Zondag 29/11/2020

Filmrecensie

‘Cobain’: afknapper voor de een, emotionele bom voor de ander

Still uit 'Cobain'.Beeld RV

Het is haat en liefde tussen Cobain en zijn drugsverslaafde moeder. En zo zal het wellicht ook zijn tussen deze film en de kijker: ofwel word je emotioneel gekraakt, ofwel knap je erop af.

Als moeder een goede relatie hebben met je puberzoon: het is sowieso niet gemakkelijk. Maar als die moeder zich zélf ook als een puber gedraagt, wordt het allemaal nog een stuk moeilijker. Het liefst van al zou Mia zelfs helemaal geen moeder zijn – ook al is ze dan zwanger van haar tweede kind. Want zo’n joch dat “als een hondje” achter je aanloopt om je op je slechte gewoontes – roken, drinken, drugs – te wijzen, is toch maar een blok aan je been.

Klotenaam

Het hondje in kwestie is de vijftienjarige Cobain (revelatie Bas Keizer). Zijn “klotenaam” heeft hij aan zijn moeder te danken, net als zijn stugge karakter: door haar destructieve levensstijl heeft hij het grootste deel van zijn jeugd in een instelling doorgebracht. De zorgen zijn op Cobains gezicht af te lezen, en met zijn samoerai-knotje lijkt hij zich te willen wapenen tegen het leven.

Nu zijn moeder bijna moet bevallen, wil Cobain dat ze hoogdringend haar leven betert. Afkicken zal ze, of ze nu wil of niet. Voor haar eigen goed, maar ook voor de baby. En voor Cobain zelf. Want ziet hij in dat kleine, weerloze schepsel in Mia’s buik niet het onschuldige kind dat hij zelf nooit heeft kunnen zijn? Door zijn broertje een betere jeugd te schenken, wil hij ook zijn eigen geschiedenis herschrijven.

Onvoorwaardelijke liefde

Best dapper van regisseuse Nanouk Leopold (Boven is het stil), scenariste Stienette Bosklopper en actrice Naomi Velissariou om van Mia een echte junkie te maken, met alle onhebbelijke eigenschappen die daarbij horen. Het maakt Cobains onvoorwaardelijke liefde voor haar alleen maar tragischer – je zou hem als kijker bijna willen adopteren.

Dat is natuurlijk ook de verdienste van hoofdrolspeler Bas Keizer. Een personage als Cobain – half man, half kind, en met een levenservaring die de acteur op zijn jonge leeftijd onmogelijk kan hebben – op zo’n natuurlijke en geloofwaardige manier tot leven brengen, dat is heel wat voor een debutant. Nergens lijkt hij onder de indruk, ook niet wanneer Wim Opbrouck vreemde dingen met hem doet. Straf.

Extreme wending

Een hele poos kabbelt de film aan een rustig tempo voorbij. Impressionistische, vaak losjes geïmproviseerde scènes diepen vooral de verschillende personages uit, en niet zozeer de plot. Maar net wanneer Cobain saai dreigt te worden, schakelt Leopold een versnelling hoger. Zonder al te veel weg te geven: het script neemt op een zeker moment een behoorlijk extreme wending. Die kan je ofwel helemaal uit de film gooien, ofwel definitief het bad intrekken. Bij ons was het optie twee: eerst was er kippenvel en verbijstering, dan kwamen de tranen.

Vanaf 2/5 in de bioscoop.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234