Maandag 27/01/2020

Column

De geesten zijn moe. De lijven afgemat. Wat wil je na een week Theater aan Zee? Zeker voor een columnist als ik, van wie verwacht wordt dat hij van bij het krieken van de dag paraat staat en die pas kan gaan slapen als in de bar in het Leopoldpark de glazen worden afgedroogd. Enkel de recensenten van De Morgen - eerlijk is eerlijk - werkten nog langer en gingen voor whisky in de Langestraat. Ik buig nederig voor zo veel arbeidsethos. Of dat lange waken loont? Natuurlijk! Hoe had ik anders ooit gezien hoe Stijn Devillé, artistiek leider van Braakland/ZheBilding in de wee wee hours of the morning op vraag van zijn collega-artistiek leider Adriaan Van Aken, een demonstratie achteruitsluipen ten beste gaf? U leest dit goed: achteruitsluipen. Voorwaar een pittige performance. U moet hem er bij gelegenheid maar eens om vragen.

Hoeft het gezegd dat dit een kanjer van een editie van Theater aan Zee was? De redenen zijn simpel en divers. Er is natuurlijk het team van medewerkers en vrijwilligers. Gezichten die je jaarlijks weerziet en die elk jaar opnieuw dit festival schragen. Er zijn Liv Laveyne, Sophie De Somere en Pieterjan Vervondel die het jong werk selecteerden. Er is de nieuwe fantastische locatie van het festival. Hoeveel keer heb ik niet te horen gekregen dat het goed is, daar zo alles bij elkaar in het Leopoldpark. Het festival kreeg hier zo veel gezelligheid cadeau.

In galop

En met Braakland/ZheBilding was er een gastcurator die het festival dit jaar vleugels heeft gegeven. Eerst was ik sceptisch over het centrale thema. Dat 'er in het beginne het woord was', en 'dat woorden daden kunnen zijn', had ik al in een ander boek gelezen. Maar het bleek een wonderlijke rode draad doorheen de programmering.

Maud Vanhauwaert, die vorig jaar zeechroniqueur was, kreeg van TAZ een financiële duw in de rug om een theatertekst te schrijven. In Op het eerste licht bevestigt ze haar grote talent. Ik was al fan na haar eerste dichtbundel. Vandaag ben ik het nog meer. "Ooit schrijf ik een verhaal met een spanningsboog als de brug van Gellik", zei ze in haar tekst. Daar kijk ik naar uit.

Ans en Louise Van den Eede speelden met Greg Timmermans een pittige bewerking van Jacques en zijn meester van Diderot. Eén van de smaakmakers op dit festival. Waar het met de wereld naartoe gaat, daar gaan wij naartoe....

Echt over de wereld en waar die naartoe gaat ging het in No time for Art van Laila Soliman. Als ambassadeurs zaten ze daar. De Egyptische acteurs die kwamen getuigen, over de dagen op het Tahrirplein, en over hoe het leger alles en iedereen toen brutaal onder de voet heeft gelopen. Ze schreeuwden hun woede niet uit. Ze vertelden met ingehouden verontwaardiging over wat hen en hun vrienden overkomen was. En op het eind wordt de stem aan het publiek gegeven.

En zo loopt dit festival in galop naar een denderend finaleweekend toe. Ik verdwijn voor het vuurwerk langs een achterpoort. Ik sluip achteruit. Haven010, een voorstelling over een transitmigrant in Oostende, die twee jaar terug op TAZ in première ging, speelt op het Theaterfestival Boulevard in Den Bosch. Ik laad Mourade Zeguendi en Ruud Gielens in een camionette en ik vertrek. Het is mooi geweest. Halleluja! Theater aan Zee. Niet eens afgelopen, wordt het nu al gemist.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234