Dinsdag 17/09/2019

Chillen op mini-Dranouter

Het was wennen: op de 41ste editie van Dranouter kon je niet meer afdalen in de glooiende weiden van het Heuvelland. De reden? Een drassige ondergrond en financiële besognes. Het resultaat was even charmant als claustrofobisch.

Van de groene vallei ging het festival dit jaar terug naar de dorpskom op de heuvel, waar de eerste editie ooit doorging. De grote concerttent stond dit jaar dan ook plots tegenover het lokale muziekcentrum, op een steenworp van de kerk waar voor het eerst concerten georganiseerd werden. In de weide waar het festival sinds jaar en dag plaatsvindt, graasden opnieuw onbekommerde koeien.

De reden voor die verhuis bleek tweevoudig. Zo'n honderd jaar geleden wisten de Duitse soldaten en Britse geallieerden al dat loopgraven en tunnels geen evidentie waren in deze streek, door een ondergrond die, radicaal afwisselend, bestaat uit klei en zand. De vallei veranderde na een plensbui dan ook steeds in een drassig moeras, terwijl de dorpskern altijd gespaard bleef van zo'n modderig inferno.

Een uitgeregende editie kon Dranouter zich evenwel ook financieel niet meer veroorloven. De drastische verandering van locatie werd dus mee ingegeven door het tanende succes van het festival. In de jaren 90 beleefde Dranouter een gouden tijd, maar de laatste vijf edities brachten het festival op het randje van een failliet. De vallei was een schuldenput geworden. Een terugkeer naar de essentie drong zich dan ook op.

Concentratie van sandalen

Concreet betekende dat een kleinschalig festival in de dorpskom, waarbij ook de lokale kerk en handelaars werden ingezet. Op vijf locaties, variërend tussen 250 zitplaatsen en 8.000 staanplaatsen, kon je dit jaar concerten zien. Het festival mikte ook op een bescheiden 10.000 bezoekers per dag: een publieksdaling van 30 procent. Zaterdag bleek niettemin een topdag met 13.000 bezoekers voor Belgische publiekstrekkers als Intergalactic Lovers, Triggerfinger en Het Zesde Metaal.

Op het drukste ogenblik voelde Dranouter dan ook even charmant als claustrofobisch aan. Maar eenmaal je je draai had gevonden in het nieuwe decor, kon je dit dorpsfestival alleen maar als een onverdeeld succes bestempelen.

De nieuwe locatie leek alleen maar voordelen te kennen. Het festival oogde plots veel gezelliger dan vroeger, kampeerders moesten minder ver zeulen met hun gerief, en de handelaars in het dorp kregen meer klanten over de vloer dan in een heel jaar. In de dorpskern kon een plaatselijke dokter zijn oprit en garage bovendien openstellen voor het medisch team en het Rode Kruis.

Niet dat die een zware kluif hadden aan het festivalpubliek. In zo'n tien jaar tijd is het evenement aanzienlijk salonfähiger geworden. "We gon't zwien deur de bjeten joagen!" lazen we nochtans op ons festivalbandje. Vrij vertaald: hang maar eens goed het beest uit. Een tijd lang was Dranouter ook écht zo'n 'pintenfestival', waar de tappers aan de bar steeds handen tekortkwamen.

Nu lijkt Dranouter voorgoed een rustig gezinsfestival geworden, dat pas na valavond weer in een vertrouwd dans-en-drankgelag transformeert. Dat had Ruben Block van Triggerfinger overigens ook in het snuitje: "Het gerucht doet de ronde dat dit het festival is met de grootste concentratie sandalen", smaalde hij. "Onzin! Ik wil de grootste concentratie dansschoenen zien!" Waarop de volgepakte tent door het lint ging op 'All This Dancin' Around'.

En Dranouter? Dat heeft de dans dit jaar opnieuw ontsprongen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234