Zondag 20/09/2020

AchtergrondWerk

Corona? Zij kozen voor een carrièreswitch!

Noa Tuyaerts: ‘Begin september vertrek ik naar Tanzania, minstens voor een jaar.’Beeld Joris Casaer

De lockdown van het voorjaar deed veel mensen professioneel de pauzeknop induwen, maar gaf sommigen ook een schop onder de kont om hun leven een nodige wending te geven. 

Noa Tuyaerts (24) ruilt de veiligheid van huisje, boompje, beestje in voor een job bij een ngo in Tanzania

“Ik had de komende jaren netjes uitgestippeld. Ik was net afgestudeerd in de orthopedagogie, zou gaan samenwonen met mijn vriend en ging via een verkort flextraject een specialisatiejaar doen terwijl ik parttime in de horeca zou werken om dat te financieren. In mijn hoofd klikte dat perfect in elkaar. Ik ben een controlefreak die graag alles op voorhand plant, maar met corona viel alles in het water. Mijn parttimejob liet al snel weten dat er geen werk was, waardoor ik mijn studie niet meer zou kunnen betalen. Bovendien was het helemaal niet zeker hoe de invulling van die studie eruit zou zien. In de orthopedagogie heb ik me gespecialiseerd in werken met kwetsbare jongeren met migratieachtergrond. Dat zijn heel intensieve contacten, waarvan ik me niet kan voorstellen hoe dat digitaal zou moeten verlopen. In enkele weken tijd stond heel mijn toekomstperspectief op de helling. Toen kwam plots Tanzania op mijn pad. Ik was er vorig jaar al drie maanden als vrijwilliger bij de Baraa Primary School in Arusha, en het knaagde toen wel dat ik er zo kort was – wat kan je immers duurzaam verrichten in een paar maanden tijd? Toen iemand van de school me opbelde met een vacature, kwamen die gevoelens weer boven. Ik wist dat ik in Tanzania wel een verschil kon maken, dat ik er mijn schouders onder iets zou kunnen zetten en dat ik er veel praktijkervaring zou kunnen opdoen, wat in België momenteel niet lukt. Waarschijnlijk was dat aanbod er sowieso gekomen, maar zonder corona had ik vastgehouden aan de tunnelvisie van huisje, boompje, beestje … Ik had nood aan die zekerheid, maar omdat de pandemie toch alles onzeker maakte, durfde ik voor het avontuur te kiezen. Begin september vertrek ik, minstens voor een jaar. Een retourticket heb ik nog niet.”

Dirk Claes: 'Mijn doel is nu niet winst maken, maar mensen gelukkig maken.'Beeld rv

Dirk Claes (57) stopte in de automobielsector en werd buurtzorgmanager

“Ik besef dat het op mijn leeftijd niet het moment lijkt om te jobhoppen, maar ik wilde de laatste tien jaar van mijn carrière toch nog een verschil kunnen maken voor mensen. Ik ben mijn professionele loopbaan gestart met het management en de administratie van verschillende kmo’s. Na dertig jaar begon er sowieso wat sleur op die job te komen, en toen ik tijdens de lockdown in maart verplicht thuis in technische werkloosheid werd gezet, begon het te kriebelen. Stilzitten is niets voor mij, zeker niet wanneer er een crisis aan de gang is. Ik moest iets doen. Ik heb toen veel gesprekken met mijn echtgenote gevoerd op ons terras, en al snel kwam Zorgbedrijf Antwerpen ter sprake. Ik had het geluk dat er op dat moment ook net een vacature voor buurtzorgmanager openstond. Voor ik me kandidaat stelde, heb ik eerst een aantal buurtzorgmanagers gebeld, omdat ik natuurlijk geen achtergrond in de zorg of de medische wereld heb. Dat bleek geen probleem. Na een bijzonder inspirerende sollicitatieprocedure ben ik begonnen op 6 juli. Mijn job omhelst het managen van een woon-zorgcentrum en ik ben daarnaast ook verantwoordelijk voor vijf dienstencentra en dus zo’n 550 serviceflats in Antwerpen Noord en de Seefhoek – de boeiendste wijken van Antwerpen. Een fantastische uitdaging, maar natuurlijk iets helemaal anders dan mijn vorige job. Mijn doel is nu niet winst maken, maar mensen gelukkig maken. Het is ongelooflijk wat dat voor drijfveer is, ik zie dat bij mijn collega’s ook. De inzet in de zorgbedrijven is enorm, maar je krijgt er oprechte dankbaarheid voor terug. Dat menselijke, weg van de cijfers, geeft veel voldoening. Ik probeer de beslissingen steeds te maken met mijn eigen 83-jarige moeder in het achterhoofd: hoe zou ik willen dat er voor haar gezorgd wordt?”

Annelies Verschueren in haar ijsbar. 'Ik voel echt de steun van de buurtbewoners en de vaste klanten.'Beeld rv

Annelies Verschueren (35) zei een job bij de VRT op en opende haar eigen ijsbar A Kapella

“Het is nu of nooit. Dat ging er door mijn hoofd toen de verlenging van mijn contract op tafel lag. Ik werkte als planner voor de nieuwsdienst en had net een hele zware lockdown achter de kiezen. Ik woon alleen en had al weken niemand meer gezien. Omdat mijn leven op pauze stond, kon ik van ’s ochtends vroeg tot ’s avonds laat doorwerken. Het was een slopende periode die me heeft doen nadenken over wat ik nu eigenlijk wil in het leven. Wat ik niet meer wilde, waren de maanden die ik net beleefd had. Ik heb nee gezegd tegen de contractverlenging die me werd aangeboden – iets wat mijn bazen en collega’s allicht nog steeds niet begrijpen – en ik heb mijn hart gevolgd. Ik droomde al lang van een eigen horecazaak, al dacht ik aanvankelijk dat ik een koffiebar zou openen. Corona heeft mijn businessplan wat bijgesteld: veel mensen gaan nu op zoek naar het vakantiegevoel dicht bij huis. Bovendien woon ik in een buurt met veel jonge gezinnen met kinderen, en vlak bij een belangrijk fietsknooppunt in Baal met veel passage. Het is dus een ijsbar geworden, met een terras waar je ook drankjes kan bestellen. Natuurlijk is dit ook ontzettend hard werken – ik denk dat ik de eerste twee maanden van de ontwikkelingsfase amper geslapen heb – maar ik haal er zo veel voldoening uit en ik heb weer contact met mensen. Ik voel echt de steun van de buurtbewoners en de vaste klanten. Dat geeft me de energie die ik verloren was dubbel en dik terug. Ik ben zelfs al aan het denken aan de uitbreiding van mijn concept! Ik ben fier op mezelf dat ik die best wel gigantische stap heb durven te zetten ondanks de onzekerheid. Ik heb er nog geen spijt van, integendeel. Beeld je in: mijn werkdag begint met het maken van verse chocoladesaus!” 

Dries Hellemans: 'Je bent buiten in de natuur, je ontmoet verschillende mensen en geen enkele dag is hetzelfde.'Beeld rv

Dries Hellemans (33) werkt bij Umicore, maar onderhield tijdens de lockdown de tuin van de staycationers

“Een van mijn collega’s klust na zijn job in de fabriek bij als boomverzorger. Een tijdje geleden zocht hij iemand om hem te helpen met wat grondwerk terwijl hij in de boom hing en ik heb toen ondervonden dat ik dat best wel tof vond. Ik heb mijn ouderschapsverlof deels gebruikt om me bij te scholen tot boomverzorger en tijdens de lockdown heb ik dat echt in bijberoep kunnen beoefenen. Nu mensen meer thuis zitten, willen ze hun tuin piekfijn in orde, dus ik had meteen bijzonder veel werk. Dat is bemoedigend. De overstap naar fulltime zet ik nog niet, de kans is groot dat de voorbije maanden een vertekend beeld geven en dat de prioriteiten van mensen na corona zullen verschuiven, maar op lange termijn is het wel iets dat ik zou zien zitten. Je bent buiten in de natuur, je ontmoet verschillende mensen en geen enkele dag is hetzelfde. Het is ook geen job zonder risico’s, dat heb ik al snel ondervonden. Als boomverzorger hang je met twee koorden hoog in de boom waar je aan bezig bent: een werkkoord en een levenslijn. Dat werkkoord heb ik al eens een keertje doorgezaagd, waardoor het goed was dat die levenslijn er was, of ik was eruit gedonderd. Maar dat houdt je op de tippen van je tenen. De vrijheid is ook aantrekkelijk, je kan zelf regelen wanneer je welke klus uitvoert – wat als jonge papa toch geen overbodige luxe is. Op de fabriek werk ik in shiften, wat wil zeggen dat ik mijn zoontje bepaalde dagen amper zie. Dat weegt soms wel. Mijn gezin steunt me dan ook in dit avontuur. Al besef ik nu dat mijn vrouw die passage over die levenslijn ook zal lezen, en dan misschien net iets minder enthousiast zal zijn.” (lacht)

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234