Zaterdag 08/08/2020

Festivalzomer

Couleur Café sloot de deuren met een welverdiende sirtaki

Sfeer op Couleur Café.Beeld Illias Teirlinck

Wie of wat maakte zondag het verschil tijdens de derde dag van Couleur Café? Het weer gedroeg zich alvast anders dan de dagen voorheen. Twijfelweer, minder drukkend, aangenamer, en dat zorgde rond 16u voor een ware volkstoeloop aan de ingang. Er was ook veel twijfelmuziek die gelukkig later zou oplossen door de straalkracht van enkele kanjers.

Na wat aangename deunen van artiesten die wel eens op een cruiseschip spelen, veroverde de Franse reggae-formatie Naâman meteen de Univers-tent. De zanger, qua looks meer een ideale schoonzoon dan een rasta met dreadlocks, vloog met grote beenbewegingen gevaarlijk over het podium en toastte er op los. Een reggaeband met rockallures. Het was een welgekomen adrenalineshot, maar na dat eerste nummer viel de spanning helaas weg, werd het doordeweekse reggae en gingen we op de wandel.

Daardoor botsten we op een nieuw fenomeen. Of het een trend wordt is nog niet duidelijk maar we zagen op het terrein twee jongens onder aanmoediging van hun vrienden al hun kleren wisselen, niet alleen de t-shirt, maar ook de broek. "Volgend jaar opnieuw" riepen ze enthousiast.

De boysband van de dag was Milky Chance. Deze jonge ietwat verlegen Duitsers scoorden in 2013 een dikke hit met het zomerse en mellow 'Stolen Dance' en zijn sindsdien op tour doorheen Europa. Het leek wel alsof de Beatles het podium betraden toen duizenden meisjes begonnen gillen. Milky Chance heeft dan ook alles in huis om tienerharten te doen sneller slaan: de looks, de verlegenheid, de cool, een zweem van rebelsheid, vakmanschap in de vingers, live-souplesse, een lichtjes funky warme sound met een grof wat nonchalant rockkantje aan en een je ne sais quoi-uitstraling.

Zanger Clemens Rehbein heeft bovendien trekken van een jonge Bob Marley en zingt met een schuurpapieren stem. We zouden als jong meisje zelf beginnen gillen, maar serieus: je voelde dat deze band lekker ingespeeld aan't geraken is na al dat touren. Hun repertoire blijft niet over de volledige lijn even boeiend, maar hun laidback liedjes grooven wel, zijn nergens te afgelikt, een beetje de bravere versie van Arctic Monkeys. Benieuwd hoe die knapen binnen enkele jaren gaan klinken. Laat die baarden alvast groeien!

Beeld BELGA

Echt naar huis schrijven, deden we nog niet. De dag kabbelde rustig verder met een exotisch feestje van usual suspect Sergent Garcia, de jazzy fijnbesnaarde hiphop van mc Oddisee uit Washington, allen uitstekend musicerend maar magie zat er nog niet in. Ook de meer ingenieuze maar toch wel kille reggae van Groundation en de 19-jarige East Coast-rapper Joey Bada$$ kregen onze motor niet opgestart.

Bloedarmoede in de Urban-hoek? Waren we onze gevoelens kwijt? Nee hoor, want daar waren die Belgen weer om de meubelen te redden. In een overvolgelopen Dance Club gaf STUFF. van jetje met zoveel overgave dat ze hun titel als beste Belgische liveband niet eens hoefden te verdedigen: ze overtroffen zichzelf moeiteloos. Ze kozen voor een energieke set en vlogen doorheen hun speelse universum met de wildheid van Evil Superstars. Met jazz in de vingers, hevig knipogend naar andere genres, funkrockend in Space, experimenterend met een knipoog, de wereld rond in geen tijd, tijdrekkend aan lichtsnelheid.

Dit zijn de ongetemde zonen van Zappa, Coltrane en de Yellow Magic Orchestra. Zelfrelativerend, gekscherend, explosief en tezelfdertijd subtiel in elk detail. Zelf het scratchwerk was veel opwindender dan die van de grotere Amerikaanse hiphoppers. Bommetje! Na de voorspelbaarheid van de eerdere groepen was dit muzikaal avontuur een godsgeschenk: het begon dan ook hevig te waaien buiten. Zo'n infuus vol STUFF. mogen ze elke dag aan onze arm hangen.

In tegenstelling tot Busta Rhymes de dag voordien, deed Cypress Hill wel wat van hen verwacht werd: een latin-hiphop-pretpark op poten zetten. Beats die rollen, aangedikt door een drummer en die heerlijke nasale vocals van B-Real. Duidelijk een publiekslieveling en het concert ontaarde in een groots feest. It's all about the flow.

Beeld Illias Teirlinck

In tegenstelling tot vele andere rappers ligt de nadruk bij deze succesformule uit Los Angeles op warme en smaakvolle grooves waar ook de rhymes een deel van uitmaken. De klank van de woorden is er belangrijker dan de inhoud ervan, dat vergeten sommige rappers wel eens. Voor je het beseft zit je 'How I could just kill a man' mee te scanderen. Niet meer dan onschuldig jongensvermaak.

B-Real stak de grootste toeter van de dag aan, inhaleerde eens goed en toen ging het trio verder uit de bol. Het concert was misschien iets te lang waardoor we de love & peace van Xavier Rudd misten. Daar gaan we echter niet over malen, Couleur Café was goed op gang getrokken en het ging maar door en door want op het podium van The Move zat Jupiter te heersen. Deze Congolees belandde als tiener in Duitsland en raakte daar gelukkig verslaafd aan rock- en funk. Die laatsten vermengde hij met Afrikaanse ritmes en de 'Bofenia rock' was geboren: zijn hoogsteigen kick ass afrofunk. Met zijn band Okwess International joeg hij een hittegolf over het ondertussen afgekoelde veld. Energie met de E van euforie. Vurige ritmes, jankende Fendergitaar, bezwerende samenzang, vlijmscherpe grooves. Geen wonder dat ze het voorprogramma van Blur mochten spelen in Hyde Park.

De dag kon niet meer stuk. En net wanneer je het niet verwacht, gaat er nog een andere band met de eer lopen. Soja is niet echt de meest sexy groepsnaam uit de geschiedenis, maar wel een klassebak uit Virginia die vanaf de eerste noot bewezen dat reggae wel degelijk uitdagend kan zijn. Deze negen Amerikanen barsten van het talent, kennen duidelijk hun vak en creëren een speelveld dat verder rijkt dan alleen Jamaica. Ze dropten simpelweg een bom die versplinterde in vele emoties. We ondergingen het zwoele samenspel, hoorden gitaren zoals gitaren horen te klinken, werden ontroerd door een trompetje, gleden even in een wereld waar Santana vroeger vertoefde of werden gedragen op een luchtkussen van het merk Joe Jackson.

Wanneer je dan ook nog prompt omvergeblazen wordt door hitsige samba is de hemel niet meer ver af. En wat een pakkende stem heeft die zanger. Om nog maar te zwijgen over de gastzangers. De rockliefhebber kreeg als toetje ook nog een razend spannend gitaarduel met bovenaardse boventonen. Het leek wel alsof Neil Young tegen Jimi Hendrix zat op te spelen. Enfin, deze heren zitten op een niveau van pure wereldklasse.

Buiten was het rillen geblazen, maar in de Univers-tent werd het publiek geroosterd. Buraka Som Sistema deed een machtsovername. Couleur Café werd bloedheet. Er werden zielen uit lijven gedanst. Ongehoord opwindend is deze dance-machine uit Portugal. Schandalig goed! De beuk werd erin gezet met de betere vette sounds van Afrika tot in Amerika. Moddervette beats, bubbelbleeps, soundscapes om op te surfen, allesverschroeiende take off's. We veerden verder tot het einde.

Couleur Café was alweer gedaan. Het werd op de valreep een onvergetelijke editie. In de backstage werden traantjes gelaten. De medewerkers mochten zich eindelijk laten gaan. Ze dansten de Sirtaki.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234