Woensdag 21/10/2020

Jazz Middelheim

Chantal Acda palmt Middelheim in: tranen en een Slayermomentje

Chantal Acda & Bill FrisellBeeld Wouter Van Vooren

Op Jazz Middelheim behoorde vrijdag de kleine Club Stage toe aan de Nederlands-Belgische singersongwriter Chantal Acda. We namen haar vier uiteenlopende concerten onder de loep en vroegen Acda gelijk ook altijd even naar haar eigen impressies.

Chantal Acda begon er in de late namiddag aan met het mannenkoor Arc Sonore (☆☆): een combinatie die ons eerst liet fronsen en die gaandeweg onze scepsis liet smelten. Het koor hield zich ver van kleffe variété-pop à la The Flying Pickets of - nog erger - Voice Male. (Sorry, we konden het niet laten) De inlandse indie-queen beteugelde de composities met haar fragiele doch kordate zang, begeleid door percussionist Eric Thielemans en Niels Van Heertum op euphonium.

Het beklijfde, want rondom ons stonden kinderen en volwassenen gefascineerd te kijken. Misschien omdat het koor naast plechtige zangpartijen ook allerlei klanken uitstootte die ons aan de afschriktechnieken van de Nieuw-Zeelandse Māori deed denken. Bevreemdend, ja, maar ook intrigerend. "Ik heb geleerd om de teugels in handen te houden", vertelde Chacda ons meteen na de show. "Da's een kantje van mezelf dat ik nog niet kende. Ik kan best kordaat zijn. Zo van "Grrrrr! " (gromt vervaarlijk) Ik noem het mijn Slayermoment." (lacht)

Het moet voor de in indie-kringen geprezen zangeres een hele ervaring zijn geweest. "Raar ook om hier te staan", klonk het, "want ik speel eigenlijk in mijn achtertuin. Al die bekende gezichten in het publiek!"

Chantal Acda & Arc SonoreBeeld Wouter Van Vooren

Dissectie

Translations (★★★☆☆) was andere koek. Dit trio met de Acda-medeplichtigen Shazhad Izmaily, Jean-Yves Evrard en Eric Thielemans speelde radicale herinterpretaties van liedjes uit Acda's studioplaten, op gitaar, bas en drums. Hun veelal instrumentale versies wezen in eerste instantie op een oefening in geruisloosheid, nu en dan gedwarsboomd door knarsende en knerpende avant-garderock, die naar het einde van de set toe muteerde tot smerige, vervaarlijk donderende noiserock. 

Acda was er achteraf ondersteboven van. "Ik ben sprakeloos", vertelde de zangeres ons, zichtbaar sterk onder de indruk. "Dit had ik echt niet verwacht. Ze hebben niet alleen mijn muziek gedissecteerd,  maar ook mezelf. Tot in de kleinste details. Best wel eng, hoor."

Beeld Wouter Van Vooren

Rubberen benen

Bij valavond zagen we de Chantal Acda (★★★★☆) die we het best kennen: de melancholische, contemplatieve singersongwriter die graag het etherische induikelt. Geflankeerd door de Amerikaanse cultgitarist Bill Frisell suste en troostte ze met broze liedjes die het hart verlamden. Frisell speelde mee op haar recentste, alom bejubelde plaat Bounce Back, dus de magie was er al. Zij aan zij boetseerden de twee met die chemie tot ze haast tastbaar werd voor het publiek. Acda's herfstkleurige, hoopvolle vertolking, en Frisells subtiele, sprankelende inkleuring: het vormde een staaltje weemoedig minimalisme zoals u dat wellicht nog nooit op Jazz Middelheim hoorde.

Na het concert liep Acda op rubberen benen rond. "Ik heb echt moeten huilen, toen ik van het podium liep", vertelde ze met grote ogen. Zelfs Frisell, toch een meestergitarist die in zijn rijk gevulde carrière alles heeft gezien, had blijkbaar met volle teugen genoten van de performance. "I love you, zei hij toen we het podium afstapten", aldus Acda, ietwat meewarig. "Muziek kan mensen zo dicht bij elkaar brengen."

Chantal Acda & Bill FrisellBeeld Wouter Van Vooren

Alles los

De Chantal Acda Big Band (★★★★☆) verzamelde tot slot de muzikanten met wie zij eerder op de dag samenspeelde voor een soort middernachtelijke uitsmijter. Ja, ook Bill Frisell stond weer op het podium en was mee verantwoordelijk voor de gespierdere versies van haar liedjes, evenals dEUS-bassist Alan Gevaert en cellist Simon Lenski van DAAU. De toevoeging van weeë blazers, extra percussie, grofkorrelige elektrische gitaren en rudimentaire elektronica tilde de songs op tot die zichzelf ontstegen. 

"Ik kon helemaal verdwijnen in de rest", bekende Acda achteraf aan ons, moe maar voldaan, in de backstage. "Kijk, als je de mensen vertrouwt dan is het heel plezierig om alles los te laten. Dit voelde echt aan als een soort bekroning van de dag." Nou, dat vraagt om een feestje toch? "Een beetje", klonk het voorzichtig, "Nu héél even feesten maar niet te lang want morgen moeten we al vroeg naar Dranouter. Dat wordt opnieuw iets hélemaal anders." (lacht)

Chantal Acda speelt vandaag ook op Dranouter.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234