Zondag 19/09/2021

Crossing Border: Het festival van het grote teveel

Heather Nova (Foto Alex Vanhee) Beeld UNKNOWN
Heather Nova (Foto Alex Vanhee)Beeld UNKNOWN

'My name is David and I wish I was in a band', schetste auteur David Whitehouse de teneur van deze derde Antwerpse editie van Crossing Border. Hoewel het moedige concept voorschrijft dat literatuur en muziek hand in hand kunnen gaan, lag de nadruk deze editie duidelijk op het laatste. Kwantiteit is bovendien niet gelijk aan kwaliteit, zo bleek zaterdag.

Jammer dat de literatuur op Crossing Border zich dit jaar wat overschaduwd zag door het overaanbod aan muziek. Het maakte zelfst dat het interview met de Zuid-Afrikaanse Etienne Van Heerden, op voorhand getipt als een van de hoogtepunten, afgelast moest worden wegens 'geen volk'. Doodzonde.

Dat heeft uiteraard te maken met de concurrentie van headliners Gavin Friday en Other Lives, maar het bewijst ook dat het leeuwendeel van het publiek er een gezellige muzikale avond van wilde maken. Niet alleen werden de auteurs en hun interviewers dit jaar wat naar de achtergrond verbannen, de affiche zat zo tjokvol dat het voor iedereen moeilijk keuzes maken was. Het feit dat de Bourla was toegevoegd aan het zalenaanbod speelde daarin geen kleine rol.

De programmatie focuste zoals steeds op bands die schoonheid uit rust en intelligentie scheppen én zo nu en dan eens klauwen. Eenheidsworst is een veel te lelijk woord voor het op papier heel erg mooie programma, maar de bands mikken wel allemaal op min of meer hetzelfde publiek. Kiezen tussen Joan As Police Woman en Gavin Friday, of Dry The River meepikken ten koste van Frank Turner & The Sleeping Souls: dilemma's te over.

Brute geluidspech
Met de turbo doorheen het programma dan maar, hoewel dat haaks staat op de gepropageerde laidback sfeer van het festival. Belgische bands als de op warme harmonieën drijvende folkpop van You Raskal You, het ingetogen Few Bits en Birds That Change Colour mochten vrijdag al samen met dEUS ons land vertegenwoordigen op Crossing Border Den Haag en stonden zaterdag in de Club de Ville. Mooie naam voor wat in het dagelijkse bestaan van de Arenberg eigenlijk de foyer is. En helaas bracht dat ook de verwachte geluidstechnische beslommeringen met zich mee. De warme sound van Birds That Change Colour werd op die manier tot een weinig aangename geluidsbrij herleid, wat de soms in psychedelisch geweld uitbarstende songs geen goed deed.

De Birds - zonder de Laïs-meisjes maar mét de fenomenale Naomi 'Reena Riot' Sijmons - verkeren nochtans in de vorm van hun leven. De kans om die vorm voor eigen publiek voor te stellen werd jammer genoeg door brute geluidspech een beetje gemist.

On a lighter note las David Whitehouse voor uit Bed, zijn roman over een man die het op 25-jarige leeftijd allemaal wel gezien heeft en zich voorneemt consistent in bed te blijven, met als gevolg dat hij de dikste man ter wereld wordt. Het waren mijmeringen over waarom er alleen morbide obesitas bestaat, en geen vrolijke obesitas als eretitel voor 30-jarige alleenstaande dikkerdjes die schuddebuikende zelfspot tot het hoogtepunt van hun oeuvre rekenen. Om even onbewaakt te gniffelen, maar weinig meer.

Dan bracht de kurkdroge, door allerlei demonen geplaagde, Josh T. Pearson het er beter vanaf in de Bourla. Met doortrapte grappen als "Hoe maak je van een hond een soulzanger? Stop 'm in de microwave en wacht tot 'ie Bill Withers wordt!" zorgde hij voor enige verlichting in de hardvochtige weemoed van zijn songs. Of hoe een immense theaterzaal een met neerslachtigheid behangen kelderkamertje kan worden. Echt vrolijk word je er niet van, maar niets zo mooi als een man die zich zo totaal blootgeeft en zijn troosteloze ziel elke keer opnieuw lijkt te verbranden.

Soldaten op prozac
Gekleurd door een opvallend erudiet gevoel voor nostalgie maar daarom niet vrolijker was Simon Felice. Aardig bekend als muzikant als afvallige Felice Brother of met zijn The Duke & The King, maar hier op de affiche als auteur van Black Jesus. In dat boek schetst hij de mentale horror die zijn vrienden-soldaten doormaakten na hun terugkeer uit Irak. Opgepompte moordmachines maar des te vaker menselijk afval, klaar om hun dagen te slijten als prozac slikkende huisplant. Toch leek Felice zich ongedwongener te voelen in de rol van singer-songwriter. Een metier dat hij trouwens beheerst als weinig anderen. Zijn songs zwermen tussen melancholie en gemeende compassie met De Amerikaan - nog steeds naarstig jagend op die American Dream, ongelovig tegenover het feit dat die droom slechts een als sterk propagandamiddel gebruikte illusie is.

Menstruatiemuziek
Positiever van toon, over een met de apocalyps bedreigd thema nochtans, was de Amerikaanse schrijfster Jennifer Egan, die in haar met de Pulitzer Prize bekroonde boek A Visit From The Goon Squad haar kijk gaf op de muziekindustrie 2.0. Egan plaatste haar boek in perspectief door haar door punkrock verstoorde hippiejeugd in het San Fransisco van de jaren '80 te reconstrueren, en te vertellen over hoe het rijmen van flowerpower met beeldenstormende punk haar maakte tot wie ze nu is. Door de mond van het veelvoud aan personages gaf ze een verrassend universeel beeld weer van het opgroeien als digital immigrant, afgekruid met een vette portie gelaagde kritiek op de muziekindustrie vandaag.

Nadat de compleet geflipte Delphine Lecompte met gedichten over haar twee kaartende opgezette konijnen ("maar in mijn gedicht zijn het hazen, want dat rijmt op azen") de spanningsboog wat losser draaide, was het tijd voor absolute hoofdact Gavin Friday, die u kent van zijn jongste en volstrekt uitstekende soloplaat catholic (ja, zonder hoofdletter). Van de eerste militaire baslijn van 'Caucasian Walk' tot het op teksten van Oscar Wilde gebaseerde bisnummer 'Each Man Kills The Thing He Loves' stond er een geboren performer op de planken die de pathos en ondersteunende theatraliteit niet schuwde. Een man die zichtbaar geleefd heeft, het beste en het slechtste van de wereld heeft gezien. Met nog een dankwoordje voor De Morgen-journalist Bart Steenhaut, die hem vroeger op de avond publiekelijk geïnterviewd had, en een wandeling in het publiek leek Friday zich kiplekker te voelen, alleen schemerde het gebrek aan matchritme soms wat te duidelijk door.

Terwijl de nacht werd ingeleid met de royaal georkestreerde donkere folk van Other Lives en met de gebruikelijke huiveringen voor de menstruatiemuziek van Heather Nova, nog steeds met schare fans, is het enige mogelijke besluit dat deze Crossing Border overvol zat. Iets wat de kwaliteit van het festival helaas niet ten goede kwam.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234