Zondag 24/10/2021

Clinic maakt muziek voor schaars verlichte fuiven

'Wij willen nergens bijhoren, dat werkt verstikkend'

'Wij naaien brokkenmuziek aan elkaar'

Vergeet de chirurgische maskers en schorten waarmee het Liverpoolse Clinic zich in de belangstelling speelde.

Negeer ook de halfvergane Sgt. Pepper's-uniformen waarmee het kwartet ooit ironisch naar vier beroemder stadsgenoten verwees. Clinics muziek is 'anders' genoeg om je binnen de kortste keren met een verslaving op te zadelen.

Thom Yorke is alvast een fan: op basis van Clinics eerste singles nodigde hij het viertal persoonlijk uit als voorprogramma op Radioheads Kid A-tournee. Ook de legendarische BBC-dj John Peel knuffelt de band haast dood, net als het muziekblad NME - ondanks het feit dat Clinics debuutsingle 'IPC Subeditors Dictate Our Youth' bits naar de uitgeverij van dat blad sneerde. Sinister, minimalistisch, hypnotisch: met die omschrijvingen, en referenties aan The Velvet Underground, Wire, Suicide en Can, gaat Clinic ook op haar tweede langspeler Walking With Thee aan de slag. Onderkoelde rock-'n-roll die niettemin dreigt als een smeulende lont. Toch nog een uiterlijk aandachtspunt: bassist Brian Campbell lijkt als twee druppels water op de acteur Stephen Tompkinson, hier vooral bekend uit de televisieseries Ballykissangel en het satirische Drop The Dead Donkey. We geven onze verbazing niet prijs en stellen de eerste vraag.

Waarom is Clinic een geschikte naam voor deze groep?

Ade Blackburn (zang / gitaar): "We hadden enkele songs waarin nogal veel medisch jargon ter sprake kwam - vandaar ook die chirurgische outfits. Clinic leek ons de meest voor de hand liggende keuze. Vooral omdat het naar een plek verwijst die zo'n beetje een donkere wereld op zich is. Net als onze muziek. Bovendien sluit die medische connotatie mooi aan bij de wijze waarop onze songs tot stand komen. Je zou het muzikale transplantaties kunnen noemen, omdat we verschillende brokken muziek, verschillende stijlen aan elkaar naaien. Ook in mijn teksten pas ik die cut up-techniek toe."

Ik heb het sterke vermoeden dat al jullie songs uit ritme ontstaan.

Blackburn: "Dat klopt en daarmee onderscheiden we ons van de meeste bands van tegenwoordig. Met elk van onze ritmes proberen we een constante te creëren die alle aandacht naar zich toe zuigt. Een vorm van hypnose, zeg maar. Dat staat ons als muzikanten toe traditionele songstructuren overboord te gooien: we kunnen op een veel subtielere, bijna onderhuidse manier ons eigen vers-refreinschema opbouwen. In dat opzicht betekent ritme pure vrijheid."

Over bezwering gesproken: veel songs op Walking With Thee klinken alsof Ennio Morricone er de hand in heeft gehad, gesteld dat hij in een grauwe industriestad zou hebben geleefd en met een drumcomputer overweg had gekund.

Blackburn: "Ja, net als Morricone verkiezen wij heel simpele melodielijnen, omdat die gewoon het effectiefst zijn. Als je die dan nog wat uitrekt, krijg je een heel cinematografisch effect. Daarom houden we bijvoorbeeld ook zo van John Barry."

Van de plaat gaat vooral het soort paranoia uit dat je met het desolate van een nachtelijke achterbuurt associeert.

Blackburn: "Er schuilt inderdaad een nerveuze kracht in deze plaat, maar voor mij heeft die meer met een ondefinieerbaar verlangen te maken, met niet weten welk pad je als individu moet inslaan. Daarom zijn mijn teksten ook zo gefragmenteerd: ook de dagelijkse realiteit beweegt zich niet in een rechte lijn voort, daarom is ze veel te complex. In die zin is de paranoia die je noemt niet stedelijk, maar strikt persoonlijk. Eigenlijk zijn we maar gewone jongens, die net als iedereen de bochten nemen die het leven voor onze voeten gooit. Onze platen zijn geen pretentieuze statements of conceptuele bedoeningen."

Niettemin: zouden jullie dit soort muziek hebben gemaakt mochten jullie elk een cottage op het groene platteland hebben bewoond?

Blackburn: "Hm, goeie vraag. Ik vermoed dat muziek maken veeleer van doen heeft met je persoonlijke instelling, met de verwachtingen die je tegenover je omgeving koestert. Volgens mij is het genetisch bepaald dat wij muziek met een zekere spanning en vreemde kronkels zouden maken. Ook al omdat we allevier onze eigen input hebben, en dat impliceert nu eenmaal de nodige discussies over wat waar hoort. Die veelzijdigheid hoor je in onze songs, vind ik." Campbell: "Toch vind ik dat in elk van ons vieren wel een paranoïde trekje schuilt. We zijn behoorlijk nerveuze mensen."

Blackburn: "Euh, juist. Maar dat betekent nog niet dat we constant op de grens van een zenuwinzinking leven, hé." (hilariteit)

Wie is die 'Evil Bill' die in enkele songs opduikt?

Blackburn: (grijnst) "Er zijn wel meer vreemde figuren die onze nummers bevolken en die al dan niet gebaseerd zijn op bestaande personen. Evil Bill is zo'n beetje de psychoticus die weggelopen lijkt uit een spaghettiwestern. Hij stelt mij in de gelegenheid mensen op duivelse wijze te vermoorden en ermee weg te komen. Noem het maar therapie. (lacht)

Thom Yorke vindt dat jullie 'dappere' muziek maken. Ageert Clinic tegen iets of iemand?

Blackburn: "Het is niet zo dat we eventjes vooropgezet hadden dat we 'anders' zouden zijn. Deze muziek getuigt nu eenmaal van onze smaak, dus ons klinkt ze niet vreemd in de oren. Het staat gelijk met creatieve zelfmoord als een band per se ergens bij wil horen. Deel uitmaken van een bepaalde scene werkt verstikkend. Zeker in Groot-Brittannië is men heel conservatief op dat vlak." Campbell: "Wij willen op eigen benen blijven staan. Dat is de beste manier om het als groep lang uit te zingen. Daarom hebben we ook getekend bij Domino Records: als onafhankelijk label hoeft het niet voortdurend verantwoording af te leggen aan de aandeelhouders. Dat verleent ons de vrijheid niet zomaar de mainstream te moeten volgen, uit vrees anders gedumpt te worden."

Blackburn: "Kijk, onze vorige plaat werd zowel in Europa, Japan als de VS uitgebracht. Dat betekent dat er overal ter wereld wel degelijk een publiek bestaat voor muziek die niet op een productielijn is gefabriceerd."

Ade, je bent er naar eigen zeggen voor beducht als een 'dom-gewichtige indie-lul' te worden versleten.

Blackburn: (lacht) "Klopt. Aan de term 'indie' kleeft tegenwoordig een zeker sérieux dat geboren is uit een hang naar het miserabele, uit het klaarblijkelijke verbod om nog voor je plezier muziek te maken. Ik vind net dat onze muziek heel dansbaar is, dat ze probleemloos op fuiven kan. Schaars verlichte fuiven, inderdaad, maar zijn dat niet de beste? (lacht) We hebben niet de minste behoefte om de mensen met onze zorgen of opinies te overladen."

Goed, heren. Dan dient hier nog maar één woord op tafel gegooid: Ballykissangel!

Campbell: "Bedoel je mij? (lacht) Weet je, ik was onlangs op een trouwfeest toen een oud dametje me om een handtekening kwam vragen. Ik heb dan maar 'Tompkinson' op haar papiertje gekrabbeld. (lacht) It made her day."

Walking With Thee is verschenen bij Domino en wordt gedistribueerd door PIAS.

Kurt Blondeel Foto Jason Evans / RV

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234