Zaterdag 18/01/2020

Chagrijn

De redactie van De Morgen zet de blik op oneindig. Vandaag: Gunter Van Assche over The Voice van Vlaanderen.

"Sommige nummers cover je niet", staat op de website van VTM. Nota bene onder een filmpje waarin ene Nelson 'Summer of 69' salonfähig maakt. De ironie. Zijn wereldhits van Bryan Adams niet precíés geschreven om dronken waaghalzen ter wille te zijn in een karaokebar?

Maar met die opmerking pookt VTM wel in een open wonde, die na enkele weken steeds meer begint te etteren. Vertederd kijk ik naar mijn dochter, die zich laaft aan het glimplebs in The Voice van Vlaanderen, dat mindere en meerdere meesters mismeestert. Best wel een gezellig programma, trouwens. Alleen jammer van de muziek.

Geen heilig huisje dat géén rotschop verdient, natuurlijk. Maar verdienen Johnny Cash en Portishead niet beter? The Voice van Vlaanderen gelooft al jaren het tegendeel.

"I hurt myself today to see if I still feel.

I focus on the pain,

the only thing that's real."

Die woorden fluisterde Trent Reznor in de classic 'Hurt'. Een gitzwarte schets van verslaving en zelfverachting, die jaren later aan onsterfelijkheid heeft gewonnen als het grofkorrelige grafschrift van Johnny Cash. In The Voice wordt die song evenwel in een knuffelbare snik gegoten door Yoeri. Eén waarin je beredeneerde timing in de ogen kan lezen. En een prefab-kreun in de stembanden voelt opwellen. Op zo'n ogenblik schreeuwt de fan: van die songs blijf je gewoon met je onbevoegde tengels.

Volk en jury juichen nochtans eensgezind in deze kermis van kneuterigheid, terwijl ik eenzaam over mijn nek ga bij zoveel emotionele vernielzucht. Pijnlijker nog: mijn dochtertje ziet een raadselachtige roem in die bevestiging op tv. Als elke rauwe hartenkreet in blinkend cellofaan wordt verheven tot de gangbare norm op tv, valt elke ijzingwekkende doodsreutel van Johnny Cash in dovemansoren bij haar. De salonversie klinkt vast beter in zo'n sponzig kinderoortje.

Zagen we vorige vrijdagavond trouwens ook echt een traan opwellen in de linkerhoek bij Alex Callier toen hij de piepjonge Luka 'Glory Box' van Portishead hoorde indeuken met krullerige salonsoul? Wij voelden hooguit reflux.

Toegegeven, een 16-jarig meisje afbranden, voelt alsof je een donzig kuikentje zou plat trappen. Maar zo klonk haar versie ook. Een golf van misselijkheid trekt instinctief door je lijf.

De covers van De Groten voelen goedkoop en prematuur aan. In het slechtste geval zelfs onwaarachtig. Waar is het bloed? Het zweet? De tranen? Ik sluit de ogen, en hoor in deze blind auditionalleen gezandstraalde pronkzucht, die in een miljoen huiskamers binnendruppelt.

Moeten we onderhand geen lans breken voor wat meer mededogen, voor wie grandioze en gevoelige songs wel iets betekenen? Laat die jonge huppelkutjes gerust The Cardigans, Coldplay of onehitwonders als Train naar hun hand zetten. Maar blijf van de grootmeesters van het chagrijn af.

Ik vrees voor het moment dat 'Girl in Amber' van Nick Cave met een deklaagje van glitter wordt bezet. Kiekenvlees. We kunnen het woord nu al voorspellen, op de Twitter-lijn van alle goedbedoelende geinponems in de volksjury.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234