Maandag 06/12/2021

InterviewFamilieklap

Christophe en Sebastiaan Vekeman, neven: ‘Wij zetten ons allebei een beetje af tegen de wereld’

Sebastiaan (l) en Christophe Vekeman. Beeld Damon De Backer
Sebastiaan (l) en Christophe Vekeman.Beeld Damon De Backer

De oudste is schrijver. Volgend weekend ­cureert hij in Sint-Niklaas het Archipel­festival. De jongste is drummer en componist bij zijn eigen trashjazzband Bestiaal, en geeft muziekles. Christophe (48) en Sebastiaan (36) Vekeman, neven.

Christophe

“Als kind bracht ik veel tijd alleen door. Ik groeide op zonder broers of zussen, en mijn beide ouders gingen overdag werken. Dat heeft me zeker gevormd, maar ik heb nooit mensen om me heen gemist. Nee, alleen zijn heb ik net vroeg aanvaard als een natural state of being: de mens is in essentie alleen, daar vond ik helemaal niets abnormaals aan.

“Met Frederik, de oudere broer van Sebastiaan die ongeveer mijn leeftijd heeft, had ik als kind en tiener en ook later wel een hechte band. Ondanks het feit dat hij in Zelzate woonde en ik in Kruibeke, brachten we veel tijd met elkaar door. We hadden gelijkaardige interesses, en waren allebei idolaat van Frank Zappa en Herman Brood, bijvoorbeeld. Maar Sebastiaan, die veertien jaar na Frederik geboren werd, heb ik lange tijd nauwelijks gekend.

“Dat veranderde toen hij twee jaar geleden in Gent kwam wonen, bij mij om de hoek. Nu kom ik hem van de hele familie het vaakst ­tegen, zij het altijd op straat. Echt intiem zijn wij niet: dit is nog maar de tweede keer dat hij bij mij over de vloer komt, en ik ben zelfs nog nooit bij hem thuis geweest. Dat heeft er ongetwijfeld mee te maken dat wij er allebei de types niet naar zijn om deuren plat te ­lopen, of om elke avond een thé dansant voor vijfentwintig man te organiseren. (lacht)

“Omdat we allebei wel ommetjesmakers zijn, komen we elkaar nu vaak tegen op onze wandelingen. Dat is steeds weer een plezier, omdat Sebastiaan in het bezit is van een onverwoestbaar goed humeur. Je hoeft geen uren met hem te praten om te merken dat hij niet is zoals de anderen. Daar hou ik wel van: van alles wat afwijkt, wat de grauwe alledaagsheid overstijgt. Hij geeft de indruk in zijn eigen kleine wereld te leven, en daar genoeg aan te hebben. Als je langs zijn huis wandelt, zijn de rolluiken ook steevast naar beneden gelaten. Dan weet je: hier zijn zich dingen aan het voltrekken die niet noodzakelijk veel te maken hebben met wat er in de buitenwereld speelt. (lacht) Dat hebben wij met elkaar gemeen: wij zetten ons allebei een beetje af tegen de wereld.

“Die keuze voor een strikt artistiek leven is iets wat ons bindt, denk ik. Sebastiaan ziet er natuurlijk wel uit alsof hij nog geen dag in zijn leven gewerkt heeft, maar ondanks die speelsheid gaat hij op een heel ernstige manier om met de kunst die hij creëert. Dat dat ook nog eens kunst is die hem niet om de andere week op de voorpagina van de cultuurbijlage katapulteert, daar heb je toch een soort van monomanie voor nodig die ik als nobel en bewonderenswaardig beschouw.

“Of die familieband onze relatie hechter maakt? Ik denk van wel, ja. Een bepaalde blik of een bepaalde houding zegt soms al veel, omdat je die bij jezelf herkent. Eigen aan de Vekemannen is bijvoorbeeld dat we graag een façade in ere houden, vanuit de idee dat de gevel ook deel uitmaakt van het huis. En net met Sebastiaan voel je dat die façade wat moeilijker standhoudt, en dat je onwillekeurig meer van jezelf blootgeeft dan je gewend bent te doen.

“Praten over ons werk doen we dan weer niet echt, maar ik heb de muziek van Sebastiaan uiteraard wel al beluisterd. Ik ben een good old country boy, dus de muziek die hij maakt staat vrij ver van me af. Maar als ik het hoor, veert mijn hart wel op. Omdat ik ook wel hoor dat het geen middelmaat is. Mijn laatste werk was een musical, dus onze werelden zijn zich stilaan naar elkaar toe aan het bewegen. (Sebastiaan: “Ik denk dat we toch nog enkele lichtjaren van elkaar verwijderd zijn, hoor.”) Nu goed: het is een eerste stap.”

Sebastiaan: ‘Ah, eindelijk een echte mens, denk ik altijd als ik Christophe tegenkom.’ Beeld Damon De Backer
Sebastiaan: ‘Ah, eindelijk een echte mens, denk ik altijd als ik Christophe tegenkom.’Beeld Damon De Backer

Sebastiaan

“In tegenstelling tot Christophe heb ik wel een broer en een zus, maar toch had ik ook vaak het gevoel dat ik als enig kind opgroeide. Als je een nakomertje bent, en veertien jaar verschilt met je oudste broer, kan dat ook moeilijk anders.

“Lang zagen Christophe en ik elkaar enkel op familiefeesten, één keer per jaar. We hadden wel een béétje een beeld van elkaar, maar dat bleef nogal oppervlakkig. Ik kende Christophe vooral van zijn werk. Ik heb veel van hem gelezen, en jarenlang zag ik meer van hem in de krant of in de boekenwinkel dan in het dagelijkse leven.

“Nu komen we elkaar dus vaker tegen, en dat is altijd een verademing. Ah, eindelijk een echte mens, denk ik dan. En ik denk ook: je moet het maar doen, je elke dag in die cowboy-outfit onder de mensen begeven. (lacht) Maar omdat we ons leven allebei volledig inrichten naar het creëren van kunst, het scheppen van andere werelden, voel ik ook een grote gelijkgestemdheid met hem. Want die manier van leven vereist toch een heldere kijk op de wereld die ik niet in veel andere mensen tegenkom.

Gekke gewoontes

Christophe over Sebastiaan: “Zijn favoriete plek op aarde is zijn auto. Dat hebben we trouwens gemeen.”

Sebastiaan over Christophe: “Christophe rijdt met een Mazda 3, de minst cowboyachtige auto denkbaar.”

“Een kunstenaar moet elke dag met zichzelf kunnen doorbrengen, en laat altijd een deel van zichzelf achter in zijn werk. De personages die Christophe in zijn boeken laat aandraven, vind ik vaak heel vintage Vekeman. Het zijn toch steeds weer mensen die niet onvermurwbaar zijn, die van de wijs gebracht kunnen worden. Die een kwetsbaarheid en een baldadigheid met elkaar verenigen, en die ik ook zie in de manier waarop Christophe in de wereld staat.

“Dat we elkaar nu pas echt ‘ontmoeten’, komt uiteraard door het grote leeftijdsverschil. Tot twee jaar geleden woonde ik in Zelzate, bij mijn ouders, waar ik het praktische en concrete deel van het leven kon afzweren ter vervulling van mijn muzikale droom. Toen ik uiteindelijk naar Gent verhuisde, merkte ik een zekere bezorgdheid bij Christophe. Dan vroeg hij langs zijn neus weg of het wel goed ging met mij. Niet geheel onterecht, want ik stelde mezelf die vragen toen ook.” (lacht)

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234