Zaterdag 28/05/2022

ColumnDe Megastad

Correspondent Maral Noshad Sharifi in New York: ‘Mensen opvrolijken, dat biedt houvast’

Yuriy Zaychenko: ‘Ik was bang om dood te gaan zonder iets goeds te hebben gedaan.’
 Beeld Maral Noshad Sharifi
Yuriy Zaychenko: ‘Ik was bang om dood te gaan zonder iets goeds te hebben gedaan.’Beeld Maral Noshad Sharifi

Metropolen bieden een groeiend deel van de wereldbevolking onderdak. Hoe houden de mensen het daar leefbaar? Correspondenten doen wekelijks verslag vanuit hun eigen megastad. Deze week: Maral Noshad Sharifi in New York.

MARAL NOSHAD SHARIFI

Aan de voet van de Williamsburg Bridge steekt Yuriy Zaychenko iemands sigaret aan. “You are so welcome“, zegt hij. Ik kom net met twee zware boodschappentassen bij de bushalte aan. “De bus komt over vijf minuten.” Het is een zaterdagmiddag in augustus. Ik ben net naar New York verhuisd. De zon schijnt zelfs als-ie niet schijnt.

In deze stad is het onmogelijk stil te staan bij de duizenden die je dagelijks op straat passeert. Als iemand het toch doet, valt het op. Waarom doet deze man – een kale veertiger in iets te grote kleren – zo vriendelijk? En waarom ben ik zo Nederlands om me dat af te vragen?

“Ga je iets leuks doen?”, vraag ik. “Naar de film”, antwoordt hij. Een date? "Nee’” lacht hij.

“Daar woon ik”, zegt de man, en wijst naar de andere kant van de weg, naar een daklozenopvang. We stappen de bus in. Als die ons aan de overkant van de brug heeft afgezet, lopen we richting de bioscoop, vlak achter mijn huis. Hij staat erop mijn boodschappen te dragen.

Terwijl we hier lopen, kom ik op het punt waarop ik als correspondent vaker beland: praat ik tegen hem als inwoner van New York of als journalist? Die twee lopen nogal eens door elkaar.

“Hoe ben je eigenlijk dakloos geworden?”, vraag ik. Zaychenko begint meteen te vertellen.

Hij woont sinds de jaren negentig, toen hij met zijn Joodse familie Belarus ontvluchtte, in New York. Ze belandden in een arme buurt van Brooklyn. Zaychenko was 13 jaar oud en sprak geen woord Engels. Hij ging werken in een restaurant, op zijn 16de kocht hij zijn eerste auto. Na het werk reed hij zijn collega’s naar huis.

“Een van hen kocht iedere dag heroïne”, vertelt Zaychenko. “Na een aantal maanden wilde ik het ook proberen.” Voor het eerst voelde hij vrede in zijn hoofd. Een jaar later was hij zo verslaafd dat hij 300 dollar per dag nodig had. Zaychenko wikkelde een plastic zak om een speelgoedpistool en beroofde supermarkten en pompstations. Eerst ging hij voor vijf jaar de gevangenis in, daarna zeven jaar, daarna drie. Sinds 2013 is hij vrij. Na een tijd op straat te hebben geleefd, woont hij nu in een daklozenopvang. Hij aan de ene kant van de Williamsburg Bridge, ik aan de andere.

“Mag ik je nummer?”, vraag ik voor de bioscoop. Het liefst zou ik als correspondent alle 330 miljoen Amerikanen ontmoeten, maar dat gaat niet gebeuren. Los van alles wat ik lees, bekijk en beluister, bepalen de mensen die ik onderweg tegenkom hoe ik naar dit land kijk. Hoe meer verschillende Amerikanen mijn pad kruisen, hoe beter; een Yuriy Zaychenko kende ik nog niet.

In december bel ik hem op. Ik ben benieuwd hoe het met hem gaat. We spreken af bij dezelfde voet van de dezelfde brug. De zon schijnt nog steeds.

Het gaat goed, zegt Zaychenko als we elkaar voor de bushalte treffen. Sinds kort heeft hij een baan bij een cateringbedrijf. Hij voelt zich nuttig. Hij maakt grapjes en praatjes met mensen, wil ze zo opvrolijken. Het zijn kleine momentjes die hem houvast bieden.

“Als je mijn leven hebt geleid, ben je bang dood te gaan zonder iets goeds te hebben gedaan. Ik bedoel, wat voor leuks valt er nou over mij te schrijven?” Grote dingen gaan toch al niet meer lukken, zegt hij. “Ik volg daarom een Joodse wijsheid die ik als kind leerde: wees goed wanneer niemand kijkt.”

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234