Donderdag 21/10/2021

Chinezen zoeken sint-bernardspups voor vleesfokkerijen

In een recente petitie die uitgaat van de Phoenix Animal Charitable Trust en gericht is aan de Verenigde Naties, roepen hondenliefhebbers op om de export van sint-bernardshonden naar Azië te verbieden. Volgens de petitie, die nog loopt tot eind september 2001, zouden Chinezen, Koreanen en Filippijnen het vlees nuttigen omdat het de viriliteit bevordert.Dat hondenvlees de potentie zou bevorderen is een mythe, maar volgens een Koreaanse dierenrechtenvereniging schuilt er toch een bron van waarheid in. Handelaars in hondenvlees zouden immers allerlei hormonen in het vlees injecteren. Nog volgens de dierenrechtenvereniging werden Koreaanse atleten op de Olympische spelen betrapt op doping nadat ze hondenvlees hadden genuttigd. Broodje, euh... hond, zeg maar.

Jan de Zutter

De honden worden voor de slacht vaak gemarteld, zegt de begeleidende tekst bij de petitie. Ze worden om het leven gebracht door ze op te hangen en langzaam te laten stikken, door ze dood te knuppelen of elektrische schokken toe te dienen. Zo zou het adrenalineniveau van de dieren verhogen, wat het vlees zoeter laat smaken. Volgens de petitie worden verschillende hondenrassen gebruikt in de oosterse keuken, maar is de sint-bernardshond uitermate populair vanwege zijn omvang. Bovendien werpen de teven veel pups in één worp en worden de jonge hondjes vrij snel groot. Na drie tot vier maanden kunnen de pups al geslacht worden.

De petitie circuleert al enkele maanden op het internet en versies ervan verschenen in februari in de pers. Het persagentschap AFP verstuurde op 5 februari het bericht dat Zwitserse hondenliefhebbers woedend waren om sint-bernardsstoofpotjes in China. Een dag later kopte de Londense The Evening Standard: 'St.-Bernards on the Menu' en op 17 februari berichtte de Times over het 'Swiss Protest at China's Taste for St Bernard Stew'. Merkwaardig genoeg blijken de Zwitsers al veel langer te protesteren, want De Morgen publiceerde in oktober 1998 een versie van de sage onder de kop 'Chinezen zoeken Viagra-heil in hondenvlees'. Een Zwitserse hondenvereniging kwam een groep Aziaten op het spoor die in ons land op zoek waren naar sint-bernardspups. Het vlees zou in China, Japan en Korea "een haast onbetaalbare delicatesse" zijn.

Culinair journalist Dirk de Prins gaat mee in het verhaal en verduidelijkt dat "de sint-bernard bekendstaat als een gevleesde hond, een sterke werker. (...) De sint-bernard is niet voor niets de dikbil onder de honden." Volgens het Belang van Limburg zou een inwoner van Maasmechelen opgetreden zijn als tussenpersoon voor de handel in pups. De voorzitter van de Belgische sint-bernardsvereniging, Robert de Laet, gaf in '98 toe dat de Aziaten contact hadden opgenomen met de puppybemiddeling van de club. Dirk de Prins wist verder nog dat Chinezen "bijna alles opeten wat beweegt".

Het verhaal heeft heel wat mensen beroerd. De Zwitserse vereniging SOS St.-Bernard slaagde er zelfs in 11.000 handtekeningen te verzamelen om de Zwitserse regering ertoe te overhalen protest aan te tekenen bij de Chinese overheid. De Zwitserse petitie werd begeleid door citaten uit de pers. Daarin verklaart ene Song Shiyong, hoofd van het 'Instituut voor onderzoek naar hondenvlees' in Shenyang, dat de kweek van sint-bernards vier keer winstgevender is dan die van varkens of kippen. In Datong zouden inmiddels de mijnwerkers, na het sluiten van de mijnen, overgeschakeld zijn op het kruisen van sint-bernards met lokale hondenrassen. "Het vlees is zacht en heeft een uniek aroma", beweert ene Meng Li. En in Peking heeft de sint-bernard inmiddels ook de menukaart van restaurant Gourou Wang (letterlijk: de koning van het hondenvlees) bereikt. Een woordvoerder van het restaurant beweert dat "hondenfondue nu erg in trek is." Maar meestal wordt sint-bernard bereid in oester- of sojasaus. De staart, lever en poten worden vaak als afzonderlijke gerechten geserveerd.

De afschuw voor het oosterse gebruik is van die aard dat sommige westerlingen het gebruik ook in hun land zien opduiken. Uit 1998 dateert het bericht dat drie Koreaanse restaurants in Californië hondenvlees op de menukaart hadden staan. Doorsnee-Amerikaanse klanten merkten de 'gruwel' echter niet op omdat het gerecht, Boshintang of hondenstoofpotje, enkel in het Koreaans vermeld staat. Bovendien zou het volgens de dierenbeschermers ook niet helemaal zeker zijn dat het geitenvlees dat geserveerd wordt in Aziatische restaurants wel echt van geiten afkomstig is. Het Animal Abuse Prevention Agency zou van Koreaanse tipgevers vernomen hebben dat geitenvlees eigenlijk een codewoord is, waaraan liefhebbers van een heerlijk hondenstoofpotje herkennen dat hun favoriete gerecht verkrijgbaar is. Een Koreaanse werknemer van Channel 9 zou aan de activisten verklaard hebben dat haar oom, die regelmatig hond eet in Koreaanse restaurants in Los Angeles, haar verteld had dat elk restaurant dat geit op het menu heeft staan ook hond serveert.

Onderzoekers van stadssagen hebben geprobeerd te achterhalen waar het verhaal vandaan komt, maar het blijkt bijna onmogelijk om bronnen te controleren in een land als China. Wellicht is er sprake van een stadssage die deels op waarheid berust, want er bestaat een - weliswaar beperkte - oosterse traditie om hondenvlees te eten. Maar dat de Aziaten voor kweekdieren naar Europa zouden afzakken, behoort wellicht tot de wereld van de fantasie. Een en ander herinnert aan verhalen over Chinese restaurants die allerlei merkwaardigs in de soep draaien. De sage dat in de vuilnisbakken van Chinese restaurants verdacht veel lege Whiskas-blikjes werden aangetroffen, is bekend. Een variant daarop zijn de vrieskisten vol diepgevroren katten of ratten.

Maar ook de sage over westerse toeristen die hun poedel opgediend kregen in Hongkong is bekend. Het bericht werd in 1971 verspreid door het agentschap Reuters, als een echt verhaal. Hans en Erna W. hadden in een restaurant in Hongkong hun poedel meegegeven met de kelner om het beestje wat eten te geven. De kelner had het koppel echter niet goed begrepen. Volgens Reuters kregen ze hun poedel terug in gebraden toestand met pepersaus en bamboescheutjes. De varianten wijzen erop dat het om een sage gaat: soms is het een chihuahua die geroosterd wordt, soms heeft het diertje een sinaasappel of een appel in de bek, soms zijn de oortjes van de hond gegarneerd met peterselie of ligt het geroosterde diertje op een bedje van rijst.

In 1994 veroorzaakte een gelijkaardig verhaal een storm van protest in de Verenigde Staten. Daar lekte uit dat het Koreaanse bedrijf Kea So Joo brieven had gestuurd naar asielen met het voorstel om de honden, die toch afgemaakt moesten worden, te kopen. De honden zouden in de soep gedraaid worden. De brief was een project van kunstenaar Joey Skaggs. Na een week maakte Skaggs bekend dat de brief vals was en dat hij met zijn project de onverdraagzaamheid en het racisme jegens oosterlingen had willen aanklagen evenals de kritiekloze houding van de media.

Hoe oud de sagen zijn over oosterlingen die katten en honden in hun gerechten verwerken, is niet zeker. Britse onderzoekers hebben varianten ontdekt die ver in de geschiedenis terug gaan, en wellicht ontstaan zijn tijdens de kolonisatieperiode. In de Verenigde Staten gaan dergelijke verhalen terug tot 1850.

Dit herinnert aan verhalen over Chinese restaurants waar je Whiskas-blikjes in de vuilnisbakken vindt of vrieskisten vol katten of ratten

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234