Donderdag 05/08/2021

COLUMN

Die weekdag heb ik er al een paar persvisies op zitten en ik ben aan koffie toe. Wakker blijven is soms een opgave in onze job. Onlangs vertelde een collega me na een vertoning dat ik in slaap gevallen was. Ik stopte meteen met noteren dat ik de film niet begreep omdat er iets aan leek te ontbreken. Ongerust vroeg ik hem of ik gesnurkt had. Ik was al opgelucht toen hij schudde van neen, maar toen zei hij dat ik mijn hoofd op zijn schouder had gelegd, bood ik hem aan om zijn jas naar de droogkuis te brengen. Om dergelijke gênante situaties te voorkomen, stap ik Café d'Or binnen en struikel er bijna over mensen uit de filmindustrie die blijkbaar allemaal af en toe iets kunnen gebruiken om de ogen open te houden. Marc Didden zit een voorraad wijsheid uit te storten over een jonge deerne die ik ook wel zou willen kunnen boeien, en regisseur Pieter Van Hees zegt me dat hij de selectie van de competitie van het Festival van Cannes saai en voorspelbaar vindt. Wanneer won er nog eens een belangrijke film de Gouden Palm, zegt hij als om aan te tonen dat het om een trend gaat. Ik wil zeggen : "Vorig jaar, La vie d'Adèle." Maar dat zeg ik niet. Want dat zou klinken alsof hij geen punt heeft. En Pieter heeft altijd een punt. Dus zeg ik hem dat ik verlang om zijn Waste Land te zien. Dat is zijn nieuwe film. En dat meen ik ook.

Daniel Lambo komt binnen. Ik val hem om de hals en zeg hem dat ik zo blij ben voor hem dat ik Booster geweldig vind, vooral omdat hij de film met 100.000 euro gedraaid heeft en aldus bewijst dat je tegenwoordig ook zonder geld mensen met bewegende beelden kan boeien. Booster is een film over jonge mensen en voor mensen van alle leeftijden. Ik beloof hem dat ik iedereen zal aanraden om zijn film te bekijken. Eén van de tien goeie redenen daarvoor is Joke Devynck, die nieuwe dieptes in zichzelf ontdekt, zonder daarbij haar schoonheid geweld aan te doen. Lambo knikt. Die acht andere redenen, geef ik hem later wel eens. Ik moet ervandoor.

MOOOV, het festival dat me wil bewegen of ontroeren, wacht op me. Ze tonen er vooral films uit landen die we veel te weinig zien in onze bioscopen. Ze zeggen dat je er een zicht op de wereld krijgt. Blijkbaar wil iedereen de wereld zien, want de trein naar Brugge zit volgepakt en ik sta recht in de gang en hou me vast aan de rekken. Mijn oksels krijgen de kans om te ademen, en ik moet denken aan de wijze raad van mijn vrouw die vaak zegt dat ik altijd deo bij moet hebben voor nood-en andere zweetgevallen. Ik hoor me zelf nog tegenspreken dat uit zo'n spuitbus alleen maar chemicaliën komen, terwijl ik meelees in de krant van de dame onder mij waar een van de vele grote wijsheden van filosofe Cameron Diaz in het vet gedrukt staat: '"Ik gebruik al 20 jaar geen deo meer". Ik bedenk net dat het misschien daardoor komt dat zoveel van haar films stinken. De Mexicaanse Claudia Sainte-Luce daarentegen mag blijven films maken. Want die stinken niet. Ook al heet haar eerste The Amazing Catfish. Haar film is ook amazing. Op een lieve, tedere, zachte, grappige manier vertelt ze een verhaal waar wij Vlamingen alleen maar een donkere, deprimerende film zouden over maken. Mijn felicitaties zijn een reden om haar te kussen. En terloops zeg ik dat er wel 20 redenen zijn waarom ik haar film aan het Vlaamse publiek zal aanraden. Ze vraagt niet welke die redenen zijn. Ik zie haar precies haar neus krullen. Of is dat een lachje? Misschien moet ik toch maar een deo overwegen.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234