Dinsdag 02/03/2021

Review

D'Angelo in Vorst: wederopstanding met happy ending ****

null Beeld Alex Vanhee
Beeld Alex Vanhee

D'Angelo is verrezen als Black Messiah. In Vorst kwam de Heilige Drievuldigheid ineens mee langs: beurtelings slopen Prince, George Clinton en James Brown in de set. Het concert mikte voluit op extase, al werd het collectief orgasme opgehouden tot in het naspel.

Wie had nog geld durven inzetten op D'Angelo? De voorbije vijftien jaar druppelden voortdurend berichten binnen over alle drank, crack, heroïne en straathoertjes waaraan de superster van de soul zich doelloos laafde. Een zeldzame foto van een opgeblazen, pafferige zanger toonde ook effectief hoe hij na de jaren '90 zware roofbouw had gepleegd op zijn lijf. Een kathedraal van een lichaam nochtans, waarmee hij in de clip van 'Untitled (How Does It Feel)' zelfs de hardnekkigste heteroseksueel op een ander spoor kon zetten.

Maar in Vorst zag je vandaag uiteindelijk weinig sporen van slijtage. Een zichtbaar buikje hield hij weliswaar verborgen onder zijn zwarte shirt, maar met armen als stroomkabels en een goddelijke stem die Marvin Gaye en Donnie Hathaway tot leven kon wekken, werd je bepaald met verstomming geslagen.

null Beeld Alex Vanhee
Beeld Alex Vanhee

De demonen bezworen

De grootste soulsensatie van de nineties laat zich op zijn laatste plaat aanspreken met Black Messiah. Zijn tour die in Brussel eindigde, heet dan weer wat megalomaan The Second Coming. Jezelf zomaar vergelijken met de Verlosser? Een mens moet er maar het gore lef voor hebben. Maar eigenlijk snap je wel waarom de domineeszoon Michael Archer zichzelf vandaag optrekt aan Jezus Christus. Als D'Angelo is hij op een manier ook uit de dood verrezen, na jarenlang te hebben geworsteld met drugs, perfectionistische angst en psychische problemen. Zijn ziel leek hij toen aan de duivel te hebben verpand. The Second Coming past dus bij zijn herwonnen zelfvertrouwen, nu de demonen kennelijk zijn bezworen.

Ook in Vorst grossiert D'Angelo meer dan eens in Messiaanse beeldspraak: zo zingt hij niet alleen met een goddelijke falset in de ballads, maar treedt hij het publiek ook met de armen wijdopen tegemoet. Een groot verschil met zijn imago van notoire angsthaas die zich tijdens zijn vorige tour liever achter instrumenten verschool.

Muziek uit een doosje

Het concert trekt hij in zijn eentje en onder luid gejoel op gang met 'Prayer'. De muziek - en gelukkig ook de revolverschoten - komen aanvankelijk zelfs gewoon uit een doosje. Halverwege de song valt eindelijk de The Vanguard, zijn begeleidingsband, dan toch mee in. Ze hebben even tijd nodig om warm te lopen, maar dan ontsteekt de groep in een furie, en hoor je een bloedgeil funkorkest. Je merkt ineens weer waarom D'Angelo in de vorige eeuw al eens de kroonpretendent van Prince werd genoemd: tijdens de show speelt de groep meer dan eens leentjebuur bij die kleine, geile faun uit Minneapolis. Een interludium met vrouwenstem en zeemzoete strijkers, de jam van 'Chicken Grease', het broeierige spel tussen seksueel en spiritueel ... Er werd wel héél goed gekeken naar de Prince van eind jaren '80.

Al zijn Parliament en James Brown ook nooit ver weg in dit funky circus, waarin de songs voor de gelegenheid goeddeels vertimmerd worden, en vaak uitmonden in lange jams. Op die manier passeren slechts zo'n vijftien songs de revue op twee en een half uur tijd.

D'Angelo werpt zich op als dirigent van deze vurige posse, die hij met korte cues of handgebaren in het gareel houdt. Of is dat maar schijn? De muziek klinkt smooth en groovy, maar lijkt ook een een strak ingestudeerd draaiboek te gevolgen. Ach, geen bezwaar: daarvoor word je te gemakkelijk op sleeptouw genomen tijdens dit stomende concert.

'Feel Like Makin' Love', een classic van Roberta Flack, wordt voorzien van een opvallende funksnit, maar overtuigt in deze daverende en toch sensuele versie. D'Angelo kronkelt daarbij behaagziek rond de microfoonstandaard, wat gevolgd wordt door schrille kreetjes in de zaal. Opmerkelijke vaststelling: in uitgesteld relais heeft de zanger dan toch vrede genomen met zijn vroegere status als sekssymbool, die hij indertijd nochtans zo verachtte. Hij zoekt voortdurend oogcontact met de fans op de eerste rij, en lijkt de vrouwen in het oor te willen zingen.

'Really Love' is de eerste echte ballad van de avond, met een delicate glansrol voor Spaanse gitaar. D'Angelo treedt daarbij naar voren met een sombrero op het hoofd en rood-zwarte poncho (als de vleugels van een lieveheersbeestje) om de schouders. Het oogt wat onnozel, maar god: wàt een heerlijk genotzieke song.

In de schaduw schittert een paraderende gitarist Jesse Johnson, maar nog hogere ogen gooit bassist Pino Palladino, bekend van de liveshows met The Who en Nine Inch Nails. Hij lijkt de spilfiguur van de band en tekent duidelijk voor de stuwende groove van de show. Vooral in 'Brown Sugar' boort hij met zijn diepe baslicks rechtstreeks en onbeschaamd door tot in je lendenstreek. Het publiek heeft nog slechts één doel voor ogen: d'ansen tot de extase volgt. Op de laatste plaat mag D'Angelo dan vooral zijn politieke bekommernis uiten, maar als sater van de slaapkamer blijft hij op zijn best.

null Beeld Alex Vanhee
Beeld Alex Vanhee

Kleine Angelo's

Na twee uur denk je heel even dat je het wel hebt gehad. Maar in het naspel zal de zanger uiteindelijk zorgen voor een collectief orgasme: een langgerekte versie van 'Untitled (How Does It Feel)' wordt twee keer plagerig niét ingezet door D'Angelo, maar daarna wordt het nummer gewoon meegezongen over de hele parterre. Aan het eind verlaten de muzikanten dan één voor één het podium, tot D'Angelo uiteindelijk moederziel alleen achterblijft aan de keyboard. Zacht en zwoel doet hij iedereen uitgeleide.

"Brussels, it felt so good," verzucht hij, zwijmelend. En hoe het voor jou was? We durven er onze hand voor in het vuur te steken dat over negen maanden heel wat kleine Angelo's worden geboren.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234