Maandag 06/07/2020

Cd-tips Haim Days Are Gone

Begin dit jaar riep de BBC Haim uit tot dé muzikale hoogvlieger van 2013. Met een debuut dat openbarst in uitgepuurde pop en grrrrl power, bewijzen de Californisch-Joodse zusjes dat luid geroffel noch lauwerkransen onterecht waren. Het trio laaft zich aan de zonovergoten harmonieën van Fleetwood Mac ('The Wire'), maar hun West Coast-rock krijgt een eigenzinnige glans door de gepolijste productie. Die zweemt nu eens naar Aaliyah ('My Song 5'), dan naar TLC ('Don't Save Me') of naar eightiesballads ('If I Could Change Your Mind'). Het verdict? Hitparadevoer met een stevige beet. (Universal)

Op 2/12 in Trix, Antwerpen

CHVRCHES

The Bones of What You Believe

De Sound of 2013 boorde kennelijk verschillende goudaders aan. Terwijl Haim primus inter pares werd, werkte CHVRCHES zich op in de top 5, om vandaag volop te schitteren in de schijnwerpers. Toegegeven: buskruit of wiel worden niet uitgevonden op dit debuut. Maar de bitterzoete synthpop van het Schotse trio brandmerkt je trommelvlies met catchy songs als 'We Sink', 'Lungs', 'The Mother We Share' of 'Recover'. Hun stijl is even sterk verwant met die van The Knife als Yazoo, maar Lauren Mayberry legt ook voldoende individualiteit in haar dramatische stem en vette accent. Zo kan CHVRCHES een devote parochie aan zich binden. (Universal)

Op 18/3 in Trix, Antwerpen

Drake

Nothing Was the Same

"I'm somewhere between psychotic and iconic", rapt Drake op zijn derde langspeler, waarna hij belooft"to break everyone off before I break down". De Canadese rapper met R&B-fixatie vereffent dan ook rekeningen met zijn afwezige ouders en schimmige familieleden. Verder krijgen oude vlammen beurtelings een bloemetje of een enkeltje richting hellevuur. Derhymesklinken daardoor, net als op zijn vorige platen, vaak persoonlijk en zelfs navelstaarderig. Maar wie de sores van Drake worst zal wezen, kan nog altijd verleid worden door zijn zangerige raps en botergladde croon, de productie die meestal net naast de beat danst, of een gastrol voor Jay-Z en referenties aan Wu-Tang Clan. (Cash Money)

Kings of Leon

Mechanical Bull

'Comeback Story' en 'Coming Back Again': twee titels die onze opluchting samenvatten over deze zesde plaat van het familiebedrijf Followil. De steevast in skinny jeans gehulde kerels staan er weer, na het afgrijselijk sterieleCome Around Sundownuit 2010 en de publieke instorting een jaar later. En ze kunnen het nog: een plaat opnemen waarbij ze eerst aan de songs denken, en pas later aan hoe die in een stadion klinken. Het blijft een designerversie van southern rock, maar onder de hoogglanslak bruist nu toch weer een groep die er lol in heeft ('Family Tree', 'Rock City') én heerlijk smerige songs durft te schrijven ('Supersoaker', 'Don't Matter'). (RCA/Sony)

Body/Head

Coming Apart

Kim Gordon is altijd meer kunstenares dan muzikante geweest. Dik dertig jaar terug rolde ze vanuit de New Yorkse galeriescene de rock binnen en gordde ze spontaan de bas om bij Sonic Youth, dat op sluimerstand staat sinds haar scheiding van Thurston Moore. InBody/Head, het duo dat Gordon vormt met de experimentele muzikant Bill Nace, boort ze weer haar artistieke roots aan.Coming Apartbevat schetsen van songs, gefluisterde of in een echoput galmende zanglijnen, en minimalistisch piepende gitaren. Moeilijk? Eerst wel (het toepasselijke getitelde 'Abstract'), maar gaandeweg almaar aangrijpender (de radicaal verbouwde traditional 'Black'). (Matador)

Stanton

Stanton

Geert Hellings verdiende jarenlang zijn sporen in de schaduw van Guido Belcanto, BRZZVLL en Helmut Lotti. Maar met Stanton staat zijn Stratocaster in dienst van eigen repertoire. De rootsy songs ademen de sfeer van Georgia, waar Hellings zijn debuutplaat ging afwerken: een fluwelen bariton waait richting perzikstaat in 'Moving South' of 'Mississippi Song'. De meeste liedjes zullen rusteloze wegzwervers ongetwijfeld aanspreken. Alleen jammer dat Stanton zo opzichtig en onderdanig buigt voor lichtende voorbeelden als Steve Earle, J.J. Cale of Mark Knopfler, die zelfs bedacht wordt met een hommage in 'Melody Can Fly'. (PIAS)

Op 28/9 in de Arenbergschouwburg, Antwerpen

Flop van de week

MGMT

MGMT

ZouOracular Spectaculardan toch een toevalstreffer geweest zijn, zoals Andrew Van- Wyngarden en Ben Goldwasser zelf beweerden? Na het succes van hun debuut, met singles als 'Kids', 'Electric Feel' of 'Time to Pretend', flopte hun lusteloze, onsamenhangende opvolger immers aan de kassa. Dezelfde kosmische nonsens en hippiebespiegelingen bevolken ook deze derde langspeler. Geen enkele song doet zelfs maar de moeite om na afloop een rondje te blijven draaien in je hoofd. Liever verliest dit duo zichzelf in luie pastiches van Flaming Lips en Animal Collective. (Columbia)

Op 27/9 in de AB, Brussel

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234