Donderdag 13/08/2020

Clara van den Broek

Vloed (16)

"Kom", zegt de Salamander met de diepe stem, "geef ons wat touw, dan trekken we jullie naar ons vlot."

"Dank u, we peddelen zelf wel", zegt broermier, nog altijd gepikeerd.

"Geef hem het touw, broermier", beveelt moedermier.

"Maar mama, we kunnen toch zelf peddelen?", meesmuilt broermier.

"Ik ben moe van het peddelen, jongen", zucht moedermier.

"Dan peddel ik toch!" Broermier wordt nu stilaan boos.

Moedermier knielt bij haar boze zoon. "Lieve broermier, ik begrijp dat je de Salamanders niet vertrouwt. Je vindt dat we het best alleen aankunnen. Dat we aan elkaar genoeg hebben. Dat we het alleen kunnen oplossen. Dat is ook zo. Jij bent sterk. Zusmier is sterk. En ik ben sterk. Maar een beetje hulp kan nooit kwaad. Zo zal het nu eenmaal moeten gaan. We moeten, zonder vadermier, nu meer vertrouwen hebben in dieren die we niet kennen. Nieuwe vrienden maken. Ik ben geen vadermier. En jij bent nog geen man. Soms hebben we nood aan spierballen. Ik weet dat jij die ook hebt. Maar kijk eens naar de Salamanders. Die van hen zijn nog groter. Die van jou zullen dat ook worden op een dag, net als die van vadermier. Maar voorlopig heb je nog niet genoeg oceaanschaatsers gegeten. Het gaat nog even duren. En je moet ook nog wat bijleren. Ik kan jou bepaalde dingen n-iet leren. Dat gaan we moeten vragen aan andere vaderdieren. Zoals aan die Salamanders."

Broermier kijkt met tranen in de boze ogen naar moedermier. Zijn bovenste vier pootjes zijn gekruist. Hij zou willen slaan, maar hij weet niet op wat. Dus houdt hij zijn poten maar stevig verstrengeld en duwt ermee tegen zijn borst. Hij mist vadermier zo. Hij haat alle andere vaderdieren. Wie denken ze wel dat ze zijn? Hij zal zelf wel een vaderdier worden. En vooral moeten alle andere vaderdieren uit de buurt van de moedermier blijven. Want hij is voorlopig nog te klein om te vechten en hen te verdrijven. Straks valt moedermier nog in verkeerde handen. En wie zal haar dan bevrijden?

Waarom is vadermier hier nu niet? Dan waren al die zorgen er niet. Dan zou vadermier alles oplossen. Zoals altijd. Want hij was sterk, mierensterk. Nu zit er niets anders op dan toe te geven. Want hij is zelf nog te klein. Maar hij wil niet toegeven. En wat doen die domme tranen in zijn ogen? Hij vecht ertegen. Hij wil dat ze opkrassen, weer in zijn oogkassen verdwijnen, dat ze vooral niet uit zijn ogen rollen, over zijn wangen. Hij gunt de wereld, zijn moeder, en vooral die eikels van salamanders zijn tranen niet. Hij concentreert zich met alle mentale kracht die hij heeft op de tranen in beide ogen. Wat háát hij die tranen. Wat haat hij alles!! Maar ook aan de tranen is weer niets te doen. Ze verdwijnen niet gedwee tussen oogbol en huid. Integendeel, ze worden dikker. En dikker. "Domme tranen, durf niet...", zegt broermier in zichzelf. Maar hij voelt dat hij ze niet zal kunnen tegenhouden. En kijk, daar rollen ze, over zijn wangen. Dikke, vernederende tranen. Moedermier veegt ze weg met een poot en neemt broermier in haar armen. Die huilt.

De muziektheatervoorstelling Sommige Dingen (vallen in het water) gaat op 22 september in première bij Bronks. De tekst verschijnt in boekvorm bij uitgeverij Vrijdag, in een bundel met de columns van Roel Verniers, echtgenoot van Clara van den Broek en vorig jaar overleden. Het boek wordt gepresenteerd op 31 augustus in deSingel, tijdens het Theaterfestival. Dagelijks publiceert M een fragment met een illustratie van Philip Paquet.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234