Vrijdag 13/12/2019

Ceci N’est Pas Un Column

Marc Didden, vaste DM-columnist voor onze mediabijlage Media.com, bundelt uitzonderlijk enkele pensees voor De Gedachte. Vanaf volgende week slijpt hij zijn pen weer op de gewoonlijke plaats.

Omdat er die avond weer niks te beleven viel op de tv behalve de lamentabele lotgevallen van twee Limburgse fruitvliegen versus hetzelfde aantal Italo-Knokse driftkikkers heb ik me maar eens verdiept in de stemtest van de krant waarvan de naam me niet zo te binnenschiet, maar waarin vroeger de strips van Suske en Wiske op dagelijkse basis voorkwamen.Voor iemand van mijn stand, die bang opspringt als hij een telefoon of deurbel hoort rinkelen en voor wie het enige aanwijsbare voordeel van een computer is dat je vingers niet voortdurend onder de Tippex zitten, ging het afleggen van die test me nog vlot af. Het kwam er eigenlijk op neer dat iemand je vanop je beeldscherm een vraag of 29 stelde en die moesten dan beantwoord worden met en met “ja”, “nee” of “weet niet”. Moeilijk is dat niet. En de stress stak eigenlijk pas de kop op toen ik klaar was om geconfronteerd te worden met de uitslag. Als in een flits kwamen de woorden me voor de geest van een wijze professor die ooit voor een auditorium, vol met leergierige 19-jarigen, had gesteld had dat wie op zijn twintigste geen socialist is eigenlijk een lafaard is en wie het op zijn zestigste nog altijd is, een dommerik.Nu, guess what? Ik ben 59 en 3/4 en volgens de stemmachine van De Standaard nog steeds door en door een rooie met hier en daar wat groene plekken. Een lelijk beest zal u zeggen, en ik ga u niet tegenspreken, maar ik ben toch blij dat ik door ik door de jaren heen geen oranje, zwart-gele of bruine politieke pigmentatie ben gaan vertonen. Beetje blauw had nog gekund, want blauw is tenslotte - en dit zeg ik alleen voor de fans - mijn lievelingskleur, terwijl ik met Verhofstadt of een of andere De Gucht ook wel rond de pokertafel zou kunnen kruipen, gesteld dat ik kon pokeren.Nu moet ik zeggen dat het huidige personeel van de sp.a en Groen! me grotendeels volkomen onberoerd laat, maar écht socialistisch en ecologisch geïnspireerd gedachtegoed sluit ik toch nog altijd en wellicht tot het bittere einde graag in mijn hart. Het discours van rood-groen klinkt mij ook humaner in de oren dan het ijselijke gebral waarmee de Bourgeois’, de Verstrepens en de Eppinks van deze wereld ons vrijwel dagelijks om de oren mogen slaan.Dit gezegd zijnde bekeer ik mij in de eenzaamheid van het stemhokje misschien nog snel tot een supporter van Tine Van Rompuy (PVDA+) omdat ik als puntje bij paaltje komt toch nog liever een verpleegster de politiek instuur dan weer eens een dubieuze advocaat.Overigens ben ik nog steeds van mening dat Jean-Marie De Decker vernietigd moet worden maar het liefst van al zou ik eigenlijk willen dat hij die dirty job zelf uitvoerde. Nee, ik suggereer niet dat hij een Wardje Beysen zou doen - dat soort moed dicht ik de brulaap uit Menapië niet toe - maar ik zou het niet erg vinden als de hopman van de LDD de boemerangs die hij de afgelopen maanden wild in het rond gooide allemaal tegelijk terug op zijn bakkes zou krijgen.

Kutbladen en slap gelul

“Be Hip ! Be Sharp ! Be Bop !” zag ik in een mooi met mos begroeid Parijs museum onder een foto van jazzkoning Dizzy Gillespie staan en ik zwoer ter plekke dat de dag waarop een partij met die slogan naar mijn stem zou hengelen ik hen die meteen spontaan zou overhandigen, ook al moet ik er bij zeggen dat mijn stem volgens experts (ik heb in mijn late jeugd méér dan eens meegedaan aan een radio-examen) helemaal niets waard is.Overigens ben ik nog iets anders van mening: dat die staking van de stukjesschrijvers van De Morgen nu wel lang genoeg geduurd heeft, ook al omdat die vanaf dag 1 al ondergraven werd door eminente collegae die de pen niet neerlegden en dit met niet eens zo gekke argumenten achter de hand.Enige schrijfoefeningen kunnen bovendien geen kwaad, want straks moeten we weer de barricaden op ten bate van onze vrienden van Sanoma, uitgevers van wereldliteratuur als Feeling, Libelle en Goedele. In opdracht van wat Finse houthakkers gaan daar straks namelijk 69 banen voor de bijl. 69 is toevallig of niet ook een enigszins erotiserend doemgetal dat wellicht bepaald werd door een spelletje vogelpik in de wandelgangen die horen bij de redactie van het enige echte kutblad waar dit koninkrijk over beschikt. Sommigen zullen zich vrolijk maken over het feit dat ook Humo zal moeten bloeden om het masterplan van Aimé Van Hecke een beetje te doen kloppen, maar ik voorspel u een zeer droevig Vlaanderen waar straks bij de tijdschriftenboer alleen nog kan gekozen worden tussen kutbladen en ander slap gelul.Ten slotte nog dit: ik zag vorige zaterdag net voor het slapen gaan hoe Johnny Hallyday voorlopig voorgoed van zijn voornamelijk uit smeerapen en winkeldochters bestaande publiek afscheid nam. Hij deed dat met een pakkende versie van Gilbert Bécauds ‘Et Maintenant?’. Voor de duur van een close-up zag ik in Johnny’s kattenogen dat hij echt niet wist wat hij vanaf nu zou gaan doen. Het maakte hem, voor de duur van een close-up, écht een mens van deze tijd.Doe a.u.b. geen domme dingen, zondag.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234