Zondag 25/10/2020

COMMENTAAR n HANS VANDEWEGHE

Als we al iets hebben geleerd van de Festina-Tour in het rampenjaar 1998, dan wel dat we van dopingzondaars een gepaste boetedoening mogen vragen

Negationisme in het peloton

'Adios hypocrieten.' Dat zei wielrenner Chris Peers als reactie op zijn twee jaar effectieve schorsing. Hypocrisie is de rode draad doorheen deze nieuwste episode in de Belgische dopingsoap, maar de betrapte renners zijn wel de laatsten die zich van dat begrip mogen bedienen.

De schoonmoeder van Rumsas (wiens vrouw met een apotheek in de koffer werd aangehouden), de hond van Vandenbroucke (die thuis allerlei spul had staan) en Russische aids-kindjes van PDM-arts Michailov (die epo in de vrachtauto van de ploeg vervoerde) zijn geloofwaardiger dan de bokkensprongen van onze Belgische dopinghelden.

Bij Mario De Clercq is een boekje gevonden met daarin producten, data en hoeveelheden. "Ik wilde een roman schrijven en ik was bezig met research."

Bij Mario De Clercq is ook een bijsluiter gevonden van Aranesp. "Omdat ik er al veel over had gehoord en ik informatie wilde over wat het product deed."

Johan Museeuw is veroordeeld. Hij zag het aankomen, maar: "Er is niets gevonden in mijn lichaam en niets thuis. Ik ben zuiver van geweten."

Chris Peers is ook veroordeeld. "Ik sta recht in mijn schoenen. In dit land wordt met twee maten en gewichten gewerkt. Een Waal (Brandt, HV) is twee keer positief en rijdt alweer rond."

Jo Planckaert kreeg dezelfde straf als Museeuw en Peers. "Belachelijk. Op basis van gesprekken die niets wilden zeggen. Ik zei altijd ja tegen José Landuyt (de veearts tegen wie nog een onderzoek loopt, HV), ik liet hem praten."

Bij Planckaert en Peers zijn het zwangerschapshormoon Pregnyl gevonden. "Omdat onze vriendin/vrouw zwanger wilde geraken." Pregnyl kan ook dienen om bij mannen de eigen testosteronproductie op gang te helpen na een zware hormonenkuur.

Planckaert sprak in een telefoontje met veearts-vriend José Landuyt af wie de frigobox mee moest brengen naar de koers en bedankte hem daarna voor het gerief. "We spraken af wie de koelbox en wie de drank zou meenemen naar de koers."

En dan de entourage van Museeuw.

Ploegleider Patrick Lefevere: "Dit is een privé-kwestie."

Ploegleider Wilfried Peeters: "Ik heb geen informatie. Geen commentaar."

Soigneur Dirk Nachtergaele: "Johan heeft mij gezegd dat hij niets heeft gedaan en niets verkeerds bij hem is gevonden. Ik blijf in hem geloven."

Kinesist Lieven Maesschalck: "Dit is geen smet op zijn carrière. Niemand weet er het fijne van, behalve Johan Museeuw."

VRT-journalist Karl Vannieuwkerke in gesprek met zijn cocommentator-vriend Museeuw: "Het is allemaal nogal wazig."

Hoezo, wazig? Er is een gerechtelijk onderzoek geweest en daarin zijn elementen boven water gekomen die wijzen op dopinghandel en dopinggebruik. Dopinggebruik uit hoofde van de sportlui is al jaren geleden uit het strafrecht gehaald en is een zaak van Medisch Verantwoord Sporten, die het dossier op zijn beurt doorgaf aan de wielerbond. Vier juristen hebben zich over de feiten gebogen. De eerste was een bondsprocureur en hij vorderde vier jaar, de minimumstraf voor doping met voorbedachtheid. De andere drie waren de rechters. Die luisterden eerst naar de advocaten. De verdediging had "afgezien van het recht van openbaarheid". Dat is kromspraak voor: wij willen alles achter gesloten deuren behandelen. Wat impliceerde dat de verdediging bepaalde details liever niet in de openbaarheid wilde. De flou is eigen schuld.

De rechters volgen volledig de bondsprocureur en verwezen in hun motivatie naar de artikelen in het UCI-recht. Vier jaar, waarvan twee met uitstel. Daar is niets wazigs aan.

De renners hadden een originele reactie: ze staken hun kop in het zand, zoals struisvogels. In rennerstaal: "We zijn niet betrapt en er is niets gevonden, dus we gaan vrijuit." Struisvogels - groot lijf, lange benen en een kleine kop - staan doorgaans niet bekend om hun verstandelijk vermogen en dat geldt ook voor veel wielrenners, maar deze redenering tart alle verbeelding. Ze is de domheid voorbij, grenst aan de absolute arrogantie en geeft blijk van een nooit gezien misprijzen voor de publieke opinie. Alsof de overvaller die een overval beraamt per telefoon ook daadwerkelijk met een pistool in de hand moet worden betrapt. Alsof de pedofiel die een kind bestelt via het internet alleen na een verkrachting mag worden veroordeeld.

Misschien mag je niets meer dan deze onzin verwachten van een renner die zes uur per dag kromgebogen over het stuur tegen de wind zichzelf een weg baant, maar dat geldt niet voor de entourage. Patrick Lefevere behoort tot de meer lucide geesten in het wielermanagement, maar hij maakt het nog bonter: "Het enige wat ik weet, is dat Museeuw nooit positief heeft getest." Virenque is ook nooit positief getest en hij werd toch veroordeeld. Pas later gaf hij toe dat hij had gezondigd. Nog iets later kreeg hij een plaats in de ploeg van Lefevere.

Als we al iets hebben geleerd van de Festina-Tour in het rampenjaar 1998 dan wel dat we van dopingzondaars een gepaste boetedoening mogen vragen. Dat is nog wat anders dan de eeuwige schandpaal, en dat is ook wat anders dan twee jaar beroepsverbod, wat gelijkstaat met het beëindigen van een carrière. Terloops: één jaar en 50.000 euro boete is een straf die veel dichter bij de economische realiteit van het wielrennen staat.

Van boetedoening willen Museeuw, Peers en Planckaert niet weten. Zelf overgoten met pek en veren proberen ze met modder te gooien naar bondscoach José De Cauwer, tegen wie een niet-afgerond onderzoek loopt voor handel in amfetamines, en naar collega Christophe Brandt, een Waal die vrijuit ging omdat hij een Waal is, aldus de hersenkronkels van de renners. De zaak-Brandt is simpel: die renner is betrapt op een hoeveelheid methadon die geen enkel ander lab dan dat van Parijs kan opsporen en die alleen het gevolg kon zijn van besmetting in de apotheek. Zijn voedingssupplementen zijn geanalyseerd en die bleken ook besmet. De hoeveelheid die in zijn urine werd gevonden, was twintig keer lager dan de hoeveelheid die een lab moet kunnen vinden om een licentie van het wereldantidopingagentschap te krijgen. Conclusie: geen zaak.

Museeuw, Peers, Planckaert, hun volgelingen en bij uitbreiding iedereen die de niets-gevonden-niet-betrapt-dus-niets-aan-de-hand-redenering volgt, zijn de negationisten van het peloton. Ze behoren tot de oude wielercultuur, waarin hypocrisie de norm is. De doping-Tour van 1998 heeft niets veranderd aan hun denken. Wielrennen is hun wereld en daarbinnen doen ze wat hun belieft. Wij van de buitenwereld moeten ons met hun zaakjes niet bemoeien. In hun kromdenken wordt het wielrennen gestigmatiseerd. Na een recordjaar inzake dopingvangst doen de negationisten-struisvogels nog steeds of er niets aan de hand is.

Het wielrennen ìs gezonder dan tien jaar geleden, is er véél beter aan toe dan twintig jaar geleden en oneindig beter dan dertig jaar geleden. Net op het moment dat het nationale wielrennen rijp is voor een drastische loutering, sluiten de rangen zich rond de dinosaurussen. De zelfreinigende capaciteit van het Belgische peloton is daarmee tot nul herleid. Dat een figuur als Museeuw - met die boterberg op zijn hoofd - zich openlijk kan ontfermen over aanstormende jonge wielrenners als Tom Boonen en Nick Nuyens is een belediging voor onze nationale sport.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234