Vrijdag 27/11/2020

Contador III, de bleke koning

Met zijn derde Tourzege hijst Alberto Contador zich op hetzelfde niveau als de andere drievoudige winnaars: Greg LeMond, Louison Bobet en, in vooroorlogse tijden, de Belg Philippe Thys. Dat is dus een historische prestatie. Zij het dat Contador die op weinig inspirerende, haast banale manier neerzette: niet één ritzege, niet één prestatie die verraste, verwonderde, een ‘wow’ ontlokte. Drie weken lang had Contador bitter weinig aan extra’s te bieden. Behalve een grote regelmaat, en wat geluk. En natuurlijk de gele trui.

Spanjaard boekt derde, historische Touroverwinning maar zonder veel glans

Medelijden met een Tourwinnaar: het is een tegenstrijdig gevoel, behalve wie Alberto Contador zag na de aankomst van de 52-kilometer lange tijdrit tussen Bordeaux en Pauillac. De winnaar weende, en niet alleen van vreugde en geluk. Hij huilde van stress, snikte van opluchting. Zijn tranen spoelden de angst weg. Want bang was hij geweest, zo gaf Contador zelf toe. In de dagen voor de tijdrit nam het Contador-kamp (en vele waarnemers met hem) voetstoots aan dat acht seconden volstonden. Contador was immers de betere tegen de klok.

Maar de tijd tikt niet alleen tijdens de chronorace. Andy Schleck is een jaar ouder en sterker, in de bergen en ook tegen de klok. En wat men vooraf niet wilde weten, voltrok zich ineens: Andy Schleck reed de eerste kilometers van de tijdrit sneller dan Contador. Aan het eerste officiële tussenpunt waren twee seconden van zijn achterstand weg, en de (officieuze) tijdopnames tussendoor toonden een steeds kleiner verschil: 3 seconden, 2 seconden. Tot ineens één luttele seconde Contador nog scheidde van Schleck. Voor het eerst sinds de Tourstart vibreerde de perszaal, hing er écht sensatie in de lucht. Drie kilometer verder was het voorbij. Schleck stagneerde, het nieuwe ritme van Contador was één tik hoger. Een tikje. Per kilometer ging Schleck amper zo’n halve seconde trager.

Na de aankomst had Contador het over zijn slechte nacht, zijn belabberd ritme, zijn foute houding (hij bleef niet op zijn zadel zitten), zijn slecht gevoel, zijn opkomende paniek en angst, hoe hij die onderdrukte door zich toch te focussen op tempo. Hoe dat dus gelukt was. Nipt. “En dat hij nu even vooral wilde genieten van die derde zege. Een Tour, zo bekende hij, waarin hij vele dagen niet goed was geweest. “En dus was er maar één manier om te winnen: economisch rijden. Zuinig met de krachten omspringen.”

Nu waren er in het verleden nog wel zuinige Tourwinnaars. Die andere Spaanse veelwinnaar, Miguel Indurain, had al in zijn gloriejaren dat stigma. Maar Indurain was a) niet half zo zuinig als Contador dit jaar - Indurain won altijd tijdritten en reed meestal in de eerste bergrit de andere favorieten op minuten, alleen liet hij de dagzege altijd aan een ander - en b) stonden zijn vijf eindzeges steeds voor 100 procent vast voor de laatste tijdrit: die diende enkel om de winst ‘aan te dikken’. En c) Indurain kende geen angst, geen schrik, geen haat, amper vreugde. Nooit zag men Indurain zijn tranen deppen: hij toonde geen emoties.

Als Alberto Contador met één man vergeleken kan worden, als deze Tour één ijkpunt heeft in de Tourgeschiedenis, dan bij Greg LeMond in 1990. Ook LeMond was én een goed klimmer én een begenadigd tijdrijder. In 1990 stemde ook iedereen zijn Tour op LeMond af: hij reed nog degelijke tijdritten (maar won er geen) en was een van de betere klimmers (maar won geen bergrit). En: hij was pas na de laatste tijdrit zeker van zijn zege. Tot dan was hem de duvel aangedaan door een tot dan onbekende klimmer, Claudio Chiappucci. Andy Schleck is geen ‘onbekende’ klimmer meer, is ook nuchterder dan de man die zich ‘El Diabolo’ liet noemen, maar voor de rest tekent zich een parallel scenario af: derde Tourzege, maar kleine marges, geen ritwinst, en pas na de laatste tijdrit zekerheid van de eindzege. Er is ook een epiloog aan: een jaar later rekende onder meer diezelfde Chiappucci definitief af met LeMond. Ook bij deze Contador is er niets dat hem zekerheid geeft voor een vierde eindzege volgend jaar. Behalve zijn verleden.

Want natuurlijk domineert Alberto Contador (27) nu al vier jaar lang. Drie keer won hij de Tour, en het ene jaar dat hij niet mocht starten (omdat de Tourdirectie zijn nieuwe ploeg Astana weigerde) won hij Giro en Vuelta. Maar zijn laatste zege is zijn kaalste, zijn bleekste. Dat Schleck in de Ardennen al geluk genoeg had, is waar, maar verandert niets aan de basisvaststelling van deze Tour. Namelijk: Contador III is slechts een schim van Contador II. Vorig jaar won hij de tijdrit, nu zocht hij amechtig zijn ritme. Vorig jaar waren de anderen in de beklimmingen van Arcalis en Verbier op zijn best volgers, nalopers, verre epigonen van hemzelf. Dit jaar is de rekensom anders. In de Pyreneeënrit naar Luchon pakt Contador 39 seconden op Schleck, een voorsprong die hij niet had behaald als een ketting er niet afliep op een fout moment. Die ‘gestolen’ seconden komen precies overeen met wat Contador ‘wint’ in de tijdrit, namelijk 39 seconden. Toeval was dus een factor in de afrekening. De renners reden, Het Lot beschikte mee.

Alberto Contador was niet de enige die na de streep in Pauillac omhelsde en omhelsd werd. Ook nummer twee, Andy Schleck, kreeg warme knuffels, en een hoop lieve woordjes toe. Niet van een tengere freule, maar van de massieve winnaar van de tijdrit, zijn ploegmaat Fabian Cancellara. “Niets van aantrekken, joch. Als je alles gegeven hebt wat je kunt, kan je jezelf niets verwijten en mag je niet teleurgesteld zijn.” Hoewel Saxomanager Bjarne Riis achteraf ontkende dat het tactische plan bestond om Andy Schleck razendsnel te laten vertrekken en Contador zo onder (sportieve, vooral psychische) druk te brengen, was het precies dát wat Cancellara hem had aangeraden: “Niet je zelf opblazen, maar wel zo snel je kunt vertrekken. Omdat je nooit weet waar je eigen limieten liggen, en je dit keer tot die limiet moet gaan.” Even zag het er naar uit dat het lukte.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234