Vrijdag 22/11/2019

Collega-muzikanten kiezende ultieme toptwintig

'Waar was utoen de bom insloeg?'

We hebben hen gestalkt, een mes op hun keel gezet na concerten in jeugdhuizen, gedreigd met fatwa's en een abonnement op Kerk en Leven, maar het mocht amper baten: heel wat Vlaamse muzikanten bleken niet in staat om vijf songs van dEUS op te sommen. Maurice Engelen excuseerde zich ervoor, Daan Stuyven kon hoop en al één song noemen ('Roses'), Jean Blaute bleek alleen fan van Zita Swoon en Arno gaf ons deze wijze raad mee: 'Ge moet nie lust'ren noar siengeltjes, ge moet de ploate helemoal droai'n.' Toch vonden we een panel van dertig muzikanten bij wie alle exemplaren van de dEUS-back catalogue trots staan te blinken in de platenkast. In a Bar, under the Sea en het debuut Worst Case Scenario bleken nog altijd de grootste indruk na te laten (respectievelijk met vijf en vier toptiennoteringen). Toch wordt ook de nieuwe plaat al met open armen ontvangen: 'Nothing Really Ends', dat Pocket Revolution afsluit, staat op twee en het B-kantje van de nieuwste single '7 Days, 7 Weeks' haalde zelfs nipt de toptwintig. Laat Nietzsche maar spreken, gOD is nog lang niet dood.

door Gunter Van Assche

Het onverbiddelijke panel

Pieter-Jan De Smet. Van slijmjurk bij De kotmadam tot beuzak met bloedmooie liedjes.

Clouseau. Kris Wauters is het hart onder de riem van de Vlaamse muzikant.

Girls Against Boys. Fantastische noiserock onder de auspiciën van Scott McCloud.

Tom Helsen. Leuvense singer-songwriter die onnozele bindteksten en emoties per strekkende meter verkoopt.

Thou. Eeuwig te ontdekken groep uit Gent.

DeLaVega. Vlaamse trippopgroep die je het woord somptueus leerde kennen.

Arsenal. John Roan is na een Braziliaans avontuur weer gewoon de spits van Arsenal.

Luc Van Acker. Gitarist-producer uit Tienen met duistere en dissonante manieren.

Laïs. Drie angelieke stemmen die hun kanneke aan folkmuziek verloren hebben.

Bal des Boiteux. Vijftal folkies onder leiding van Jeroen Baert dat dansfeesten brengt voor de kreupelen.

Venus in Flames. Jan De Campenaere is een connaisseur van de tederheid van de notenbalk.

Franky De Smet-Van Damme. Luide stem die almaar 'Skitsoy was here' wil schreeuwen.

DJ Bobby Ewing. Jimmy De Wit kan niet zonder het gevaaaaar van de discobaaaar.

Absynthe Minded. De muziek van Bert Ostyn vergt wellicht een Acquired Taste, maar is bij ons allang de seizoenssoundtrack.

Steven Kolacny. Kan elke notenbalk en een heel meisjeskoor bedwingen.

Jean Blaute. Producer, multi- instrumentalist met een voorliefde voor bananen.

Soulwax. De muzikale woelwater Stephen Dewaele is zanger, top-dj en platengek.

Mintzkov Luna. Philip Bosschaerts, gitarist-zanger en getalenteerde pijnboom.

Daan Stuyven. De best geklede muzikant die Antwerpen rijk is.

Sioen. Hij is amper twee appels groot, maar heeft alles in zich om een grote meneer te worden.

Gert Bettens. Na de broer van Sarah, nu het neefje van Crowded House.

Axelle Red. De Rooie Zita van de Belgische pop.

Rudy Trouvé. Schilder met meer bands achter zijn naam dan een multinationale platenfirma.

Grim. Pieter mismeestert het werk van Eric Satie in een postrockmaliënkolder.

Janez Detd. Nikolas Van der Veken is het eeuwige petje met een voorliefde voor dodensprongen van het podium.

SUdS & SOdA

Stephen Dewaele: "Ik had jullie vraag om een topvijf te maken beter geweigerd. Honderden anekdotes komen terug bij elke dEUS-song en ik zou er een literair hoogstaand essay over moeten schrijven. Maar ik kan alleen zeggen dat dit een wree goe nummer is."

Franky De Smet-Van Damme: "Als je Tom Barman en Stef Kamil Carlens afzonderlijk hoort, zijn ze al grandioos. Maar samen blijven ze onovertroffen."

Annelies Brosens (Laïs): "De eerste plaat van dEUS heb ik eigenlijk altijd de beste gevonden. 'Suds & Soda' komt aan als een linkse hoek."

Jan De Campenaere (Venus in Flames): "What the fuck is dit", dacht ik verbijsterd toen ik 'Suds & Soda' voor het eerst hoorde. Dit was een meteoorinslag die de Vlaamse rockmuziek uit de zompige klei haalde."

Nathalie Delcroix (Laïs): "Een paar jaar geleden zat ik in het vliegtuig en iemand liet me de liedjes van dEUS horen. Ik had echt iets van 'waw, hier zitten wereldsongs tussen'."

Jimmy De Wit aka DJ Bobby Ewing: "De ultieme dEUS-classic. Ik kon niet geloven dat zoiets van een Belgische groep kwam. Eigenlijk is dit Public Enemy, maar dan met gitaren: ze loopten een hoogst irritante alarmviool en daar bouwden ze een track rond. dEUS deed met een viool wat een sampler anders deed."

Bert Ostyn (Absynthe Minded): "De hit die mij tot dEUS introduceerde. Ik was meteen verkocht. Een maximum aan energie en een beestige Rhodes-solo van Anton Janssens."

Steven Kolacny: "Ik ben nog altijd gek op die inzettende viool in octaafsprong, zoals Stravinsky of Prokofiev gedaan zouden hebben. Het nummer schudt en beeft van de energie! Bovendien zou ik één dezer dagen Tom en Stef Kamil nog eens hand in hand willen zien. (zoals op rock Werchter 1995, gva)"

Bart Vincent (Thou): "Wat een brok energie, vol creativiteit, anarchie en melodie, met een air van 'ik doe wat ik wil'. Sindsdien staat elke Belgische groep toch iets meer met de borst vooruit op het podium. Al bij de eerste beluistering merkte je dat dit een classic zou worden."

Jeroen Baert (violist Bal des Boiteux): "Dit nummer blijft een bom! Waar was u toen die voor het eerst insloeg?"

Nothing

Really Ends

Jean Blaute: "Eigenlijk ken ik geen bal van dEUS. Maar hun softe radiohit met vibrafoon heb ik altijd heel mooi gevonden. Ik ben sinds dit jaar wel een echte Zita Swoon-fan, vooral als ze op het podium staan."

Jan De Campenaere (Venus in Flames): "Wat een tijdloze klasse... Barman zingt prachtig ingehouden en de song kent een dromerig, bevreemdend einde. De song is niet alleen straf omdat hij heel erg melodieus is, maar ook omdat er zowaar een hoofdrol weggelegd bleek voor de vibrafoon!"

Mintzkov Luna: "Dit is het nummer dat de jonge Leonard Cohen vergat te schrijven."

Pieter-Jan De Smet: "Inderdaad een heel schoon nummer. Ik vind Barman het strafst als hij trage songs schrijft. 'Nothing Really Ends' is een smeerlapje dat in je hoofd blijft plakken, inclusief die laffe vibrafoon."

Bart Vincent (Thou): "Een song die je week maakt op elk moment van de dag."

Hotellounge (Be The death of Me)

Scott McCloud (Girls Against Boys): "Ik hou van de sfeer en de boodschap. Voor mij draait het om die ene zin: ''Cause it's so hard to keep the dream alive.' Ik kan me vinden in die tekst, als muzikant, als persoon en als dromer."

Steven Kolacny: "Misschien wel de beste Belgische song ooit! Alleen al vanwege de opbouw. Heel wat dEUS-songs kennen zo'n spannende structuur. Het geeft me een gelukzalig gevoel als het refrein zo triomfantelijk wordt aangebracht."

Nikolas Van der Veken (Janez Detd): "Ik hoorde dit voor het eerst op mijn klokradio, rond middernacht. Toen klonk het al indrukwekkend. Mijn Tandy-stereootje heeft dit vaak door de speakers mogen jagen."

Little Arithmetics

Kris Wauters (Clouseau): "Een echte popsong van dEUS. De bezwerende manier waarop Tom Barman zingt, spreekt me heel erg aan. dEUS is te goed om alleen in de alternatieve hoek goed gevonden te worden. Ik denk niet dat Barman in Dag Allemaal wil verschijnen, maar zijn muziek zou door zo'n publiek net zo goed gesmaakt kunnen worden."

DJ Bobby Ewing: "Dit valt onder de categorie 'schone liedjes met een hoge meezingfactor in de auto'. Toch laat de groep ook nu weer de nodige rauwe kantjes toe."

John Roan (Arsenal): "Een beest van een song."

Jean-Paul De Brabander (DeLaVega): "Dit is een muzikale lentebries van een buitenaardse schoonheid."

Roses

Franky De Smet-Van Damme: "Dit moet de beste song zijn die ze ooit geschreven hebben."

Philip Bosschaerts (Mintzkov Luna): "Je kunt nooit te veel gitaren hebben. (lacht) De song gaat van zacht gevoelig tot een compleet noise-inferno. Dat uitgangspunt is misschien niet origineel, maar de manier waarop zij het doen nadrukkelijk wel. Ik hou ook van een beetje geweld."

Daan Stuyven: "Dit vind ik een uitstekend nummer, maar na 'Roses' houdt mijn kennis van dEUS zowat op."

Steven Kolacny: "Die travestiet in de clip stak me de ogen uit. Ik was echt betoverd door die vent zijn vrouwelijke glimlach en de kale plek op zijn hoofd: een Belgische Marilyn Manson. (lacht) Wie is die man eigenlijk? Ik ben altijd een grote fan geweest van het toevoegen van atonale lijnen. Dit klinkt als experimenteel klassiek. 'Roses' is echt covermateriaal voor een klassiek kwartet à la Tallywood Strings (bekend van bewerkingen voor strijkers van Flaming Lips-, Radiohead- en Red Hot Chili Peppers-songs, GVA)."

John Roan (Arsenal): "Popsongs die eindigen in een apocalyps werken altijd voor mij."

Theme From Turnpike

Frederik Sioen: "Een song die heel filmisch is: hij klinkt erg verrassend en meeslepend."

Jan De Campenaere (Venus In Flames): "Een song als een nachtelijke roadmovie. Donker en dreigend als een pletwals. Mingus ontmoet Sonic Youth, faut le faire!"

Luc Van Acker: "Een van mijn lievelingssongs vanwege de lowbudget video met onbekende acteurs."

DJ Bobby Ewing: "Zonder twijfel mijn favoriete dEUS-song. De atmosfeer die deze plaat creëert, is onwerkelijk. dEUS als het duivelse tweelingbroertje van Massive Attack... Het lijkt ook alsof het nummer nooit echt begint. Het lijkt op jazz, op soul en dan krijg je een horrorfilm op je bord. Fuckin' geniaal."

Nikolas Van der Veken: "Niet meteen mijn favoriete song, maar wel het dEUS-nummer bij uitstek van een van mijn drinkebroers. Het zal wel de alcohol zijn die hem dit nummer doet kiezen. Al werkt dit nummertje ook bij mij als versnapering bij dat laatste pintje om kwart voor vijf 's ochtends."

Fell Off The Floor, MaN

Franky De Smet-Van Damme: "dEUS op zijn opwindendst. Nergens klinken ze zo smooth en groovy als in deze song."

Jeroen Baert (Bal des Boiteux): "Vergeet het principe less is more. Meer is meer. En de song is natuurlijk onvergetelijk door de inbreng van Stef Kamil Carlens, die 'ping pong' en 'too too' schreeuwt na elke zin."

Instant Street

Frederik Sioen: "Een ijzersterk refrein en mooi gearrangeerd. De song kabbelt eerst rustig voort en dan haalt de dEUS-chaos weer de overhand."

Gert Bettens: "Hun unieke sound moest even plaats ruimen voor een popsong. Het is heel duidelijk dat ze hier voor het eerst hun gitaartunertje (stemapparaat, gva) ontdekt hebben. (lacht)"

Bart Vincent (Thou): "De violen in het refrein zijn prachtig. Op dit nummer hebben Does en ik gedanst op de fuif waarmee we vierden dat we tien jaar samen waren. Op luid volume natuurlijk."

Via

Frederik Sioen: "Toen ik 15 jaar oud was, kon alles in de wereld. (lacht) 'Via' was 'ons' nummer en op fuiven werden de mensen echt zot! Als ik 'I skipped the part about love' opnieuw hoor, komen er zoveel herinneringen terug... Ik was vergeten wat voor impact dEUS op mij had."

John Roan (Arsenal): "De parel van hun debuutplaat. Die zangerige gitaarpartijen doen mij nog altijd een Anne Teresa De Keersmaeker-dansje opvoeren in de living. Heel dromerig en toch heel stevig. Super!"

Let's Get Lost

Luc Van Acker: "Ik leef volgens die titel: heel vaak rijd ik moedwillig verloren, zonder kaart en zonder te weten waar ik ben geweest. In de muziek heet dat componeren."

Philip Bosschaerts (Mintzkov Luna): "Je hoort meestergitarist Rudy Trouvé in een glansrol als koning van de oppernoise. Net als in 'Roses' heeft de groep niet meer dan drie noten op de piano nodig om te eindigen in chaos."

Jean-Paul De Brabander (DeLaVega): "Een kippenvelnummer met een beklijvende openingszin, een heel mooie opbouw en een geschifte uitbarsting op het eind."

Sister Dew

Annelies Brosens (Laïs): "In de eerste plaats is het een wondermooie song, maar de clip doet het hem hier ook: de beelden zijn heel erg poëtisch."

Jeroen Baert (Bal des Boiteux): "De perfecte combinatie van een goeie groovy onderlaag en een heel mooi melodisch verhaal."

John Roan (Arsenal): "Er zit te veel tristesse in om er de perfecte popsong van te maken, maar laat dat nu net zijn wat deze song zo mooi maakt. Het stukje waarin de violen naar voor komen, is schitterend."

Serpentine

Axelle Red: "Mijn duet met Tom Barman, 'Serpentine', vond ik altijd al een van de meest geslaagde. We brachten die samen op het folkfestival van Dranouter. Onze twee stemmen passen wonderwel samen."

Sioen: "In a Bar, under the Sea blijft voor mij de beste plaat van dEUS omdat ze zo rijk is en vol variatie zit. 'Serpentine' is een onvoorstelbaar lieflijk nummertje."

Jan De Campenaere (Venus in Flames): "Naar dEUS-normen is dit een heel klein liedje: intimistisch en melancholisch, met opnieuw een geweldige tekst van Barman: 'I'm sure it will always be, someone staying and someone gone'... dat zegt het toch helemaal? Hartverscheurend en breekbaar."

Zea

Gert Bettens: "De eerste dEUS-song die ik ooit hoorde. Mijn zus Sarah kreeg die van iemand die Toms manager goed kent. Je hoort er de blauwdruk van 'Suds & Soda' in."

Stephen Dewaele: "Mijn absolute dEUS-nummer één. Zelfs nog iets beter dan 'Suds & Soda'."

Rudy Trouvé: "De demo die Mark Meyers inspeelde, vond ik beter dan de versie die ik mee op plaat zette. Zijn gitaarspel maakte indruk op mij. De uiteindelijke versie (op de ep Zea, gva) is wel oké, maar zo vers als met Meyers kregen we het niet meer."

The Magic Hour

Luc Van Acker: "Ik was ooit in Ronda, waar dEUS de opnames voor hun derde plaat deden. Manager Filip Eyckmans toonde me zijn boerderij tijdens 'The Magic Hour'. Een uur om nooit te vergeten!"

Bert Ostyn (Absynthe Minded): "Mijn favoriete song op The Ideal Crash. Let op het einde: de cello zet het slot in dat eindigt met 'there is room if you can trust, for anyone like us': een bloedmooi arrangement."

Right as Rain

Tom Helsen: "Zowat mijn eerste kennismaking met dEUS. Het is een heel klein liedje waar een grote gloed van uitgaat. 'Right as Rain' raakt me nog altijd ongelooflijk. Vreemd dat ze nadien nooit meer zulke broze nummers geschreven hebben."

W.C.s. (First draft)

Pieter (Grim): "Ik hou van dat wandelende basloopje in het begin. Het briljante van dEUS is dat elke song op eender welk moment kan ontsporen. 'W.C.S.' begint rustig, maar dan breekt de hel finaal los. Die toegenepen keelzang van Stef Kamil - hij klinkt als een kalkoen - is ook speciaal: op het eind stopt de muziek abrupt, alsof ze hem in de studio een loer wilden draaien. (lacht)"

Nine Threads

Jan De Campenaere (Venus in Flames): "dEUS goes Chet Baker! Het is een rokerige, jazzy song met een prachtrol voor de fenomenale trompettist Bart Maris. Opnieuw: tijdloos. Een zalig nachtnummer, geschreven door Craig Ward."

Bert Ostyn (Absynthe Minded): "Zowel een broeierige jazzy ballade als een zacht slaapliedje."

Jigsaw You

Pieter (Grim): "Een even briljante als enigmatische tekst. De titel alleen al vind ik al geweldig. Het is vooral een moedige keuze van dEUS om een atypisch, traag nummer vooraan op de plaat te zetten tussen twee dynamische knallers, in plaats van die song naar het eind weg te moffelen."

Bart Vincent (Thou): "Waarschijnlijk een van de kortste nummers van dEUS, maar o zo mooi. Originele loungy gitaarharmonieën met een zachte, jonge Tom Barman erbovenop. De Love Boat-song van dEUS!"

Wheels

(B-kant van '7 Days, 7 Weeks')

Luc Van Acker: "Rock-'n'-roll! Hey Tom, zal ik een industrial-remixke voor u maken?"

Disappointed in the Sun

Pieter-Jan De Smet: "Dit liedje werd geschreven met de grote Piet Jorens, Leiezoon, percussionist-de-luxe en vermaard componist van schone muziek - zie ook 'Les yeux de ma mère' van Arno. Briljant. Meer woorden moeten daar niet aan vuilgemaakt worden."

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234