Zaterdag 23/10/2021

'Consumeer deze plaat zoals je zelf verkiest'

Tina Weymouth en Chris Frantz kenden niet alleen als solide echtpaar hoogdagen maar ook als onafscheidelijke ritmetandem bij Talking Heads. Midden in die hectische periode, precies twintig jaar geleden, startten ze ook nog met de Tom Tom Club. Talking Heads is al lang verleden tijd, maar de muzikale honger van Chris en Tina is nog niet gestild.

Brussel / Van onze medewerker

Eddy Hendrix

Na een kortstondig project als The Heads, met ex-Talking Head Jerry Harrison, is er nu opnieuw een Tom Tom Club-plaat, The good the bad and the funky. Een lekker bubbelende, relaxerende soundtrack bij de massagetafel. Meer een trip dan een verzameling apart staande liedjes. Frantz: "Dat was ook de bedoeling. Het is een doordachte plaat waarop je kunt dansen. Consumeer ze zoals je zelf verkiest. Onze muziek komt op een heel organische manier tot stand. We luisteren naar alles, reggae, funk, rock-'n-roll, Afrikaanse ritmes, jazz, noem maar op. Automatisch doemen elementen van die genres in ons werk op."

Voor The good the bad and the funky hebben Chris en Tina een beroep gedaan op drie gastzangers, de (inmiddels gestorven) Charles Pettigrew, Mystic Bowie en Toots Hibbert. Weymouth: "Charles was die uitstekende zanger van het soulduo Charles & Eddie. We kenden hem van zijn hits, maar wisten niet dat hij werkloos was. Met hem hebben we veel plezier beleefd. Mystic Bowie is al tien jaar een goede vriend van ons. Hij is een zydecoartiest, met wie we vroeger een aantal mardi-grasconcerten gespeeld hebben. Toots kennen we al twintig jaar, maar niet zo close. Als hij in de buurt concerteert, gaan we altijd kijken. Hij wordt almaar beter."

Toch moet het niet eenvoudig zijn om telkens met nieuwe zangers maar ook nieuwe muzikanten te werken. De geschiedenis van Tom Tom Club is er één van komen en gaan van horden muzikanten. Frantz: "Dat is zowel een voor- als een nadeel. We zouden graag een vaste groep hebben, maar zijn het slachtoffer van onze eigen werkwijze. Tom Tom Club maakt slechts occasioneel platen. Je kunt dan niet verwachten dat muzikanten zich blijvend aan ons binden. Telkens als we een nieuw album willen maken en op tournee gaan, moeten we noodgedwongen uitkijken naar beschikbaar volk. Precies daarom noemen we het een Club, een plaats waar gelijkgestemden elkaar ontmoeten. Wij zijn ook bevriend met iedereen met wie we samengewerkt hebben."

Vier jaar geleden verscheen het album van The Heads, op David Byrne na (een niet onaardig detail) een reünie van Talking Heads, waarbij voor elk nummer een gastzanger geëngageerd werd. Het drietal was daarover bijzonder opgetogen en sprak onmiddellijk van een vervolg. Maar dat zit blijkbaar ijskoud in de diepvriezer. Weymouth: "Onze toenmalige platenfirma had er plots geen zin meer in. We hadden zelfs twee nieuwe platen klaar. Eén ervan hebben we moeten weggooien. De andere, die we ook samen met Jerry Harrison maakten, ligt nog te wachten op het schap. Met Jimmy Helms van Londonbeat hadden we een reuze zanger te pakken. We hopen dat we de plaat alsnog kunnen uitbrengen. Jerry zou doodgraag meer spelen, maar hij produceert de ene baby band na de andere. Soms heeft hij drie producties tegelijkertijd lopen. Hij wordt er gek van."

Mensen hier denken wel eens dat Frantz en Weymouth sinds de split van Talking Heads een rustig, teruggetrokken leven leiden, af en toe verstoord door het uitbrengen van een album. Hun agenda staat evenwel, net zoals die van Jerry Harrison, overvol. Weymouth: "Reken maar. Ik zou me niet kunnen verzoenen met een teruggetrokken leven. Dan verliezen we ons perspectief op de wereld, en kwijnen we weg. Geen burn-out voor mij! Ik ben heel blij dat mijn biologische klok gestopt is. Daardoor voel ik mij niet meer geremd. Ik kijk geweldig op naar mijn vader en moeder. Ze zijn beiden boven de 80. Ze reizen nog veel rond, per boot of per trein, mijn vader is zelfs een verwoed windsurfer. Eén van mijn beste persoonlijke vrienden is een dokter van 91 jaar. Fysiek kan hij niet veel meer aan, ook al is hij nog professioneel actief, maar ik heb zelden zo'n lucide en fris denkende man ontmoet. Hij is een lichtend voorbeeld voor mij."

Frantz en Weymouth houden voeling met wat er muzikaal aan de orde van de dag is. Ze wonen in Portland, Connecticut, op een uur rijden van New York, maar zakken nog geregeld downtown af om er zowel oude gloriën als aanstormend talent te gaan zien. Frantz: "Onlangs zijn we nog naar een concert van Richard Lloyd van Television gegaan. Omdat hij een heel goede vriend is. Maar we blijven geïnteresseerd in jonge honden. We hebben net Galen Ayers ontdekt, een meisje van 23. Ze is de dochter van Kevin Ayers. Met haar hebben we al enkele nummers geschreven. Ze is een geweldig talent. Ik hoop dat we haar nog veel kunnen helpen, maar we moeten onze tijd zorgvuldig indelen.

We moeten noodgedwongen vaak 'neen' zeggen tegen jong talent dat ons komt opzoeken om raad te krijgen. Jammer hoor, want ik ben altijd ten zeerste verheugd als ze aan onze deur staan. Zeker als je kijkt naar wat we moeten slikken op MTV, daar word ik moedeloos van. Vroeger had muziek nog iets rebels en rudimentairs. Nu kijkt onze jeugd op naar de Eminems van deze wereld, een door een managementbureau uitgezochte circusartiest die als gimmick voortdurend vuile praat verkoopt. Blijkt dat de jongere generatie zich daar te pletter mee amuseert. Triest vind ik het. En blijkbaar kijken mensen alleen nog maar televisie. Ik constateer dat almaar minder mensen hier de krant lezen."

Het getuigt van cultuurpessimisme, en de komst van George W. Bush belooft in dat verband ook al weinig fraais. Weymouth: "Hij zal fors bezuinigen in alle fondsen voor kunst en muziek. Anderzijds zal zijn beleid zeer inspirerend zijn voor artiesten van allerlei slag. Het is niet toevallig dat in de jaren zestig, ten tijde van Nixon, Andy Warhol hoogdagen kende met zijn Factory, The Exploding Plastic Inevitable en met The Velvet Underground, en dat aan de andere kant van het land de hippiebeweging in San Francisco alle misstanden op de korrel nam. Ik denk dat er nu opnieuw een periode van protestzangers op komst is. Op grote schaal zelfs. Toen was er Vietnam, nu zijn de big issues armoede, aids en de opwarming van de aarde."

Het protest laat de Tom Tom Club dan wel aan anderen over, want The good the bad and the funky is een jolige plaat, vol vrolijke pretentieloze muziek, die veeleer More songs about sunshine and sex had kunnen heten. Frantz: "Hahaha, we houden van het goede leven, hoor. Wat is er leuker dan plezier maken? Wij hebben tot nu een fantastisch leven gehad. Privé zijn we heel gelukkig, en we hebben als artiest wereldwijd succes gekend met Talking Heads. Zoals we nu gesproken hebben, lijken we inderdaad oude zeurpieten die je aan de toog wel eens tegenkomt, maar in onze muziek willen we allerminst zo klinken."

Tom Tom Club, vanavond, vrijdag 20 april, AB Club

Cd The good the bad and the funky (Rykodisc/Zomba)

'Eminem is een door een managementbureau uitgezochte circusartiest, die als gimmick vuile praat verkoopt'

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234