Zondag 09/08/2020

Concertrecensie

Céline Dion in het Sportpaleis: het professionele pathos van een toonladderacrobate

Célinde Dion kon in ons land uitgebreid in haar Frans repertoire grasduinen.Beeld Alex Vanhee

Céline Dion trotseerde gisteravond het Belgische weer voor een Las Vegas-sized avondje uit in het Sportpaleis: een dertigtal muzikanten, al evenveel nummers en een bereik van een stuk of wat octaven. Dat ze in België stond, was niet toevallig: het stond haar toe om uitgebreid te zingen en te praten en français.

Tot dusver blijkt 2016 een aardedonker jaar, en dan zijn we nog maar halverwege: aanslagen, vluchtelingen, beroemdheden die bij bosjes vallen, om van die nektattoo van Radja Nainggolan nog maar te zwijgen... Maar het kan altijd nog erger: Céline Dion verloor in januari op enkele dagen tijd zowel haar echtgenoot als haar broer, allebei aan kanker. Daarna volgde radiostilte. Vier maanden later stond ze terug op het podium van de Billboard Music Awards en zong ze een nummer: 'The Show Must Go On' van Queen. Leven voor het podium, heet dat dan: ze stevent af op haar duizendste show in Las Vegas.

Maar in Las Vegas is er dus niemand die een fluit Frans verstaat, en daarom moet het opluchten om in het beschaafde Europa eens een totaal andere setlist uit haar mouw te schudden. Ze houdt kort halt in België (vanavond geeft ze nog eens present), en kampeert dan enkele weken in Parijs, waar de mensen nog harder zullen fronsen bij haar schattige Québecois-accent. Extra bonus van de verre verplaatsing, is dat de fans in dit deeltje van de wereld naar haar húnkeren; in Las Vegas kom je namelijk niet elke dag. De staande ovatie die ze kreeg toen ze het podium op schreed, alvorens nog maar één noot te hebben gezongen, deed hier en daar al een haar rechtstaan.

Céline Dion oogstte al een staande ovatie nog voor ze één noot had gezongen.Beeld Alex Vanhee

Vanaf dan morphte ze in een levende mitraillette die uitsluitend grootse symfonische pop afvuurde: de eerste strofe van 'Trois heures vingt' werd er a capella doorgejaagd, alvorens 'Encore un soir' van wel stak. Het was niet de laatste keer dat de basgitarist - samen met de gitarist de joker van het nette orkest - bovenaan de trappen de zaal stond aan te vuren. Tijdens 'Je crois toi' was het de beurt aan de fladderende strijkers om de hoofdrol op te eisen. De vleugelpiano stond dan weer centraal tijdens 'Ziggy': de honneurs werden telkens gelijk verdeeld. Céline Dion leeft van het applaus, maar is niet te beroerd om het te delen.

'Immensite' wisselde rockallures af met naar een climax aanzwellende strijkers. Dion, nochtans schriel en mager, kreeg plots iets van Pavarotti. 'Je t'aime encore' mocht summier begeleid worden op akoestische gitaar, of toch voor even, want in de staart van de song bleken altijd de grootste emoties te zitten: Dion keek na haar vocale einduithaal met net niet betraande ogen - zo professioneel is ze wel - naar de hemel. 'Pour que tu m'aimes encore' was de eerste échte hit die werd bovengehaald - gevolg: staande ovatie twee - terwijl in 'Apprends-moi' voor het eerst een beetje seks te horen was: peper in de trompetten en Lenny Kravitz in de gitaarlijn.

Groots, grootser, grootst, maar er mocht - naast gezucht, gekreund en geperformd - ook wel eens vertéld worden. Dat moment kwam er met 'Ordinaire' van Robert Charlebois: "Je suis une femme, pas une princesse." Het was een eigen interpretatie en het klonk ook als een statement. 'Ziggy' was evengoed zo'n vertelling, het had iets filmisch: de treurnis in Dions stem klonk oprecht en haar tierlantijntjes - soms trippelt ze iets te lang op de haar als een speeltuin ogende toonladders - waren goed getimed. Tot op het einde, natuurlijk, want dan mocht het er weer een tikje over: the name of the game, denk je dan maar.

Tegen de tijd dat de eerste Engelse songs passeerden, waren we ruim een uur ver: 'Because You Loved Me' legde vooral de klemtoon op de superieure backing vocals (bijwijlen mooier om naar te luisteren dan Dion zélf); 'It's All Coming Back to Me Now' was pure Disney (had zo op de soundtrack van Frozen gekund); en bij 'The Power of Love' - dat daar medleygewijs fijntjes bij aansloot - was staande ovatie nummer drie te turven. Of was het al vier? Daarop stond ze even met de hand op het hart de zaal in te kijken, als een moeder die haar kind z'n eerste stapjes ziet zetten. Ze zei ook nog enkele dingen over glimlachen en energie en dankbaarheid.

Hoogtepunten uit deel twee van de - erg lange - set: het vettige gitaarsolootje uit 'Le vol d'un ange'; 'Si je n'ai rien de toi', waarbij ze de haardvuursfeer uit haar jeugd wilde recreëren (in het Sportpaleis: good luck); en het rootsrockerige 'Ne bouge pas'. In de opbouw naar de grand finale liep het even fout: de over the top Eurosongstijl van Dion valt in geen duizend jaar te rijmen met de vettige funk van Prince, dus viel haar eerbetoon aan ons aller favoriete purperen genie - een cover van 'Purple Rain' - plat op de poep. Om het goed te maken ging het vanaf dan in crescendo: Dions interpretatie van 'River Deep, Mountain High' staat al jaren als een huis (nu ook) en 'The Show Must Go On' was al even prangend - en niet alleen vanwege de privéomstandigheden.

De show mocht groots zijn, soms was er ook ruimte om te vertellen.Beeld Alex Vanhee

Een beleefd "goeienavond" bedotte niemand. De bis was onvermijdelijk en kwam er bijna onmiddellijk. Het orgelpunt van de avond moest nog komen: 'My Heart Will Go On', natúúrlijk. Of volgens de mevrouw op de rij voor me: "Den titannik." Plots wilde iedereen maar wat graag het kleine lepeltje van Leonardo DiCaprio zijn, voor zover dat in het dagelijkse leven nog niet het geval zou zijn. Twéé mensen zien snotteren tijdens die song, en dat is hoe dan ook behoorlijk speciaal. Wat daarna kwam, was alleen maar bijzaak, want bij de laatste noten verplaatsten de gedachten van een aanzienlijk deel van het publiek zich alweer richting file naar huis.

Je weet wat je van Céline Dion kan verwachten: subtiliteit te vergelijken met P. Diddy's kleerkast en Cristiano Ronaldo's lichaamstaal, maar ook een karrenvracht pathos en professionaliteit. Geen foute noten - no way - al is haar toonladderacrobatie niet voor iedereen weggelegd. In het Sportpaleis was ze oer-, oerdegelijk, stuurde ze haar (overigens indrukwekkend toegewijde) fans met een brede glimlach huiswaarts en trok ze er de stekker uit na staande ovatie nummer zes. Opdracht volbracht. En nu op naar morgen, naar Parijs en naar Canada: the show must go on.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234