Vrijdag 03/12/2021

Compleet van de taart

Vier jaar geleden checkte Catherine Plettinckx nog passagiers in op de luchthaven van Zaventem. Tot haar zoontje drie werd en ze bij de bakker een verjaardagstaart bestelde, van Nijntje. De Nijntjetaart deugde niet. Er zaten geen oren aan. Catherine werd er niet vrolijk van. Van ellende maakte ze voor de vierde verjaardag van haar dochter zélf een taart. Intussen is ze De Taartenfee, heeft ze drie mensen in dienst en verzet ze in haar webwinkel iedere maand 3 ton suikerpasta.door An Olaerts / foto Jonas Lampens

Catherine Plettinckx (40) maakte van taarten haar beroep

‘Versta jij dat nu? Dat er aan een Nijntjetaart geen oren zitten”, vraagt ze. De verontwaardiging is meteen terug. “Nijntje had een kroon op en na de kroon was het afgelopen met de taart. Ik weet niet waarom. Misschien had ik een taart voor 14 personen moeten bestellen in plaats van voor 12. Het voorbeeld in de folder was nochtans wel mooi. Idem voor de taart van Bob De Bouwer.”

Catherine Plettinckx zucht: “Voor 40 euro stond Bob De Bouwer zogenaamd een muurtje te metselen op een groengebobbelde marsepeintaart. Terwijl ik op internet de allermooiste taarten had gezien. Ik was compleet verlekkerd op roze taarten met verdiepingen. Maar ik vond ze nergens. En bij de bakker zeiden ze dat ik te veel tv keek.” Niet dat De Taartenfee wil sneren naar de bakker. “Ik hou van vers brood, koffiekoeken en fruitvlaai van bij de bakker. Die mens is de hele nacht op om alles klaar te krijgen. Als hij zich daarnaast ook nog met speciale taarten moet bezighouden...”

Desalniettemin, voor de vierde verjaardag van haar dochter ging ze op zoek naar de taart van haar dromen. Die vond ze. “Bij een hobbybakster uit Nederland, anderhalf uur heen, anderhalf uur terug. Overdreven voor een taart. Uiteindelijk heb ik er zelf eentje gemaakt. Met spullen die ik op internet had besteld. Mijn eerste taart belandde dik en slecht gerezen in de vuilnisbak. Mijn tweede taart was roze en had een strik. Het was precies een cadeautje. Daarna volgde een periode van grote opwinding. Ik had goesting om iets met zoet te doen. Ik kon er niet van slapen. Ik dacht aan koekjes, stapeltaarten en manieren om ze allemaal te maken. Ik was een vrouw zonder hobby. Ik werkte parttime op Zaventem. De rest van de tijd was voor mijn kinderen. Maar ineens waren daar de taarten. Mijn man vond dat ik overdreef. (lacht) De eerste taarten at ik zelf op. De volgende taarten gingen naar vrienden en familie. Nog later deelde ik ze uit aan de buren, de gynaecoloog en de osteopaat. Tot ik berichten kreeg dat ook zij er genoeg van hadden.” (lacht)

Vier jaar later is Catherine Plettinckx haar hobby kwijt. Ze kreeg er succes voor in de plaats. Af en toe zit ze ‘s avonds nog bloemetjes te boetseren met marsepein, maar tijd voor taarten heeft ze niet meer. Vroeger had ze drie schapjes in de keuken. Nu staat er overal taartengerief. Vorig jaar is ze met haar gezin verhuisd naar een groter huis, maar het is het opnieuw te klein. Iedere maand stopt er een vrachtwagen met drie ton suikerpasta uit Engeland. De zakken met biscuitmix wegen 25 kilo. Callebaut is een chocoladefabriek die grossiert in suikergoed voor de professioneel, maar De Taartenfee is er bekend. Niemand bestelt zoveel rolfondant als zij. De Taartenfee heeft een webwinkel met zeven filialen en duizenden klanten. Catherine Plettinckx heeft drie mensen in dienst genomen om de zaak te bestieren. “De Taartenfee is geen sprookje meer. Het is keihard werken. Vorig jaar heb ik zelfs een zaak gehad met een andere bakfee. Ze had mijn naam gekocht zonder dat ik het wist. Heel spijtig, vond ik dat. Stel je voor, onmin tussen twee feeën. Enfin, de naam is nu van mij, maar met prinsessen en konijntjes heeft het dus niets te maken. (lacht) We hebben duizenden klanten die hun spullen op tijd moeten krijgen. Twee avonden per week geef ik een workshop. De workshops zitten allemaal vol tot 28 september. Intussen zijn er zo’n 2.000 mensen gepasseerd. Meestal zijn het vrouwen. Sommigen nemen het heel serieus. Anderen kletsen meer dan dat ze cupcakes bakken. Mannen zie ik uiterst zelden. Het is nochtans bijzonder charmant om te zien hoe een papa een taart maakt voor zijn zoontje. Man of vrouw, mij maakt het niet uit. Ik moet alleen maar zorgen dat ik na de workshop niet alle overschotjes opeet”, zegt ze. “Sinds ik De Taartenfee ben, ben ik 15 kilo dikker geworden.”

Taarten zijn in. Om nog te zwijgen van cupcakes. Ze zijn de nieuwe hit op school. Als hun kinderen jarig zijn, bakt moeder cupcakes voor de hele klas. Iedereen springt mee op de kar. Ikea heeft sinds kort papieren bakvormpjes in het assortiment. Delhaize breidt in stilte haar mager aanbod aan bakbenodigdheden uit. Patissiers worden op workshop gestuurd. En de telefoon van De Taartenfee blijft rinkelen. De klachten zijn veelgehoord: “Mijn cupcakes zakken in. De papiertjes van mijn cupcakes laten los”. “Ik overloop de stappen gelijk Piet Huysentruyt”, lacht Catherine Plettinckx. “Met Solo kun je geen cupcakes maken. Iedere oven is anders. Biscuit besmeren met botercrème.” Nochtans pleit De Taartenfee voor instant biscuitmix en cakemix. De koerier levert de zakken af van 25 kilo. Het enige wat de nieuwe huisvrouw zelf moet doen, is water toevoegen en eieren klutsen. Of dat geen luiewijvenmanieren zijn misschien? Catherine Plettinckx knikt onbezorgd van ja. “Niemand hoeft zich te schamen voor die mix. 90 procent van de bakkers zit ook aan de mix. Mix gaat bovendien sneller. En mix is lekker. Wat moet een mens nog meer? Taarten zijn in omdat ze gezellig zijn. Niets gaat boven een keuken die naar appeltaart ruikt. Het doet ons denken aan onze moeders en onze grootmoeders. We hebben alleen geen tijd meer voor échte appeltaart. Zeker carrièrevrouwen niet. We hebben er alles aan gedaan om uit onze keuken te geraken, inclusief onze kinderen naar de opvang gestuurd. Maar nu willen we af en toe terug aan het fornuis staan. Voor ons plezier en met het gemak van een mix. (lacht) Ik heb zelf een hekel aan koken. Ik heb heel lang geen deftige maaltijd kunnen maken. Tot ik besefte dat ik mijn kinderen geen Olvarit kon blijven geven. Toen ben ik naar de kokschool gegaan. Niet dat ik het écht leuk vond. De goesting is pas gekomen toen ik een pladijs leerde fileren. Voor het eerst kreeg ik er een goed gevoel bij. Nu volg ik zelfs patisserie in avondschool.”

Catherine Plettinckx heeft foto’s gemaakt van al haar taarten. “Niet om mee te stoefen”, zegt ze. “Mijn foto’s zijn namelijk altijd slechter dan mijn taarten. Ik heb geen tijd om mooie foto’s te leren maken. Bovendien zijn niet al mijn taarten even goed gelukt. De suikerpasta moet 5 millimeter dik zijn om alle oneffenheden te kunnen verbergen. Maar dan nog loopt het soms verkeerd, vooral bij rechte taarten zoals wolkenkrabbers of vrachtwagens. Het is heel moeilijk om biscuit recht af te snijden. Er breken meestal stukjes af. Daarna heb je twee mogelijkheden: de stukjes er weer bijplakken of voor een kleinere taart gaan. Desnoods tot er niets meer overblijft. (lacht) Ach ja, mislukte taarten horen erbij. Daarom kijk ik ook zo graag naar Cake Boss op Discovery Channel. Het programma komt alle dagen op televisie en heel veel vrouwen kijken ernaar. Het gaat over de Valastro’s, een Italiaanse familie in Amerika. Ze hebben een taartenshop waar ze iedere dag honderden taarten maken. Ook daar mislukt er af en toe eentje. Het is misschien raar om te zeggen, maar zoiets doet deugd. Bovendien gaan ze in Amerika veel meer voor het uitzicht voor de taart. Ze maken hun biscuit extra droog en goed vast om hem beter te kunnen snijden. Voor 3D-taarten is dat wel nodig. Met een luchtige biscuit lukt je zoiets nooit. Alleen krijg je zulke vaste taarten hier niet verkocht. Wij willen onze taart niet alleen mooi, ze moet ook lekker en luchtig zijn. Het gevolg is dat mijn 3D-paaskonijn aan de bultige kant was. Mijn man vond er niets aan, maar ik vond hem heel geslaagd.” (lacht)

Ten slotte nog een stukje voor de taartencriticasters die beweren dat rolfondant-taarten niet lekker zijn. De klachten zijn De Taartenfee bekend. “Ik hoor mensen geregeld zeggen: Het was een hele lekkere taart, maar wel zwaar. Dan blijkt dat ze alle garnituur mee opgegeten hebben. Wat mij betreft is dat niet de bedoeling. Je hoeft niet alle suikerpasta mee op te eten. Het gaat om de biscuit en de vulling van slagroom of chocomousse. Waarom zou je je wel dik of ziek eten aan de versiering? Met Kerstmis eet je toch het stalletje en de suikerjezus niet op als die op de stronk liggen. Ik heb er geen probleem mee dat mensen mijn versiering weggooien. Veel mensen vinden zoiets jammer, maar ik niet. Als je taarten maakt, moet je je daarbij neerleggen. Het plezier van een mooie taart komt eerst. Je doet het voor de waaauw als je ze op tafel zet. En voor de lol van het taartenmaken. Ik vind het leuk om nieuwe technieken te leren. Ik heb alle taartenboeken van Debbie Brown. En ik droom ervan om op masterclass te gaan bij Peggy Porschen. Dat is een Duitse mevrouw die in Engeland woont en daar prachtige taarten maakt, onder anderen voor Elton John en Gwyneth Paltrow. Jammer genoeg vraagt ze 600 pond voor een taartenworkshop. Een dagje cupcakes kost 260 pond. En dan ben je nog niet in Engeland, laat staan op hotel. Het kan best zijn dat ik goed mijn brood verdien met taarten, maar rijk word ik er voorlopig niet van.”

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234