Donderdag 06/08/2020

Creatief met comedy

Mag je met alles lachen? De Vlaamse comedy antwoordt in elk geval volmondig 'ja'

Net als vorig jaar werd de comedyweek afgesloten met een Comedy Cover Contest. De jury bestaande uit Urbanus, Patrick (pdw) De Witte, Freddy De Vadder (alter ego van Bart Vanneste) en muzikant Tom Kestens besliste wie de prijs van 500 euro kreeg voor de beste comedycover.

Thomas Logghe en Piet Depraîtere coverden Hans Teeuwen, Wannes Capelle (van kleinkunstgroep Het Zesde Metaal) bracht een geslaagde imitatie van Willem Vermandere. Vreemde eend in de comedybijt Ivan Boeckmans (coregisseur van films als Kassablanka en Suspect) coverde Etienne met het open verhemelte. Uitschieters waren Gunter Lamoot die verkleed als travestie schitterde als Eddie Izzard en Han Coucke die jurylid Freddy De Vadder imiteerde. De twee dames van het cabaretkwartet Hertenkamp schoten de hoofdvogel af met hun kurkdroge versie van het oude VPRO-programma Kreatief met kurk.

De komiek in al zijn gedaanten op Comedy Zone

Poppenspelers, goochelaars en schuinsmarcheerders

Toen vorig jaar het eerste comedyfestival in de Gentse Minard werd georganiseerd, kreeg dat de titel Uitverkocht mee. Dat was toen wat voorbarig, maar wel visionair: de tweede editie (die om alle verwarring te vermijden tot Comedy Zone werd herdoopt) liet afgelopen week de schouwburg tot aan de nok vollopen. Vijf dagen try-outs en premières toonden hoe breed en hoe ver comedy kan gaan.

Gent

Van onze medewerkster

Liv Laveyne

Zeg nooit zomaar comedy, zo bleek tijdens Comedy Zone, want naast stand-up en cabaret werd het genre opengetrokken met West-Vlaamse kleinkunst van Het Zesde Metaal, een goochelshow door Gili en poppentheater van Mireille en Mathieu.

Voor de première van Schaam (HH) doken Mireille en Mathieu opnieuw de speelgoedkist in. Het trio rond spilfiguur Eric Bassier combineert kinderlijke verbeelding met volwassen humor. Op dat kruispunt ontstaat een absurde mix van objectentheater en visuele humor. Gehuld in vleeskleurige maillots brengen de spelers poppen en andere objecten tot leven. In het donker wordt een speelgoedcamion over de scène gerold en zand gelost. Het vormt de biotoop voor de ontmoeting tussen twee schietgrage cowboys die hun kunde toepassen op een berg poppenlijken. Schaam toont een veelheid aan ideeën maar durft de schaar niet hanteren. We onthouden een schitterend ballet waarin poppenledematen samengebracht worden in een lugubere pas de six, een vermakelijk platte sketch over twee pratende foefen die wachten op een clitorispiercing en een poppenkastfragment met fuivende peerlampjes. Een gebrek aan een rode draad en overbodige scènes doen de schaal echter negatief overhellen tijdens deze twee uur durende voorstelling. Als Mireille en Mathieu een getraind 'oog van buitenaf' inschakelt om de ideeënvloed in goede banen te leiden, kan Schaam tot een parel uitgroeien.

Lieven Gheysen, of Gili, weet zijn publiek wel van begin tot eind boeien en dat heeft niet alleen te maken met de titel van zijn nieuwe show. Met Geboeid (HHH) heeft Gili zijn freakshow van weleer ingeruild voor de goochelaarsmantel en die gaat hem goed af. Zijn 'vuurvliegact' waarbij hij een rood lampje verplaatst van mond naar oren is een klassieker. Zeker als hij daarna droog opmerkt: "Sommigen vragen zich af hoe en anderen waarom." Gili brengt nostalgie in een hedendaags stand-up jasje: in zijn buikspreekact parodieert hij stand-up komiek Freddy De Vadder, maar evengoed brengt hij met een dwangbuisontsnapping een ode aan Houdini. Rode draad in zijn show is het thema van toeval en voorspelbaarheid, maar dat betoog rammelt nog wat. Nu al schitterend is de finale van Geboeid, waarin hij met een wc-rol en een toeschouwer als rolhouder elke illusie doorprikt.

Henk Rijckaerts vorige show Het vergrootglas is nauwelijks gespeeld of hij verrast met de aanzet van een nieuw programma. Hij speelt bijdehand met de verwachtingen van het publiek en is een uitstekende verhalenverteller. Met Loebas, een verhaal over hoe hij als kind een hondje kreeg, verwijdert Rijckaert zich van de stand-up om de cabarettoer op te gaan en daarbij mag naast de lach ook een muzikale traan vloeien.

Mag je met alles lachen? Het is een heet hangijzer nu een Deense cartoonist zich de woede van de moslims op de hals haalde. De Vlaamse comedy antwoordt in elk geval volmondig 'ja' op deze vraag. Grappen over allochtonen, bejaarden, linkse rakkers of extreem rechts: de komiek beent erdoorheen als een koppige schuinsmarcheerder. Dat durft hem al eens zuur opbreken zoals in het geval van Gunter Lamoot. Op Comedy Zone bracht hij een gesmaakte best of van zijn zevenjarige carrière. Maar zijn humor wordt niet door iedereen geapprecieerd. De komiek mag zich vandaag verantwoorden bij de politie voor zijn optreden op de Gentse Feesten afgelopen zomer. Tijdens zijn presentatie op het podium bij Sint-Jacobs beloofde hij een reis naar Tenerife voor wie het eerst zou kotsen op VB-parlementslid Francis Van den Eynde.

"Allochtonen zijn zeer behulpzaam: ik hoef hen maar aan te kijken en ze vragen of ik een probleem heb", luidt een uitspraak van Sven Eeckman. De Gentse komiek kreeg na zijn deelname aan Humo's Comedy Cup bakken kritiek op zijn aangebrande moppen. Maar op Comedy Zone toonde hij zich wel een van de weinige komieken met een goed gevoel voor timing en rake observatiehumor. Indien de flauwe woordspelingen en platte humor worden bijgevijld, staat hier een vlotte stand-upper die het in het cafécircuit bijzonder goed zal doen.

Han Coucke, de helft van het cabaretduo Gino Sancti, trad solo aan. Hij verklaarde zichzelf tot de binnenkort enige humorist in Vlaanderen als rechts aan de macht is. Speelden de zenuwen hem aanvankelijk parten, zijn theorie over vrouwen aan de haard maakte de demagoog in hem wakker. Mits zijn raamvertelling over metaperspectief en tijdsrelativisme wat strakker komt te zitten, kan dit hekelen van rechts ideeëngoed explosief materiaal opleveren.

Joost Vandecasteele is naast Tine van den Wyngaert, het tweede lid van theatercollectief Abattoir fermé met een comedygen. In Vandecasteele zit veel woede maar wind blazen wordt niet altijd in energie omgezet. Hij begint sterk in zijn onwil om grappig te zijn, maar daar moet naderhand wel een kronkel in komen. Die komt er echter niet met goedkope kritiek op Zonnekinderen en Beautiful. Even loert de aanzet tot een groter verhaal over angst (voor moslims die naar buskruit ruiken en Jezus als zombie), maar Vandecasteele verliest die draad voor hij die goed en wel vastheeft. In een reddingspoging maakt hij zich kwaad op het publiek, maar dat baat niet.

Ook Piet Depraîtere krijgt tijdens zijn try-out aanvankelijk geen contact met de zaal, maar dat verandert wanneer hij over zijn neuroses jegens overvriendelijke bakkers begint. De straffe stijlswitch naar een Duitse travestie op de tonen van 'God Is a Dj' kan na enige uitwerking een interessant typetje worden voor deze man die vroeger bekendstond als Etienne met het open verhemelte.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234