Woensdag 28/10/2020

Choreografie van de dood

Recensie l Le temps qui reste HHHH

Cathérine Ongenae

'Aangezien een van de vaste regels van een goede film is dat de personages een evolutie moeten doorlopen prefereer ik voor mijn films de meest ultieme evolutie van al, die van het leven", zegt François Ozon over zijn nieuwste film, Le temps qui reste. Romain (Melvil Poupaud), een dertigjarige modefotograaf die er een snel en oppervlakkig leven op na houdt, krijgt te horen dat hij terminaal ziek is. Hij denkt aan aids - hij is homoseksueel - maar het blijkt om een niet te behandelen vorm van kanker te gaan. Hij reageert explosief, keert zich tegen familie en vrienden zonder hen te vertellen wat er aan de hand is. Enkel zijn grootmoeder (Jeanne Moreau) neemt hij in vertrouwen, aangezien zij, net als hij, dicht bij de dood staat.

Hij neemt afscheid van haar, met het idee dat hij zich vanaf nu enkel hoeft op te sluiten en te wachten tot magere Hein langskomt, maar dat is buiten het leven gerekend. In een baanrestaurant wordt hij aangesproken door een serveerster die hem vraagt of hij haar wil bevruchten. Zijn keuze zal het stukje leven dat hem nog rest ingrijpend beïnvloeden. "Romain doet denken aan het personage van Charlotte Rampling in Sous le sable", zegt Ozon. "Hij vlucht in de eenzaamheid. Het grote verschil is dat hij een man is en dat ik zijn pijn directer in beeld moest brengen. Met vrouwelijke personages kun je veel subtieler te werk gaan, maar een man reageert anders. Het was alsof ik in de spiegel keek."

Letterlijk nog wel, want het idee ontstond op een moment dat Ozon, zelf homoseksueel, dacht dat hij aan een gevaarlijke ziekte leed. In de loop van de medische onderzoeken dacht hij voortdurend 'wat als'. Uiteindelijk bleek het loos alarm, maar de vraag bleef hangen.

Voor acteur Melvil Poupaud (Le divorce) was het een zware opnameperiode. Hij viel gedurende de draaiperiode vijftien kilo af en bovendien zit de camera hem erg dicht op de huid. Hoe agressief en afstandelijk hij in het begin ook is, in de loop van het verhaal laat hij zijn boosheid varen. Terwijl Romain afscheid neemt van de wereld, verzacht hij. Aangezien Poupaud veel scènes alleen speelt, kan de acteur zich niet verstoppen achter dialogen, er rest hem enkel een choreografie van subtiele gelaatsuitdrukkingen, een dans die hij perfect beheerst.

Met Le temps qui reste levert Ozon na Sous le sable het tweede deel van een trilogie die handelt over rouw. Wanneer hij deel drie zal aanvatten kan hij nog niet zeggen, maar het zal nog wel even duren, zegt hij. Hij wil wel kwijt dat het zal gaan over het verlies van een kind. Zware kost is het in elk geval, maar het mooie aan Ozons verhalen is dat hij zijn personages niet veroordeelt en dat hij het drama toch zo'n wending weet te geven dat het effect ervan louterend is. Met andere woorden, er zal al eens een traan vloeien, maar het einde suggereert dat de dood ook zacht als een zomerbries kan zijn. Iets wat we maar al te graag geloven.

Regie François Ozon Vertolking Melvil Poupaud, Jeanne Moreau, Valeria Bruni-Tedeschi Land Frankrijk Speelduur 85 minuten

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234