Vrijdag 03/04/2020

Chelsea levert strijd naast veld

Een nieuwe Chelsea-wedstrijd, een nieuwe nederlaag en een nieuwe controverse. Ditmaal was het niet coach José Mourinho, wel aanvaller Diego Costa. Het spektakel bij de Blues is dit seizoen vooral te zien langs de zijlijn, niet op het veld.

Wegens een stadionverbod zat de Portugese oefenmeester José Mourinho in het spelershotel te kijken naar de manier waarop zijn ploeg zaterdag met 1-0 verloor van Stoke City, de ploeg die Chelsea tien dagen geleden ook al uit de League Cup had gestoten. Dit keer zorgde Diego Costa voor ophef, door bij het halen van de bal op de voeten te staan van een suppoost. Het is een zaak voor de tuchtcommissie, die dit seizoen overuren maakt door de club uit Londens sjieke buurt.

In mei leek er geen vuiltje aan de lucht boven Stamford Bridge. De mannen van Mourinho waren met overmacht kampioen geworden. Het slotduel tegen Sunderland was een feest in drie delen. Voor de wedstrijd droegen spelers en ex-spelers de scheidende Didier Drogba van het veld af, tijdens de wedstrijd werd er gewonnen en na de wedstrijd opende Mourinho een fles champagne om deze te delen met zijn 'vrienden' van de pers. Het volgende doel was duidelijk: de Champions League, de enige trofee die de humeurige man uit Setúbal nog niet had gewonnen met zijn lievelingsclub.

Dokter Carneiro

Een halfjaar later staat Chelsea op de zestiende plek, tussen Newcastle en Norwich. De topscorer met drie doelpunten heet niet Costa, maar 'eigen doelpunten'. Spelers als Hazard, Costa en Fabregas lijken het balspel te zijn verleerd. De verdediging is ondertussen nodig toe aan Botox en langs de kant gedraagt Mourinho zich met de week gekker. Hij is ervan overtuigd dat scheidsrechters, journalisten en bobo's in een samenzwering zitten, met als doel hem en zijn ploeg te vernietigen. Op Stamford Bridge heerst een belegeringsmentaliteit, met Mourinho in de rol van Blackadder.

Het gissen naar de oorzaken is een nationaal gezelschapsspel. Duidelijk is dat de spelers niet topfit het nieuwe seizoen waren begonnen, wat mogelijk te maken had met het weekje extra vakantie dat Mourinho ze had gegund. In de supercup boekte Arsenal een zeldzame overwinning op Chelsea en Swansea City speelde de ploeg van Mourinho weg op eigen veld. Dat Chelsea een puntje pakte, was een meevaller. Maar na de wedstrijd werd er vooral gepraat over de manier waarop Mourinho clubarts Eva Carneiro uitschold omdat ze te ijverig zou zijn geweest.

Carneiro was het veld opgeroepen door de scheidsrechter omdat Hazard medische hulp nodig leek te hebben. Als de manager op iemand boos had moeten worden, was het zijn toneelspelende sterspeler. In de dagen erna kwam Mourinho niet tot de conclusie dat hij verkeerd had gehandeld. Hij was te trots om zijn ongelijk te erkennen en besloot Carneiro feitelijk te ontslaan. Inmiddels heeft ze een rechtszaak tegen haar oude baas aangekondigd. Deze affaire zette de toon voor het seizoen. Het spektakel langs de zijlijn zou voortaan interessanter zijn dan het spel zelf.

Vechtlust verdwenen

Het mokken op de scheidsrechter zou bijvoorbeeld een wekelijks fenomeen worden, gevolgd door het uitfoeteren (of negeren) van verslag-gevers. 'The Sulky One' ziet zichzelf als een moderne Brian Clough, de flamboyante manager van Derby County en Nottingham Forest die bekendstond om zijn nukkige gedrag en de manier waarop hij anderen terechtwees. Mourinho heeft zelfs een videoclip op zijn mobiele telefoon waarin Clough de BBC-reporter John Motson te kijk zet. Echter, één ding deed Clough zelden: kritiek geven op de man in zwart.

Dat laatste is juist de specialiteit van Mourinho. In de rust van de verloren wedstrijd wachtte Mourinho de scheidsrechter zelfs op om deze voor smerige slappeling uit te maken, waarbij hij weigerde de scheidsrechterskamer te verlaten. Er moest een suppoost aan te pas komen.

Sommige managers creëren een gemeenschappelijke vijand om zodoende de eenheid in de kleedkamer te bevorderen. Bij Mourinho heeft deze vorm van amateurpsychologie extreme vormen aangenomen, zonder het gewenste resultaat. De spelers kopiëren slechts zijn weerspannigheid.

Mourinho-teams zijn doorgaans defensieve vechtmachines; hard maar gedisciplineerd. FC Porto, Inter Milaan en het Chelsea van de voorbije jaren zijn typische voorbeelden. Spelers gaan door het vuur voor deze eigenzinnige, nurkse en charismatische meestertacticus. Die vechtlust is aan het verdwijnen. De manier waarop Fabregas tegen Liverpool over het veld sjokte, was verbijsterend. Tegen Stoke City was er sprake van een kleine vooruitgang, zeker in de laatste twintig minuten, maar die is waarschijnlijk te weinig en te laat.

Mourinho lijkt niet van plan uit zichzelf op te stappen. Hij heeft de clubleiding al uitgedaagd om hem te ontslaan, wat typerend is voor het grenzeloze zelfvertrouwen van 'The Special One', of diens overmoed. De ware strijd op Stamford Bridge vindt niet zozeer op het veld plaats, maar daarbuiten. Het is een pokerspel tussen coach José Mourinho en eigenaar Roman Abramovitsj. Wie is er de baas in the Roman Empire? Heeft de oligarch, die Pep Guardiola als de ideale coach ziet, het in zich om dezelfde topmanager voor de tweede keer te ontslaan? Totdat deze strijd beslecht is, vormt voetbal een bijzaak.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234