Zaterdag 05/12/2020

Review

Christine and the Queens in Koninklijk Circus: Girl power in een loshangend kader

Beeld Alex Vanhee

Later dit jaar speelt ze ten dans op Rock Werchter en in Vorst Nationaal. Maar dinsdagavond mocht het Koninklijk Circus al eens proeven van een royale portie Christine and the Queens. De Franse superster bracht haar eigen definitie van girl power, Frans chanson en elektropop.

"We accept you". En "one of us." Op haar armen heeft Héloïse Letissier twee citaten uit de film Freaks van Tod Browning getatoeëerd. Die gedachten bepalen ook voortdurend het concert van Christine and the Queens. De zangeres zoekt de schoonheid die schuilt in het ongewone, en drijft een groothandeltje in de "chaleur humaine" waar ze als buitenbeentje op haar debuut zelf zo naar smacht. Voortdurend betrekt ze haar publiek in een warmhartige show, die pendelt tussen elektropop en avantgarde. Ze switcht daarbij onafgebroken tussen een romantisch Frans en naïef Engels. Daarbij flirt ze net zo overtuigend met melodramatisch chanson als met onnozele hiphouse à la 'Short Dick Man' van 20 Fingers.

Waarom Christine and the Queens voortdurend de grenzen wil aftasten en opheffen, is niet eens zo moeilijk te verklaren. Vier jaar geleden belandde de lesbische Héloïse op een avond in een club waar drag queens een vaudeville opvoerden. Haar leven zal daar een drastische wending nemen. Plots wordt haar duidelijk hoe een vloeibare identiteit de dagelijkse banaliteit overstijgt. Hoe theater bevrijdt en beklijft.

De mannen in de wereld van Christine and the Queens zijn dan ook "half ladies". Zélf draaft ze in het Koninklijk Circus op als een "girl in suit", net als eerdere genderbenders zoals Annie Lennox. De broek met net iets te korte pijpen leent ze dan weer bij Michael Jackson. Die even vaak opgehemelde als verguisde ster (Christine zweert duidelijk bij tegenstellingen) krijgt ook voortdurend hoofdknikjes in de show. De ene keer lijkt de choreografie in 'Science Fiction' wat op die van 'Thriller', een andere keer op die van 'Smooth Criminal' in 'iT'.

Beeld Alex Vanhee
Beeld Alex Vanhee

Gsm-lichtjes

Elders knipoogt ze nog minder subtiel naar haar jeugdheld, wanneer ze in de bisronde van wal steekt met een a cappella flard uit 'The Way You Make Me Feel'. Of wanneer ze carrément 'Who Is It' covert: het betreft geen radicale herwerking, maar laat oosters getinte strijkers uit een doosje opveren, terwijl een droge basgitaar zich drapeert onder de stille wanhoop in haar stem. Christine schuwt het melodrama trouwens zelden: tijdens de finale van 'Here' dansen witte lichtbundels in de rug van de zangeres, terwijl een vlucht strijkers hoog opstijgt. Even later zal ze dan weer rillingen in rotten van drie door de zaal sturen tijdens 'Nuit 17 à 52': een machtig duet met haar publiek, temidden van een zee vol dobberende gsm-lichtjes.

Toch moet de voorstelling het nog vaker hebben van een onstuimige dynamiek. Meestal zullen de twee dansers die Letissier flankeren een onbesuisde choreografie opvoeren. Vanaf de ouverture 'Starshipper' over 'Science Fiction' tot de hit 'Christine', waarin zwevende TL-lampen uit de nok neerdalen, drijven zij de chaleur humaine in de zaal gevoelig op.

Beeld Alex Vanhee
Beeld Alex Vanhee

Technotronic en Stromae

Gul strooit Christine met referenties in de show. Zo wordt 'Ugly-Pretty' opgevat als een ode aan de Duitse zanger Klaus Nomi, die net als zij een brug tussen muzikale genres sloeg. Haar liefde voor tragiek en excentriciteit vertaalt zich trouwens ook opvallend naar deze hommage, die op eigen kracht ook nogal bevreemdend klinkt. Zeker wanneer ze plots naar een hogere versnelling schakelt met 'Pump up the jam'.

Naast een streepje Technotronic laat Letissier ook nog de chansonnier Christophe een robbertje uitvechten met Kanye West. 'Les Paradis Perdus' huppelt daarbij naar 'Heartless' van Kanye en terug. En 'Photo Souvenirs' van William Sheller krijgt een streepje 'Short Dick Man' mee.

Je gedachten drijven ook makkelijk af naar de minimalistische grandeur van Stromae: kale elektropop, die met videoprojecties, dans en lichtspektakel naar een hoger niveau getild wordt. Alleen oogt de show van de Belg altijd veel strakker dan deze soms wat nonchalant uitgevoerde opvoering. Zou dat een kritiek punt kunnen zijn? Ach nee. Net zoals ze het publiek na 'Half Ladies' aanspoort tot "absolute bevrijding" en Christine een artistiek passe-partout is voor de verlegen Héloïse Letissier, komen zij en haar Queens best tot hun recht in een loshangend kader.

Christine and the Queens speelt 28/6 op Rock Werchter en 2/10 in Vorst Nationaal. Bestel online: http://www.sherpa.be/nlBE/Muziek/Pop-Rock/Christine-And-The-Queens/

Beeld Alex Vanhee
Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234