Dinsdag 25/02/2020

China zoals het werkelijk is

Met een tiental nieuwe films, is China het dominante land op het Filmfestival Gent. Onafhankelijke Chinese filmmakers tonen in hun werk een kille maatschappij. De overheid lust dat beeld niet en daarom mogen hun films niet in China vertoond worden.

De Focus op Azië van het Filmfestival Gent steunt op twee pijlers: aandacht voor Japanse animatie (met onder meer de tentoonstelling Anime! High Art - Pop Culture en een retrospectieve van Hayao Miyazaki) en cinema uit de Volksrepubliek China. De vier films van jurylid Wang Quan’an staan op de affiche, en daarnaast zijn er ook een tiental nieuwe films te zien van jonge, onafhankelijke regisseurs, zoals Zou Peng (zijn debuut DongBei DongBei), Peng Tao (zijn tweede film Floating in Memory) en Guo Xiaolu (haar tweede fictiefilm She, a Chinese, eerder dit jaar bekroond met de Gouden Luipaard in Locarno en haar derde lange documentaire Once upon a Time Proletarian - 12 Tales of a Country).Peng Tao: “Gent heeft de moed gehad om onafhankelijke regisseurs zoals wij uit te nodigen, maar dat is het festival wel op de banbliksems van het Chinese Filmbureau komen te staan, dat zijn medewerking opgezegd heeft. In China heb je twee groepen regisseurs: de eerste groep maakt films die door de overheid gepatroneerd worden en waarin het beleid geprezen wordt. De regisseurs die in Gent aanwezig zijn behoren tot de andere groep die onafhankelijk werken en het land laten zien zoals het werkelijk is.”Die regisseurs krijgen in de regel geen toestemming om te filmen, laat staat enige vorm van subsidie. Niet dat dat hen ervan weerhoudt de films te maken die ze willen maken. “Maar die overheidscensuur is niet het ergste”, voegt Guo Xiaolu toe. “Ik weet dat ik met een paar kleine ingrepen in de seksscènes She, a Chinese aanvaardbaar kan maken voor de censuur. Maar dan nog zal mijn film niet in China vertoond worden. Omdat er geen arthouse circuit bestaat waar onafhankelijke filmmakers terechtkunnen. China kent alleen grote bioscopen die een platform bieden aan martial arts films en Amerikaanse import. Ik noem dat de commerciële censuur en die stuit me sterker tegen de borst.”De onafhankelijke Chinese films tonen de laatste jaren bijna steevast een maatschappij die kil, bijna meedogenloos is, waar mensen elkaar gebruiken en de ander als een steen laten vallen als hij of zijn geen nut meer heeft. Peng Tao: “Chinezen houden niet van fysiek contact, dat versterkt dat beeld van kilheid nog. Maar in de grond heb je gelijk: geld is er veel belangrijker dan gevoelens. Als ik in Europa over straat loopt, voel ik me veilig. In China doet het er niet toe of het licht op rood of groen staat: je moet altijd uitkijken”. Zou Peng vult aan: “De veranderingen in China gaan zo snel dat de mensen niet meer kunnen volgen en daardoor hun plaats niet meer vinden.”Guo Xiaolu: “Iedereen moet tezamen het communistische ideaal steunen, maar daarbuiten is er geen gemeenschapsgevoel. (boos) Wie niet tot de communistische hiërarchie hoort en geen familie heeft, is uitermate fucking eenzaam.” Na de vertoning van She, a Chinese afgelopen weekend werd Guo door een jonge Chinese vrouw in de zaal toegeroepen dat het een schandalige film was. “Ik gok erop dat het iemand van de ambassade was. Mij deert het niet, ik ga graag de discussie aan en zo'n reactie sterkt me vooral in mijn overtuiging dat ik moet doen wat ik wil.”

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234