Maandag 27/01/2020

collega-muzikanten kiezen hun favoriete U2-songs

'Bono vat een heel leven samen in vier minuten'

De opdracht was van die aard dat ze ons niet graag zagen komen: pik de vijf beste songs uit het enorme repertoire van U2 en leg uit waarom je er net die hebt uitgekozen. Veel muzikanten die we aanklampten, verzonnen ter plekke een doorzichtige smoes of stuurden ons ongevraagd een lijstje terug met tien namen. Anderen zetten zodra ze ons telefoonnummer herkenden spontaan hun mailbox op. Maar niet getreurd, hardnekkigheid loont en hierbij presenteren we u de twintig U2-classics die volgens de Vlaamse rockscene - en een paar buitenlandse gasten - met kop en schouders boven de rest uitsteken. Opvallend: naast de oude hits slaan ook de nieuwe singles aan.

door Kurt Blondeel, Koen De Meester, Bart Steenhaut en Gunter Van Assche @u2nummer:20

Sometimes You Can't Make It On Your Own

David Du Pré (Arid): "Zonder meer een van de beste songs van de nieuwe plaat. Heel simpel, maar met zo'n typische uitbarsting die ook verklaart waarom Coldplay zo'n commercieel succes is. Mensen vallen daarvoor. Met eenvoudige middelen zoveel kracht en schoonheid scheppen, dat is als muzikant echt wel het moeilijkste wat er is."

Patrick Riguelle: "De eerste keer dat ik dit hoorde, had ik het gevoel dat het een classic was. Wellicht omdat het zo'n mooie melodie heeft die is opgebouwd rond de zanglijn. In die zin refereert dit nummer aan de oude songschrijvers van Tin Pan Alley. Als U2 zoiets schrijft, weet je dat die gasten gepassioneerd zijn door muziek. Ik zie dit over veertig jaar gezongen worden door één of andere grote jazzdiva." @u2nummer:19

Even Better Than The Real Thing

The Glimmers: "Achtung Baby was bij momenten echt een dansplaat. Dit was een heel geschikte track om even tussen houseplaten door te draaien. Er zijn wel remixen gemaakt door onder meer Paul Oakenfold, maar wij vonden de originele versie toch stukken beter."

Dag Taeldeman (A Brand): "Toffe gitaartjes in dit nummer. Een heel grote productie, met een wahwah-rockgitaar die typerend was voor die tijd. Ik kan me niet herinneren dat ik de voorbije tien jaar ooit een plaat van U2 heb opgezet, maar voor zo'n grote mainstreamband vind ik wat ze maken heel knap. Daar heb ik veel respect voor." @u2nummer:18

Discothèque

Stijn Meuris (Monza): "Wat mij betreft, is Pop een van de meest onderschatte platen. U2 had het wel erg moeilijk in de studio, maar ik ben er zeker van dat 'Discothèque' voor een hoerabelevenis zorgde toen ze die song voor het eerst afgemixt hoorden. Toch een superstraf nummer op elke fuif?" @u2nummer:17

All I Want Is You

Patrick Riguelle: "Een song van Rattle and Hum, een plaat die destijds niet zo bijster goed ontvangen is. Ze leek ook heel erg op een tussendoortje, maar ik hou wel van platen met zo'n opzet. Zo'n samenraapsel van liveversies, studiostukken, dingen opgenomen op de bus of hotelkamer vind ik mooi als tijdsdocument. Dit nummer heb ik gekozen vanwege het strijkersarrangement van Van Dyke Parks: dat alleen al vind ik meesterlijk."

Hans Vermeersch (Lemon): "Ik heb U2 pas later leren kennen, want iets als 'Pride', met die kille klank, heb ik altijd verschrikkelijk slecht gevonden. 'All I Want is You' herinner ik me vooral door die speciale clip met circusartiesten en zo. Een prachtig nummer met een bizar einde: atonale strijkers. Dat vond ik heel gedurfd voor een single."

Daniel Powter: "Dit is een kippenvelmoment. Een wereldnummer. Onwaarschijnlijk hoe Bono er in vier minuten in slaagt om een heel leven samen te vatten." @u2nummer:16

Gloria

Dag Taeldeman: "Ik weet nog dat er, toen ik klein was, een concert van U2 op televisie werd uitgezonden, waarbij ze aan de voet van een grote rots optraden (Live at Red Rocks, nvdr). Ik vond het toen heel groots en... (denkt na) Tja, vooral groots, eigenlijk. (lacht) Vooral dit nummer viel me toen op."

Hans Vermeersch: "Eén van de eerste dingen die ik van U2 kocht, was de liveplaat Under A Blood Red Sky. De kracht van die eenvoudige opstelling - gewoon vier muzikanten - vind ik onwaarschijnlijk. Dat hoor je heel goed in de liveversie van 'Gloria'." @u2nummer:15

The Fly

Patrick Riguelle: "Ik begreep meteen de ironie achter dit nummer: Bono als duivelse figuur die het er wel vingerdik oplegde dat allemaal het theater was. Dat is de Ierse ziel: larger than life. Ferm opgeklopte verhalen, direct beginnen te vechten, maar een kwartier later weer allerhartelijkst. Dat herken ik in Bono en dat maakt dat ik met hem makkelijk een avond op café zou kunnen gaan. Ik val op grote kleppen, waarschijnlijk omdat ik dat zelf niet echt ben."

Hans Vermeersch: "Achtung Baby liet een heel andere, experimentele U2 horen. Vreemd hoe het toch zo'n commercieel succes is geworden, eigenlijk. Die gitaarklank op 'The Fly', die overstuurde drums, de structuur van het nummer: dan is de U2 van vandaag voor mij toch een stap terug." @u2nummer:14

Vertigo

The Glimmers: "Na het oersaaie 'Beautiful Day' en de elpee daarrond waren we toch wel verrast door deze single. Pittige gitaarrock, heel ouderwets, maar tegelijk ook eigentijds. De eerste U2-single sinds Achtung Baby die we weer in onze dj-sets pleurden."

Jacqueline Govaert (Krezip): "Een geweldige comebacksingle. Ik ben geen rabiate fan, maar ik hoor geregeld nummers van deze band waarvan ik denk: 'Waw, wat een oneliners. En wat een melodie!'" @u2nummer:13

The Electric Co.

Luc De Vos (Gorki): "'The Electric Co' is een van de beste liedjes die U2 ooit gemaakt heeft. Ik hou het meest van U2 als ze echte popsongs schrijven. Op hun voorlaatste plaat deden ze dat ook weer heel goed, maar in het begin waren ze daar gewoon uitstekend in. De koortjes in het refrein van 'The Electric Co' klinken toch schitterend? Het is een heel eenvoudig popdeuntje en dat zijn, zoals je weet, nog altijd de beste. Eenvoud en pop zijn onlosmakelijk met elkaar verbonden."

Nikolas Van der Veken (Janez Detd.): "Bij mijn weten is het nooit een single geweest, maar het werd toch een van hun bekendste nummers. Als je de wilde liveversie hoort op Under a Blood Red Sky, merk je ook waarom. Op dat moment moet de magie tussen U2 en hun publiek echt onweerstaanbaar zijn geweest. Dit is absoluut een van mijn lievelingsliedjes. Het gaat zelfs zover dat ik de anderen in Janez Detd er al ooit al van overtuigd heb om er een cover van op te nemen." @u2nummer:12

I Still Haven't Found What I'm Looking For

Patrick Riguelle: "Veel U2-nummers hebben titels die van Burt Bacharach konden zijn. Echt de klassieke song, dus. U2 schrijft songs op een oertraditionele manier, maar toch klinken die steevast modern en trendy. Dit nummer is daarvan een topvoorbeeld."

Lize Accoe (DeLaVega): "Het is altijd zoeken in het leven, niet? Voor mij is dit dan ook een toepasselijke titel. Bovendien is het een poppy nummer en ik ben poppy aangelegd. Als zo'n nummer blijft hangen, werkt de therapie nog zo goed."

Pascal Deweze: "Ik hou van liedjes over problemen en dit is een typisch voorbeeld." @u2nummer:11

Numb

Dag Taeldeman: "Dit vind ik een heel atypisch U2-nummer en net daarom is het zo fantastisch en sympathiek. Het viel mij meteen op, wat een waardevolle kwaliteit is voor een song. Zeker als je ook nog weet waar je toen was. Met 'Smells like Teen Spirit' van Nirvana had ik dat ook. Leuk ook hoe The Edge dat nummer, euh, inspreekt.(lacht)"

Bart Vincent (Thou): "De eerste keer dat ik dit op de radio hoorde, dacht ik dat er iemand in mijn oor stond te neuriën. Heel speciaal, hoe The Edge dit zingt - of beter: neuzelt."

Daan Stuyven: "Ik heb een algemene hekel aan U2, maar dit nummer vond ik wel heel goed. Eindelijk klonk de groep eens spannend en grappig."

MORGEN: van 10 tot 1

Het onverbiddelijke panel

l Tom Barman. Vader van de meest geanticipeerde belpopplaat van het jaar.

l Daniel Powter. Canadese songwriter met een slecht dagje.

l James Walsh. De schuchtere kapitein van Starsailor.

l Patrick Riguelle. Levende jukebox en wandelende popencyclopedie in één.

l Gabriel Rios. Van alle vaderlandse popsterren met Puerto Ricaanse roots is hij beslist de grootste.

l Guy Swinnen. Rootsrocker tussen Scabs en Stanley.

l Luc Van Acker. Gitarist- producer uit Tienen met duistere en dissonante manieren.

l Daan Stuyven. De best geklede muzikant die Antwerpen rijk is.

l Tom McRae. Britse singer-songwriter die zijn eigen ziel graag met scheermesjes bewerkt.

l Luc De Vos. Gentse bard met een wel heel breedsprakerige zelfonderschatting.

l Marco Bailey. Vlaamse dj die zijn draaitafels op de wijze van The Clash sloopt.

l Stijn Meuris. Meningen zijn als plaatjes: u vraagt, wij draaien.

l David Du Pré. Ook met zes snaren kun je bij Arid hoge toppen scheren.

l Pascal Deweze. De slechtst geklede muzikant van Sukilove.

l Jacqueline Govaert. Nederlands zangeresje uit het dyslectische groepje Perzik.

l Will Johnson. Ondergrondse americanaheld met domicilie in South San Gabriel.

l Kristof Michiels. Limburger achter de tapkraan in het Izegemse Hof Van Commerce.

l Olivier Onclin. Maar u mag ook de drummer van Rumplestitchkin zeggen.

l Pascal Oorts. Maar u mag ook de toetsenist van Mintzkov Luna zeggen.

l Bram Pauwels. Stille kracht in het stille maar, tja, krachtige tomàn.

l John Roan. Na een Braziliaans avontuur weer gewoon de spits van Arsenal.

l Hans Vermeersch. Stond met Lemon wekenlang op Eén. De zender, niet de hitlijst.

l Franky De Smet-Van Damme. Luide stem die alsmaar 'Skitsoy was here' wil schreeuwen.

l Gunther Verspecht. Toonde met Stash aan dat 'Sadness' ook mooi kan zijn.

l Marc Wetzels. Voorman van COEM: een Limburgse entertainmentmachine die op muntjes werkt.

l Nikolas Van der Veken. Zou met Janez Detd. zelfs achtergebleven weideviervoeters aan het stagediven krijgen.

l DeLaVega. Vlaamse trippopgroep die u het woord 'somptueus' leerde kennen.

l A Brand. Haal uw snedige gitaarrock niet meer uit de automaat, maar gewoon uit de radio.

l Starfighter. Gentenaren die driest het luchtruim van de powerpop doorklieven.

l Mint. Hasseltse gitaarpop- leveranciers met een opvallend frisse adem.

l Barbie Bangkok. Gentse jongens en meisjes met een Rock Rally-plakboek.

l Satellite City. De groene randgemeente van de grijze popgrootstad.

l Confuse The Cat. Ook kleine Limburgse bandjes hebben grote gevoelens.

l Thou. Eeuwige te ontdekken groep uit Gent.

l The Glimmers. Ofte plaatjesdraaiers Mo Becha en David Fouckaert na een grondige boenwasbeurt.

l En de muziekredactie van De Morgen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234