Dinsdag 11/05/2021

Circus mist emotionele kracht

Rigoletto in een circus? Onder de zuiderse hemel, op de binnenplaats van het aartsbisschoppelijk paleis van Aix-en-Provence, leek dat vorig jaar vanzelfsprekend. Nu de productie nagenoeg identiek in de Munt staat, heb je wat meer inlevingsvermogen nodig.

Regisseur Robert Carsen heeft Rigoletto in een circustentdecor geplaatst, waar mannen komen kijken naar een vrouwentemmersnummer. Die op het eerste gezicht nodeloos sensationele keuze biedt hem bij nader toezien de mogelijkheid om de seksuele ambiguïteit van Rigoletto (wat is dat voor een man die de hovelingen met vrouwen bedient maar zijn eigen dochter opsluit?) te objectiveren, zonder hem meteen als kindermisbruiker af te schilderen. En hij kan in het verdere verloop zijn typische melodramatische show opvoeren: Gilda als kind in een poppenwoonwagen en als engel op de trapeze onder een sterrenhemel, aan het einde zelfs een ontknoping à la Cirque du Soleil. Tot zover goed. Met een héél misdadig geportretteerde Sparafucile en een getormenteerde clown Rigoletto helpt hij ons zelfs over ons ongeloof over de onwaarschijnlijke circussetting heen. Je blijft bij de les, mede door vele clever aangebrachte details. Maar dat procedé heeft ook iets manipulatiefs, het sleurt je, zoals een goed gemaakte Hollywoodfilm, mee in een suggestie van emotie zonder je in je diepste wezen te raken. Op het einde denk je: mooi! Maar de nasmaak is een beetje flets.

De muzikale aanpak van dirigent Carlo Rizzi ondersteunt die lichtjes vrijblijvende emotionaliteit. Grote klankschoonheid, evenwicht en af en toe een iets trager tempo: dat zijn de werktuigen van de gewiekste operaman. Toegegeven: hij haalt heel veel uit het orkest en het mannenkoor van de Munt.

Gebroken personage

De bezetting van de première moest nog in extremis omgegooid worden en zo kregen we het veelbelovende roldebuut van Anne-Cathérine Gillet als Gilda te horen: aandoenlijk gezongen en gespeeld, met evolutie in het personage en schoonheid in de stem, al kan dat laatste nog homogener en puurder. Verder een grimmige, bijwijlen bijna dierlijke, gebroken Rigoletto (Dimitri Platanias) en een indrukwekkende, pikzwarte Sparafucile (Ain Anger) tegenover een als personage frisse maar vocaal een beetje schreeuwerige Hertog van Mantua (Arturo Chacón-Cruz).

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234