Zaterdag 23/01/2021

Ceci n'est pas Dutroux

Waart er een nieuwe Marc Dutroux door de Ardense bossen? Veel decorstukken en actoren zijn identiek, maar het profiel van de moordenaar van Béatrice Berlaimont lijkt niet direct te passen in dat van een methodisch handelende seriemoordenaar of psychopaat.

Onderzoeksrechter Jacques Langlois dus. De man is intussen 61 jaar oud, en zal altijd geassocieerd blijven met Marc Dutroux. Er is ook Sarah Pollet. Zij was de Aarlense parketmagistrate die maandag de camera's tegemoet trad om het tragische nieuws wereldkundig te maken. Ze deed dat op een briefing in het gebouw waar zij tien jaar geleden als advocate de verdediging van Michelle Martin op zich nam. Heel veel van toen komt opeens terug. Het natte asfalt voor het Justitiepaleis, de journalisten die teksten intikken in de taverne Feaubourg 101. De mannen van de civiele bescherming die altijd wat loslippiger zijn dan de politie. Of de opsporingsaffiches, vorige week. Child Focus zei: "Het meisje had niet het profiel van een weglopertje".

Net zo min als Julie, Mélissa, An, Eefje, Sabine, Laetitia.

De verleiding om er een te zien is moeilijk te bedwingen, maar de weinige feiten die tot hiertoe bekend zijn, wettigen op geen enkele manier de vrees voor een nieuwe Marc Dutroux.

De grond is drassig, de paddenstoelen zijn reusachtig. Enkele houten kisten zijn verbouwd tot bijenkorven. Je kunt de honing kopen op de rommelmarkt, later volgend jaar. De plek in het bos is slechts te bereiken na een hobbelige rit over een modderig bandenspoor. "Hij is er kapot van", zegt Johan Imbi, buurman van de zeventiger die hier naast honing ook op kleine schaal dennenbomen verhandelt. "De moordenaar heeft misschien gedacht dat ze haar hier niet zo gauw zouden vinden, maar heeft hij niet goed gedacht. Ik bedoel: over drie weken is het Kerstmis."

De politie is beter onderlegd in het beheer van crime scenes dan toen, midden jaren negentig. In de huizen van Dutroux werden 70.000 haartjes met pipetjes opgeraapt en zorgvuldig opgeborgen. Om daarna nooit meer in het labo te worden onderzocht. Nu is de plaats delict in minder dan 24 uur tot in het kleinste detail gefotografeerd, geanalyseerd en onzichtbaar gemaakt. Enkel voet- en bandensporen van politie en civiele bescherming laten toe een vage inschatting te maken van waar het lichaam moet hebben gelegen.

De krant La Dernière Heure meldt later op de dag dat er sporen van overmatig veel geweld zijn aangetroffen op het lichaam van het meisje, en dat het met touwen was vastgebonden in een soort foetushouding. Vanuit het perspectief van Jacques Langlois moet dat een vertrouwd beeld zijn. Het was ook de positie van Julie en Mélissa.

"Omdat dat praktischer is bij het transport", legde Dutroux ons uit op zijn proces.

De autopsie vond gisterochtend plaats, mededelingen werden daar niet over gedaan.

Drie pistes

Béatrice Berlaimont vertrok op vrijdag 21 november rond halfacht 's ochtends vanuit de woonst van haar moeder in de Rue de Schoppach in Aarlen. Het zijn grauwe huizenrijden waar beginnende of eindigende lesuren het autoverkeer doen stroppen. Het meisje wandelde elke ochtend naar het Koninklijk Atheneum in de Rue de Sesselich. Ze wachtte meestal aan de schoolpoort enkele klasgenotes op voor verse roddels. Enkele van haar vriendinnen zijn ervan overtuigd dat ze haar ook die vrijdagochtend nog hebben gezien, maar er zit veel variatie in de getuigenissen. Zeker is enkel dat Béatrice niet in de klas aanwezig was en er geen enkel teken van leven meer zou volgen, tenzij een verbroken contact met een gsm-pyloon iets verderop in het centrum van Aarlen.

De speurders bewandelen drie pistes. Dat ze - één - in de Rue de Sesselich in de auto van haar moordenaar is gestapt en slachtoffer werd van de zonderling die begin dit jaar aanleiding gaf tot crisisoverleg onder politiediensten na zeven meldingen over pogingen tot ontvoeringen. Dat ze - twee - in het vizier terecht kwam van een impulsieve pervert. Dat ze - drie - werd aangereden door een auto en dat de automobilist koos voor de vlucht vooruit. Rest dan vooral de vraag hoe je 's ochtends vroeg in het drukke centrum van Aarlen iemand van de weg af zou kunnen rijden zonder dat iemand iets ziet.

In 1996 begrepen de speurders ook niet hoe het kon dat Marc Dutroux en Michel Lelièvre tijdens het ontvoeren van An en Eefje autopech konden krijgen langs de E19. Dat Dutroux zou gaan liften en zich laten oppikken door twee Ieren, die hij ook nog te slapen legde in Sars-la-Buissière. Hoe dit allemaal kon gebeuren zonder dat iemand wat zag.

Impulsieve pervert

Er zijn twee manieren om vanop de plek waar Béatrice verdween de plek in het bos te bereiken. De kortste en meest logische route is rechtdoor, onder de brug van de N81. Je komt na goed twee kilometer uit in het gehucht Sesselich. De tweede straat links is een asfaltbaan, die na enkele honderden meters uitmondt in een bandenspoor. Het is de eerste mogelijke plek waar een dader het gevoel kan krijgen dat niemand hem nog kan zien.

De tweede route past meer in het scenario van de impulsieve pervert. Hij heeft een meisje aangesproken, er is iets heel hard misgegaan en hij is uit zijn trance ontwaakt met een lijk. Hij wil weg, heel snel weg hier. Hij kiest voor de eerste groene wegwijzer, richting E411, richting Luxemburg. Hij is amper op de snelweg of daar is het besef van het lijk. Dat dat weg moet. Hij ziet rechts van hem een bos, een afrit. Als hij telkens bij de eerste mogelijkheid rechts afslaat, komt hij na een kilometer bandenspoor uit op de eerste mogelijke plek om even de auto aan de kant zetten zonder dat iemand hem ziet. Hij is in een 'U' teruggereden naar de plek die in vogelvlucht heel dicht ligt bij de plaats van de moord, maar elf kilometer meer op zijn teller heeft gezet.

In alle scenario's lijkt de moord op Béatrice Berlaimont het werk te zijn geweest van een dader die panikeerde, impulsief reageerde en werd opgejaagd door één gedachte. Snel, snel, weg.

De Cel Verdwijningen is ervan overtuigd dat het bos vorige week al is doorzocht. Er meldden zich toen honderden vrijwilligers om meter per meter een hele brede perimeter rondom de plaats van de verdwijning uit te kammen. Alles wijst erop dat het lichaam tien dagen elders is verborgen en pas daarna op deze plek is neergelegd. Het verandert weinig aan de impressie dat de dader iemand is die handelde in paniek. Doorrijden naar Frankrijk of Luxemburg, slechts enkele minuten en kilometers ver, had een optie kunnen zijn. Maar het was niet zijn optie.

Ronald Janssen stopte het lichaam van Annick Van Uytsel in een zak en verzwaarde die met stenen. Hij parkeerde haar fiets in Leuven om de speurders op een verkeerd spoor te zetten. Het was niet de bedoeling dat de zak zou komen bovendrijven. Vanuit zijn perspectief was dat een fout.

Andras Pandy loste de resten van zijn twee echtgenotes en zijn drie kinderen op in een zuur in zijn badkuip. Hij bracht onopgeloste tanden en teennagels naar het slachthuis. Van geen enkele van zijn slachtoffers is ook maar een half botje teruggevonden.

Michel Fourniret begroef zijn slachtoffers gewoon in een put. Marc Dutroux bouwde een 'kinderkelder'.

Methodische moordenaars laten over het algemeen geen slachtoffers achter in het dichtstbijzijnde bos. De speurders van de federale politie in Aarlen zijn dan ook terecht hoopvol over het verdere verloop van het onderzoek.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234