Zaterdag 31/10/2020
Sylvia Huang.Beeld BELGA

ColumnMark Coenen

Cool as fuck gaat Sylvia Huang het podium op en speelt daar de roofing van het dak

Mark Coenen is columnist.

In de Elisabethwedstrijd voor viool zijn wij thans gekomen aan de play-offs. Net zoals bij voetbal worden de prestaties van de finalisten beoordeeld door een panel van kenners, waarbij Herman van Veen de rol van Jan Mulder als Sierhollander overneemt.

Men is enthousiast, men is kritisch, men lult een eind weg.

Niet gehuld in een trainingspak, maar in maatpak en lange jurk.

Net zoals bij voetbal zendt men op Klara de volgende ochtend de samenvatting uit, met aangepast commentaar.

Heerlijk.

Op de vlucht voor de zoveelste barbarij over de kiezing van morgen vindt een mens hier rust en schoonheid en spanning en emotie.

Je zit als kijker op de schouder van de muzikanten, die hun instrumenten alle hoeken van de kamer laten zien. Dat zijn er in de klassieke muziek vele, want iedereen mag na een opgelegd stuk ook een eigen favoriet spelen. Eerst de uitwedstrijd, dan de thuiswedstrijd: in het tweede deel van hun performance gaan ze er echt voor, met een stuk dat ze geblinddoekt en met een hand op hun rug vastgebonden nog vlekkeloos zouden kunnen spelen.

Alles wordt uit de vioolkast gehaald.

De zenuwen van melomaan België zijn vioolsnaargewijs driedubbel gespannen nu een landgenote kans heeft om met de oppergaai naar huis te gaan.

De betrokken vrouw heet Sylvia Huang en heeft ijswater door haar aderen lopen. Glimlachend, cool as fuck gaat zij het podium op en speelt daar vervolgens de roofing van het dak.

Zij heeft een prachtige naturel en is volgens haar collega’s bij het Koninklijk Concertgebouworkest van Amsterdam een schat van een vrouw.

Zo ziet ze er ook uit.

Door een ongunstige loting moest zij maandag al van jetje geven, wat volgens de bookmakers haar winstkansen zeer verlaagt. Sinds 1989 won er niemand meer die op maandag al speelde. Enige matchfixing was hier wel op zijn plaats geweest.

Er zit weinig afwisseling in het repertoire der vingervlugsten: Tsjaikovski passeert vier keer, Brahms drie keer, Sibelius twee keer en Beethoven, Sjostakovitsj en Dvorak één keer.

Terwijl er zoveel prachtige vioolconcerto’s zijn. Alsof er in Humo’s Rock Rally alleen maar liedjes van de Beatles en de Stones gecoverd zouden worden.

De finalisten kiezen natuurlijk een werk waarin ze al hun virtuositeit kunnen etaleren. De vibrato’s vliegen ons om de oren, de toonladders reiken tot in de hemel.

Dat doet mij dan weer denken aan die veel te lange, overbodige solo in een bisnummer van een hardrockgroep, waarbij de gitarist ook eens wil laten zien dat hij over de frets kan wandelen als een kolonie rode mieren. Het toont alleen aan dat men heel snel heel veel noten kan spelen.

Ik word liever ontroerd. En ik zie liever de goals van Messi dan hoe hij op training het balletje vijfduizend keer hoog kan houden. Maar dat is detailkritiek.

Moge de Belgischte winnen!

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234