Vrijdag 14/05/2021

Cynisch kat-en-muisspel

Brussels by night

Een Vlaamse thriller die voor zijn titel leentjebuur speelt bij Plato, die zich afspeelt in de wereld van de kunsthandel, met een vrouwelijke speurder als hoofdrolspeelster, die je bij de eerste twee zinnen al een brede glimlach op de lippen tovert en de door veel Vlamingen gehate hoofdstad Brussel als decor neemt, nee, Toni Coppers is geen doorslagje van de andere Vlaamse thrillerauteurs.

En gelukkig maar. Niet alleen valt er bij hem stilistisch veel plezier te halen aan de belevenissen van de Brusselse kunstinspecteur Liese Meerhout en haar vriend Simon, ook de verfijnde structuur van plots en subplots blijft overeind tot het einde. Niet alleen de verrassende plotwendingen maken het verhaal boeiend, maar ook de manier waarop die invloed hebben op het leven en de psyche van de protagonisten, voor één keertje mensen die psychologisch getekend worden en niet volledig uit bordkarton zijn opgetrokken. De evolutie van de hoofdpersonages en hun geworstel met het leven geven deze thriller literaire allures.

Coppers kent Brussel door en door. Een aantal beschrijvingen roepen zelfs de sfeer op die je ook in Slagschaduw van David Van Reybrouck terugvindt. De keuze van Brussel is trouwens een bijna politiek-filosofisch statement: dat van de multiculturele smeltkroes "tegen de vendelzwaaiers van rechts en links".

Het milieu van de kunsthandel geeft Coppers bovendien de mogelijkheid wat interessante weetjes over Afrikaanse en Oudhollandse kunst te serveren, zonder ook maar een ogenblik te vervelen.

Een eersteling die duidelijk meer geïnspireerd is door John LeCarré en Graham Greene dan door Pieter Aspe en Luc Deflo. Een ode aan de Dansaert-Vlaming, dus niet geschikt als cadeau voor Louis Tobback.

Voor wie een thriller iets meer mag zijn dan een een platte whodunit, is deze zoektocht van Simon naar het vreemde geheim van zijn overleden vader, een zalig vakantieboek. (YD)

Toni Coppers

Niets is ooit

Manteau, Antwerpen, 253 p., 19,95 euro.

Kort, scherp, grappig en zo voorspelbaar als een Griekse tragedie. De overvaller, de tweede thriller van de Amerikaan Iain Levinson, is opnieuw een boekje om te koesteren.

Bankrover Dixon geraakt tijdens een overval gewond en belandt uitgeput en bloedend in de achtertuin van Elias White, een professor aan een kleine Amerikaanse universiteit. Dixon heeft geluk, want als gluurder tegen wil en dank betrapt hij de professor in een compromitterende situatie met diens minderjarige buurmeisje. Hij profiteert ervan om de professor te chanteren om hem tijdelijk onderdak te geven. Maar dan begint een FBI-agente in het universiteitsstadje rond te neuzen.

De overvaller begint snel en ademloos, met een deels mislukte bankroof en een jachtige achtervolging, maar wanneer Dixon bij zijn professor verstopt zit, valt de actie stil en wordt de spanning louter psychologisch. De gangster en zijn gastheer zijn aan elkaar gewaagd. Ze lijken zelfs op elkaar, want de professor is even amoreel als de overvaller. Dixon, een born loser, is zelfs de sympathiekste van de twee, al was het maar omdat hij nooit een kans gekregen heeft. FBI-agente Lupino, evenmin een rolmodel, blijkt even gewetenloos te zijn als de mannen.

Iain Levinson, die zijn debuut maakte met het autobiografische A Working Stiff's Manifesto, het verhaal van "de dertig baantjes waaruit ik opstapte, de negen waaruit ik werd ontslagen en de drie die ik me niet meer kan herinneren", heeft de schaduwzijde van de Amerikaanse Droom aan den lijve ondervonden en er zijn lessen uit getrokken. Na Niks om handen (2005) is ook De overvaller een boek over mensen die nergens in geloven, behalve in hun eigen profijt. Dit had een wrang verhaal kunnen worden, maar Levinson maakt er een cynisch en vermakelijk kat-en-muisspel van, met net voldoende diepgang om je aan het denken te zetten. (BH)

Iain Levinson

De overvaller

Oorspronkelijke titel: Tiburn

Vertaald door Gerard Suurmeijer

De Geus, Breda, 219 p., 18,90 euro.

Verdachte nummer één

Annika Bengtzon heeft geen geluk met haar geestelijke moeder, want Liza Marklund schept er een griezelig genoegen in om haar heldin van de ene beproeving in de andere te storten.

Het zal je maar overkomen: net nadat ze een cruciale rol gespeeld heeft in het oplossen van de moord op een Nobellaureaat (Het testament van Nobel, 2007), verliest Annika zowel haar echtgenoot (Thomas trekt in bij zijn minnares) als haar huis (een brandstichter legt het in de as). Levenslang, het zevende avontuur van de misdaadjournaliste, begint dus in mineur, met Annika die met haar twee kindjes op zoek moet naar onderdak. En ook dat valt niet mee, want zelfs bij haar beste vriendin is ze niet welkom.

Annika ziet het niet meer zitten, maar de plicht roept: David Lindholm, een populaire politieman, wordt vermoord. Alles wijst erop dat zijn vrouw, Julia, die in shock in hun appartement wordt aangetroffen, de dader is. Complicatie: hun driejarige zoontje is spoorloos. Julia beweert dat haar man door een onbekende vrouw vermoord is, maar niemand die haar gelooft. Behalve natuurlijk Annika. We zijn vertrokken!

De fans vinden in Levenslang alles wat ze verwachten: een misdaad, plus een nieuwe aflevering van de Bengtzonsoap (wees blij dat je van die kwal van een Thomas verlost bent, Annika), plus de volgende episode van de perikelen van de krant, waar deze keer zestig medewerkers moeten afvloeien, met veel gejammer en tandengeknars.

Liza Marklund overdrijft misschien een beetje met Annika's problemen, maar vertellen kan ze. Ondanks een niet echt sterke en te lang uitgesponnen plot, overtuigt Levenslang dankzij de geloofwaardige personages en Marklunds scherpe oog voor de niet altijd even fraaie manier waarop mensen met elkaar omgaan. Dat laatste geldt ook voor de lezer: Annika's ongeluk is ons vermaak. Foei!

(BH)

Liza Marklund

Levenslang

Oorspronkelijke titel: Livstid

Vertaald door Ina Sassen

De Geus, Breda, 413 p., 22,50 euro.

Verdient de strop

Spanning, avontuur, een actueel thema en een originele stijl: meer heb je niet nodig om de Gouden Strop te winnen. Kinderspel.

Op weg naar een afspraak met een klant is Michael Bellicher de enige getuige van een ongeval waarin een belangrijke politicus om het leven komt. Hij belt de politie en verwacht een bedankje voor zijn burgerzin, maar wordt tot zijn verbazing in de boeien geslagen en afgevoerd.

Het is het begin van een nachtmerrie: iemand heeft Michaels identiteit gestolen en gebruikt om onder meer een auto te kopen waarmee een vluchtmisdrijf is gepleegd. Wanneer Michael weer op vrije voeten komt, wordt hij belaagd door de politie, geheime diensten, terroristische organisaties en geassorteerde criminelen. Hoe moet dat eindigen? Het eindigt, dat weten we al, met een Gouden Strop, de prijs voor het beste Nederlandstalige spannende boek van het voorbije jaar.

Michael Bellicher is geen onbekende. Hij speelde de hoofdrol in De macht van meneer Miller, waarmee den Tex in 2006 een Gouden Strop won. In dat laatste boek is Bellicher de enige getuige van een moord, waarna hij door een mysterieuze organisatie wordt belaagd. Cel volgt dus hetzelfde patroon en heeft ook dezelfde structuur en personages als zijn voorganger, maar dat is zowat de enige kritiek die je op deze thriller kunt hebben. Charles den Tex, in een vorig leven zelf bedrijfsadviseur en reclameman, weet zijn publiek uitstekend te bespelen. In Michael Bellicher heeft hij een buitengewoon sympathiek personage gevonden, meer slachtoffer dan held, en ook de randfiguren zijn mooi bedacht. Cel is bovendien met heel veel vaart geschreven en zit vol verrassende ideeën en fantasietjes. Vreselijk geloofwaardig is het allemaal niet, maar Charles den Tex schrijft zo spannend en charmant dat je dit jongensboek voor grote mensen moeilijk kunt neerleggen.

(BH)

Charles den Tex

Cel

De Geus, Breda,

378 p., 21,90 euro.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234