Zondag 17/01/2021

CHAUVINISTEN

Veerle Baetens die vol vuur de tafeldruif bezingt - alleen zo herken je een echte inwoner van Overijse. Ze draagt dan wel het statuut 'ingeweken', maar na dertien jaar voelt de Antwerpse actrice zich sterk verbonden met de stille streek ten zuiden van Brussel. "Ik wil hier nooit meer weg."

Werd geboren op 24 januari 1978 in Brasschaat.

Volgde een musicalopleiding aan het Conservatorium van Brussel.

Brak in 2007 door bij het grote publiek met haar rol in de telenovelle Sara.

Haar vertolking van Elise in The Broken Circle Breakdown (2012) leverde haar een European Film Award als beste actrice op, én een Oscarnominatie voor beste buitenlandse film.

Sindsdien draait ze veel in het buitenland, waaronder Groot-Brittannië, Frankrijk en Denemarken. Vooral in Frankrijk loopt het lekker, met rollen in twee langspeelfilms en een Franse tv-reeks.

Is samen met camera- en geluidsman Geert Vlegels, die ze dertien jaar geleden op een filmset leerde kennen. Samen hebben ze een dochtertje, Billie-Louise (bijna 7).

Van België naar Frankrijk en terug, met tussenstops in Denemarken, Duitsland, Zwitserland, Oostenrijk en Groot-Brittannië: Veerle Baetens (37) racet van de ene filmset naar de andere. Met zo'n druk-druk-drukke agenda zit een wandeling tussen de idyllische druivenranken er niet in. We ontmoeten Veerle op de persdag van D'Ardennen, het indrukwekkende debuut van Robin Pront (28). De film gaat over Dave en Kenneth (Jeroen Perceval en Kevin Janssens), twee broers die met hun getunede wagens over het foute pad scheuren. Behalve het verschroeiende Johnny-kapsel van Kevin Janssens valt vooral de ingetogen vertolking van Veerle Baetens op. Ze geeft gestalte aan de atypische love interest Sylvie, een naïef meisje met een zwak voor drugs en foute mannen.

Sylvie staat qua uiterlijk en achtergrond heel ver van jou. Hoe heb je deze rol aangepakt? "De omgeving van Sylvie is mij niet helemaal onbekend, hoor. In mijn jeugd was er altijd wel een Johnny of Marina in de buurt. Sterker nog: in mijn eigen zoektocht naar identiteit heb ik daar ook nog tegen aangeleund, met mijn grote oorbellen en dubbele kuif. (schatert) Je komt in de film niet te weten uit wat voor gezin Sylvie afkomstig is. Maar dat het niet schoon is, dat voel je wel. Die achtergrond heb ik voor mezelf proberen in te vullen."

Ben je in bepaalde milieus inspiratie gaan opdoen?

"In de film sluit Sylvie zich aan bij de NA (Narcotics Anonymous) om af te kicken van de drugs. Ik ben ter voorbereiding ook eens naar zo'n NA-meeting gegaan als bezoeker. Iedereen mag daar een stoel bijschuiven, ongeacht of je een drugsprobleem hebt of niet. De bijeenkomst vond plaats in zo'n triestig zaaltje met flets licht, maar er hing een soort sfeer... Ik snapte meteen waarom de NA wérkt voor veel mensen. Je bent er niet alleen, het groepsgevoel is er enorm groot."

Toch heb je eerst nee gezegd tegen de rol van Sylvie.

"Het scenario was goed, alleen vond ik niet dat Sylvie het hart van de film was, zoals Robin (regisseur en co-scenarist van D'Ardennen, red.) beweerde. Ze hing er een beetje bij, als behang. Ik vind wel vaker dat mannelijke scenaristen de vrouwelijke karakters in de film niet genoeg draagkracht geven. Ik zei tegen Robin: "Als jij wil dat Sylvie het hart van jouw verhaal is, dan moet je haar dramatischer maken." Niet door haar meer scènes te geven, integendeel. Soms is het juist door dingen weg te laten, dat je een personage intenser maakt. Robin heeft het scenario wat herschreven - wat hij al van plan was - en die rol is ontzettend mooi geworden."

In een bepaalde scène zegt Sylvie: "Ik wil gewoon fucking saai zijn. Thuiskomen om vijf uur, de patatjes opzetten, nór Blokken zien en mijn ventje vragen hoe het op 't werk was."

"Wel, die scène is bijvoorbeeld nieuw. Ik krijg er weer kippenvel van als je die zinnen uitspreekt. Op dat moment begrijp je eindelijk wie het personage is, en snap je haar volledig. Ook al weet je heel weinig van haar af."

Je hebt mee het scenario geschreven van de nieuwe fictiereeks Tabula Rasa, waarvan de opnames deze maand beginnen. Heb je sindsdien misschien zelf meer inzicht in scenario's gekregen?

"Goh, ik wil een regisseur nooit het gevoel geven dat ik mijzelf als een scenarist beschouw. Want dat ben ik niet. Ik kan wel aanvoelen dat er iets schort aan een vertelstructuur, maar ik kan er geen oplossing voor geven. Anderzijds ben ik al dertien jaar bezig met acteren, met het inleven in karakters. Bij mijn eigen personage kan ik dus wél goed ontleden wat er anders moet. Ik vind dat een acteur daar veel toe kan bijdragen en dus dat gesprek moet kunnen aangaan met de regisseur."

Je hebt altijd in het Frans willen acteren. Intussen heb je in twee Franse films en een Franse tv-serie meegespeeld. Dat lijkt me helemaal niet evident als Vlaamse actrice.

"Dat is ook zo, Fransen zijn echte chauvinisten. Doordat Alabama Monroe (de Franse vertaling van The Broken Circle Breakdown, red.) zo goed scoorde in Frankrijk, is het me op de een of andere manier toch gelukt. Ik speel graag in het Frans, het is een prachtige taal om je in te verdiepen. Acteren in het Frans spreekt me zelfs meer aan dan in het Engels."

Je woont op het kruispunt van het Vlaamse, Brusselse en Waalse gewest. Verandert dat iets aan de manier waarop je naar België kijkt?

"Veel mensen in Vlaanderen maken een probleem van iets wat bij ons geen probleem is. In de Delhaize van Overijse wordt er in het Frans geantwoord als iemand in het Frans iets vraagt. Oké, ze zeggen hier ook: "Men gaat hier in het Nederlands naar school". Maar voor elke Franstalige die in een Vlaams dorp komt wonen, is er een Vlaming die naar de andere kant verkast. Hoe sterk is Wallonië wel niet aan het vervlaamsen, denk ik soms. Die uitwisseling, dat is toch fijn?"

DURE DRUIVEN

Met welk argument verkoop je deze streek aan je Antwerpse vrienden?

"De heuveltjes! Het glooiende landschap is toch wel bijzonder. Mensen die vanuit het noorden van Antwerpen op bezoek komen, hebben altijd het gevoel dat ze hier de mini-Ardennen binnenrijden. Ik vind de sfeer ook vrij open in Overijse. Het is een gemakkelijke gemeenschap om binnen te komen, wat zeker niet overal het geval is. En ik zal maar niet over de druiven beginnen." (lacht)

Te laat! Gaan jullie weleens naar een druiventeler?

"Oh ja, elk jaar. Dan kopen we kilo's druiven als geschenk voor vrienden en familie. Zij weten dat zelf niet, maar dat zijn dus echt wel dúre druiven. (lacht) Niet zomaar een trosje uit de supermarkt. (enthousiast) Je mag die druiven niet wassen, anders beschadig je het donslaagje. Je moet ze ook van de tros draaien, niet trekken. Het is jammer dat de cultuur van het druiventelen aan het verdwijnen is. Het zijn vooral oude mensen die nog serres hebben. Maar wie weet, als ik genoeg heb van het filmwereldje?"

Je woont op de buiten in Overijse, maar ooit heb je eens gezegd dat je nog meer naar 'buiten' wil.

"(mysterieus) Ik ga dat ook doen. Binnenkort verhuis ik met mijn vriend en dochtertje naar Waals-Brabant. Je kan daar nog heel mooie stukjes groen vinden, en het is er goedkoper dan in Vlaanderen. Ondertussen weet ik één ding: dat ik niet meer weg wil uit deze streek. Mijn vriend woont hier al dertig jaar, en ik begrijp waarom. Ik kan zelf heel ongelukkig worden van te veel prikkels, lawaai en uitlaatgassen. In de stad wonen? Nooit meer. Voor mijn werk zit ik al zo vaak in steden. Ik heb vorige zomer twee maanden in Parijs gewoond voor opnames. Wel, voor geen geld van de wereld zou ik daar willen blijven. Geef mij dan maar een stil dorpje in het zuiden van Frankrijk."

In elk interview krijg je wel een vraag over een mogelijke doorbraak in Amerika. Ik ga geen Hollywood-vraag stellen, hoor...

"(schiet in de lach)"

... maar wat ik wel wil weten: krijg je eigenlijk concrete aanbiedingen vanuit de VS? Oei...

"Ik heb al een aantal Amerikaanse scenario's gelezen. Bij twee films was het voorstel zeer concreet en ben ik effectief gesprekken gaan voeren. Maar ik begreep het personage niet, en in het script ging daar niet veel meer aan veranderen. Dan is het voor mij een uitgemaakte zaak."

D'Ardennen, vanaf 14 oktober in de bioscoop.

"Dit zijn de Ardennen

in het klein"

"Het Meer van Genval ligt gedeeltelijk in Overijse. Na een wandeling springen we weleens binnen bij La Fontanell, een Italiaans restaurantje. In de zomer kan je er een cocktail drinken in de tuin aan de kant van het water. Je hebt er bijna het gevoel dat je in Italië zit."

La Fontanell, Zilverbeekdreef 2, 3090 Overijse.

www.lafontanell.be.

"Het Begijntjesbad is geen doordeweeks 25-meterzwembad: de blikvanger is een lange wildwaterbaan met verschillende stroomversnellingen, ideaal voor de kinderen. Na het zwemmen kan je ontspannen in de sauna."

Begijntjesbad, Begijnhof 9, 3090 Overijse.

www.begijntjesbad.be.

"Ik woon in Tombeek, een piepklein gehucht. Maar we hebben wel een eigen sanatorium. Een bijzonder complex met Corbusiaanse allures, slechts weinig gebouwen zijn in die stijl gemaakt. Het sanatorium staat al jaren leeg, maar is een trekpleister voor fotografen. De site krijgt nu een nieuwe bestemming met serviceflats en een rusthuis."

Sanatorium Joseph Lemaire, Waversesteenweg in Tombeek.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234