Zondag 29/11/2020

Opinie

Charles Michel heeft een charmeoffensief voor de boeg. In Wallonië

Beeld PHOTO_NEWS

Alain Gerlache is mediawatcher bij RTBF en opiniemaker voor De Morgen.

Voor het eerst sinds meer dan 60 jaar zal een Franstalige premier een andere Franstalige premier opvolgen. Een triomf voor het zuiden? Waalse revanche? Integendeel. Onder de taalgrens wordt het vaak uitgelegd als een teken van de verzwakking van het federale niveau, in een België dat voor de zesde keer wordt hervormd. Ofwel zijn de Franstaligen nooit tevreden, ofwel hebben ze geleerd om nuchter te zijn...

Charles Michel zal dus Elio Di Rupo in de Wetstraat 16 opvolgen. Gewoon een machtsoverdracht tussen twee politici van verschillende kleur? Niet alleen dat. Want deze twee mannen zijn in alles elkaars tegenpool.

Het begint met hun persoonlijke geschiedenis, die niet ter zake zou doen als ze geen echte politieke weerslag had. Terwijl Elio Di Rupo zijn vader nooit echt heeft gekend - wat hij ons in zijn loopbaan vaak genoeg heeft verteld - kent iedereen de vader van Charles Michel. Dat heeft bovendien een beslissende rol gespeeld in zijn carrière, wat natuurlijk geen afbreuk doet aan zijn persoonlijke kwaliteiten. Als Charles Michel premier wordt, zal hij eigenlijk de droom waarmaken die zijn vader voor zichzelf koesterde. Maar dan in een heel andere context.

Louis Michel was een van de architecten van de paarsgroene coalitie van 1999, maar Charles zal een regering zonder PS leiden. In de interne geopolitiek van de MR is dat echt niet onbetekenend. De rivaliteit tussen de clan-Michel en de clan-Reynders dateert al ten minste van de verdwijning van Jean Gol, de toenmalige voorzitter van de PRL. Zijn vroegtijdig overlijden werd gevolgd door een even korte als brutale successieoorlog, ver van de camera's, tussen Louis Michel, Gols bondgenoot, en Didier Reynders, zijn spirituele zoon. Al bijna twee decennia lang wisselen vrij rustige perioden van co-existentie af met buitengewoon gespannen episoden, zoals toen Didier Reynders voorzitter werd van de partij.

Vandaag krijgt Reynders de doodsteek, want Charles Michel heeft nu klaargespeeld wat zijn rivaal tijdens de onderhandelingen over de vorming van de Oranjeblauwe regering in 2007 niet kon: een uitgesproken rechtse coalitie op de been brengen. Nog mooier - of nog erger, dat hangt ervan af hoe je het bekijkt - hij zal die coalitie leiden, terwijl Didier Reynders geen Europees commissaris mocht worden en nu vicepremier mag spelen. Dat zal sporen nalaten in de MR, waar Didier Reynders lang niet alleen staat. De keuze van de ministers kan veel goedmaken, maar er zal tijd nodig zijn om de wonden te helen.

Beeld rv

Persoonlijke populariteit
Elio Di Rupo vertrok uit een heel andere positie. Hij kon rekenen op een partij die zo eendrachtig was als dat in de politiek mogelijk is. Hij was hoe dan ook haar onbetwiste leider, een positie waar hij 20 jaar geduldig aan had gewerkt tot ze onwankelbaar was. Voor alle zekerheid bleef hij bovendien voorzitter van de PS, met een waarnemend voorzitter als stroman. Die laatste was eerst een achtenswaardige maar onbekende figuur, en toen kwam Paul Magnette. Sindsdien zijn Di Rupo en Magnette een echte tandem, zoals we voor en na de verkiezingen hebben gezien. Wat niet belet dat de tweede, als hij doorzet, de eerste vroeg of laat aan de kant zal zetten.

Hoe dan ook kon Elio Di Rupo als premier altijd op de unanieme steun van zijn partij rekenen. Een heel verschil met het trieste schouwspel van de verdeeldheid bij de Franse socialisten. Charles Michel moet stilletjes hopen dat het lot van François Hollande hem bespaard zal blijven...

De kracht van Elio Di Rupo, een kracht die hij nodig heeft gehad om zich tegen de aanvallen van de FGTB en de andere linkse partijen te verdedigen, is zijn persoonlijke populariteit in Wallonië en Brussel, die hem altijd heeft geholpen om zijn positie te legitimeren. Bovendien was hij zo handig om met alle Franstalige partijen te besturen, met de liberalen in de federale regering en met de cdH en Ecolo op andere niveaus, wat de aanvallen afzwakte. Tenzij er een wonder gebeurt en hij opeens krediet krijgt, kan Charles Michel daar niet op rekenen. In de populariteitspeilingen is zijn persoonlijke politieke klassement altijd behoorlijk geweest, maar ook niet meer, en lager dan dat van Didier Reynders.

Nog delicater: alles wijst erop dat de federale regering veel populairder zal zijn in Vlaanderen dan in het zuiden van het land, aangezien ze in het noorden op een grote meerderheid kan rekenen. De oppositie zal niet mild zijn voor Michel. De PS heeft nu al de toon gezet en de vakbonden, de verenigingen, de culturele sector en sommige media hebben niet op de regeringsvorming gewacht om de messen te slijpen.

Een premier die in zijn eigen gemeenschap structureel weinig geliefd is maar in het andere gewest een ruime steun krijgt, dat hebben we nog niet gehad. Toen Elio Di Rupo premier werd, zei iedereen dat hij Vlaanderen zou moeten verleiden. Charles Michel heeft ook een charmeoffensief voor de boeg. In Wallonië.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234