Woensdag 21/10/2020

CD-TIPS

Shellac Dude

Incredible

Sinds 'My Black Ass' van Live At Action Park elke grungefan een schop onder zijn lijkbleke kont gaf, staat Shellac op net zo'n hoog schavot als Steve Albini's eerdere cultgroep Big Black. Met amper vijf à zes langspelers in twintig jaar is de release van Dude Incredible dan ook een heus evenement. Niet verrassend klinkt de nieuwe Shellac... Welja, niet verrassend. Maar net zo goed hypnotiseert hij met de typisch rauwe, repetitieve, hoekige en minimalistische grooves. 'You Came in Me' werpt zich op als de meest gestoorde postcoïtale song ooit, terwijl de baslijn in 'Riding Bikes' je slinks verraderlijke greppels van de postrock in leidt. "Ongelooflijk", zoals de titel suggereert, zouden we de plaat nét niet noemen. Wel: dude, érrrrrug goed. (Touch and Go)

Leonard Cohen

Popular Problems

"I always liked it slow / That's what my momma said", zingt Leonard Cohen vandaag vanuit zijn Tower of Song. Op de eerste herfstdag wordt de Master of Gloom er tachtig, en zijn liefde voor de traagheid viert meer dan ooit hoogtij. De nieuwe songs schrijden net zo vaak majestueus als somberend voort, waarbij zijn donkerbruine bariton gruiziger dan gewoonlijk klinkt. Helaas wordt die stem vaak storend achterna gehuppeld door vrouwelijke zangkoortjes en kitscherige arrangementen.

In 'Nevermind' gaat Cohen dan weer een gedurfd maar ongemakkelijk duet aan met Arabische vrouwenzang. Gelukkig rechtvaardigen de country van 'Me Oh My', de vaudevilleblues 'Slow' en de stem van Cohen alleen al een aankoop. Stook wel eerst die spuuglelijke hoes op. (Sony)

Adam Cohen

We Go Home

Dat Popular Problems zijn zijn vader de nieuwe van Adam Cohen zal overschaduwen, valt te verwachten. Maar geen spoor van smeulende vadermoord aan te treffen op We Go Home. Integendeel: op een foto in het cd-boekje prijkt de jonge Cohen trots naast zijn vader. Her en der speelt die laatste zelfs een spirituele gastrol. Over hem zingt Adam bijvoorbeeld in 'Fall Apart': "His breath inside my lungs, his words upon my tongue." Tekstueel hinkt Adam nochtans achterop. Maar op muzikaal gebied wint We Go Home met een neuslengte voorsprong: de spaarzame, elegante arrangementen schuwen de kitsch van Popular Problems. Conclusie? Een familiale collaboratie zou in de (vijf?) sterren geschreven moeten staan. (Cooking Vinyl)

Tweedy

Sukierae

Jeff Tweedy is de frontman van Wilco, zoon Spencer zag je misschien al in de banddocumentaire I Am Trying to Break Your Heart (2002), waarin hij als vijfjarige zijn vader een drumpartij voorspeelt. Die huiselijkheid hangt ook over Sukierae, een plaat met songs van Jeff waarop Spencer drumt. Door de ongedwongen sfeer kabbelt deze twintig tracks tellende plaat echter te vaak. "I've always been low key", lijkt Tweedy zich te verontschuldigen, maar in de prachtnummers 'Wait for Love', 'I'll Never Know' en 'Summer Noon' bewijst hij toch weer dat die excuses maar half nodig zijn. (ANTI)

Live op 15 november in Het Depot, Leuven.

Recorders

Above the Tide

"To the beach, to the sun", die woorden tollen rond in 'Beach' en een paar minuten lang zit je weer in zo'n zorgeloze zomer, gezicht vol in de zon, fris pilsje in de hand. Ook met 'Kelly' en 'Purple and Gold' uit hun debuutalbum krijgt het Brusselse Recorders je precies waar ze je willen: op een festivalweide, dansend op indiepop die met elektro is versneden. Klinkt als Foals? Klopt, maar dan toch de lightversie. Want te vaak is dit plaatje de audioversie van scrollen door de gemiddelde Instagramfeed: best onderhoudend, maar snel weer vergeten. (Caroline)

Tricky

Adrian Thaws

De eeuwige strop voor Tricky? Elke nieuwe plaat wordt steevast afgewogen tegen zijn magnum opus Maxinquaye (1995). Ook de elfde studioplaat Adrian Thaws, genoemd naar de geboortenaam van de triphopper, staat in de schaduw van dat debuut. Toch neem je ook nu graag een kijkje in de sinistere nissen van Thaws' bovenkamer. Op zijn best lonkt het gevaar in de breakbeats van een schuimbekkend 'Why Don't You', terwijl 'My Palestine Girl' niet alleen de Gaza, maar ook de Bristolse underground doet meetrillen op een diepe, slepende triphopbeat. Helaas geeft Adrian Thaws ook te vaak vrije teugel aan kleurloze gaststemmen en ninetiespastiches. Een halve triomf voor Tricky. (Adrian Thaws)

Live op 20 september op Leffingeleuren.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234