik aangeklampt door een jongeman die zei alles te lezen wat ik maar schreef. Hij was 16 jaar, schatte ik, hij bloosde en sputterde. Nog voordat ik hem had kunnen bedanken, rende hij terug naar zijn klas, die uiteraard gewoon was doorgelopen.

Terwijl ik Bent uitlegde waarom de ontmoeting toch zo ontroerend was geweest - het was alsof ik door mijn vroegere ik was aangesproken, etcetera - liepen twee meisjes op ons af. Met ons bedoel ik: op Bent.

De context: om het publiciteitsgebeuren rondom mijn roman wat draaglijker te maken, zowel voor het publiek als voor mijzelf, had ik besloten met Bent op tournee te gaan. (Onze liefdesgeschiedenis in het kort; ruim drie jaar geleden werden we aan elkaar gekoppeld, een klassieke bromance was het gevolg.) In een maand tijd waren we in Aartselaar, Deinze, Leuven met elkaar in gesprek gegaan, over mijn roman en zijn album, De laatste oorlog versus Pyjama Days, over literatuur en muziek, en vooral, zo bleek steeds weer, over wat ik maar artistieke integriteit noem; de vraag in welke mate een artiest zijn ziel behoort te verkopen. Deze avond in Brussel zou onze laatste zijn.

Terug naar de meisjes. Ze waren op zoek naar een café dat The Voice uitzond, hun lievelingsprogramma. Op verzoek maakte ik een aantal vrijwel identieke foto's van het drietal.

De meisjes vroegen wat Bent hier aan het doen was. Hij antwoordde dat hij en ik zo publiekelijk in gesprek zouden gaan. Ietwat achteloos (en haast ik mij te zeggen, niet in het minst flirterig) zei hij erachteraan dat de meisjes, nu ze er toch waren, beter naar dat gesprek konden komen luisteren. Ze namen mij in zich op en aarzelden; ze zeiden weinig te lezen. Ik schutterde iets als: alleen als jullie willen, hoor, maar Bent drong aan. Giechelend zeiden ze oké en huppelden weg.

Hij en ik speculeerden of ze zouden komen; we dachten allebei van niet, maar lieten voor de zekerheid twee meisjes van wie één een rode jas droeg, op de gastenlijst zetten.

Het gesprek vond zijn koers. Integriteit dus. Bent typeerde de beginnende muzikant die hij ooit was als een music loving snob; hij wilde vooral muziek maken die indruk maakte. Tegenwoordig maakte hij liever muziek waarnaar mensen luisterden.

Ik op mijn beurt had toch zeker twee onbegrijpelijke boeken geschreven, omdat ik vond dat de lezer mij maar moest volgen. Waren we sindsdien geëvo- lueerd (zoals we zelf meenden), of waren we boodschaploze, behaagzieke monstertjes geworden? Hoe kwam je daar ooit achter?

Toen zag ik ze zitten. De twee meisjes. Net als op straat bloosden ze, maar nu om andere redenen; van het aandachtige luisteren, de onderlinge discussies. Na afloop kochten ze een boek, en fluisterden ze dat ze heel blij waren dat ze niet voor de televisie waren gaan hangen. Ze zouden meer gaan lezen, niet omdat een idool dat van hen vroeg, maar omdat ze het wilden.

Toen ze naar buiten gingen, huppelden ze niet meer. Onze vraag was eindelijk beantwoord. Een integer artiest begeleidt mensen bij het ouder worden, of ze dat nu willen of niet.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234