Zaterdag 04/12/2021

Catwalk weer trots op Belgen

Martin Margiela nodigde uit op café, Bernhard Willhelm beleeft een surrealistische periode en A.F. Vandevorst en Haider Ackermann zetten een ijzersterke collectie à la Belgique neer. En John Galliano, die doet gewoon zijn ding voor Dior.

Parijs

Van onze verslaggeefster ter plaatse

Cathérine Ongenae

Terwijl Parijs in een week tijd de vier jaargetijden beleeft, trekt de internationale modepers gezwind van defilé naar defilé. Verbazend veel journalistes en stilistes doen dat bij voorkeur op hun allernieuwste designerstiletto's. Wij daarentegen doen het in onze gemakkelijkste sneakers. Wie in de laatste zomermode naar een modeshow van het volgende seizoen gaat, is tegen het einde van het event toch hopeloos out.

de wedergeboorte van a.f vandevorst

Dat geldt zeker voor het nieuwe winterseizoen. In Milaan was het al duidelijk dat de zotte drukte van deze zomer de volgende winter niet haalt. Parijs loopt minder in de maat van de trends, de ontwerpers daar hebben meer een eigen stijl. Vandaar dat enkelen onder hen het de afgelopen seizoenen moeilijk hadden met de frivoliteit van de laatste jaren. Als je handelsmerk geënt is op uniformen en varianten op historische stukken valt het niet mee om flodderige en kleurrijke dameskleding te bedenken die toch ook die vertrouwde handtekening draagt. Concreet denken we aan het Belgische duo A.F. Vandevorst, dat een aantal lastige jaren achter de rug heeft. Wat het probleem precies was, is moeilijk te zeggen. Hun stukken van de laatste seizoenen waren ingenieus en vrouwelijk, kleurrijk ook, maar het publiek haakte af. In die mate zelfs dat het stel zijn bedrijf moesten herstructureren en werknemers ontslaan.

Op hun defilé dinsdagavond lieten ze zien dat ze hun tweede adem hebben gevonden, en wel met een adembenemende show, die we ons altijd zullen blijven herinneren als 'het keerpunt'. De locatie was een grote glazen ruimte op het terrein van La Villette, een wetenschappelijk recreatiepark in het 19de arrondissement en erg ver van het centrum. Toch zaten de allergrootsten uit de modejournalistiek op de eerste rij, ondanks het feit dat een half uur eerder Pierre Cardin zijn collectie presenteerde en cocktails had beloofd aan wie kwam opdagen.

Toen de glazen zaal donker werd en iedereen zich afvroeg waar de modellen uit zouden komen - er was geen afgelijnde catwalk, enkel een reusachtig vierkant waarvan drie zijden werden gevormd door het publiek en een door een grote glazen wand - scandeerde door de boxen een mannenkoor op Gregoriaanse wijze alle grote namen uit de modewereld. "Dolce Gabbana Armani Versace Givenchy...."

Buiten stopte voor de deur een opgepoetste Lexus aan en het eerste model stapte uit. Ze had een prachtige chignon, als een ovaal hoofd van een buitenaards wezen, de ogen waren bedekt met gaas en ze droeg een prachtige donkerblauwe cape met mouwen. Meer en meer geblindeerde modellen stapten uit de wagens die voortdurend af en aan reden, en meer en meer herkenbare A.F. Vandevorst-silhouetten wandelden kriskras doorheen de ruimte, elk verlicht door een volgspot. De marine was goed vertegenwoordigd met gouden strepen op donkerblauwe blazers, maar we zagen ook knipogen naar ballet met plissé minirokjes in roze, wit en blauw. De tailleurs in zwart-witte pied-de-poule oogden streng, de roze met babyblauwe jurken vloeiend en vrouwelijk, de brede kragen op de truien erg aantrekkelijk. Hoge en lage laarzen in zowel roze als babyblauw maar ook in beige waren dan eens strak, dan weer omwikkeld met lange repen leder, wat de strenge silhouetten verzachtte en de vrouwelijke silhouetten een stoere touch gaf. Terwijl op het eind de wagens frontaal naar het publiek stonden, en met hun sterkste lampen het publiek verblindden, nam het ontwerpersstel ietwat schuw het daverende applaus in ontvangst, en terecht, want het defilé had iets weg van een wedergeboorte. Ze staan er weer.

sterk en uitgepuurd

Sterk en spiritueel was eveneens de collectie van de in Antwerpen gevestigde Haider Ackermann. Opnieuw chignons, maar ook zilver ingevlochten haar dat plat rond het hoofd lag. Voor het eerst waagt de ontwerper, die tot nu toe vooral vloeiende jurken maakte, zich aan mantelpakken in bruin geweven stof die etnisch aandoen, in zwart en rood soepel leder gecombineerd met tricot en brokaat. De jurken en tops zijn ingewikkelde drapages in goud, brons en parelmoer. De schoenen zijn prachtig in hun eenvoud: klassieke platte mannenschoenen van Ambiorix, de Belgische fabriek die instaat voor de productie van zijn schoenen, vooral in zwart en wit.

Ook Bruno Pieters toont een ingetogen collectie op de beelden en de muziek van Jonathan Livingstone Seagull, de beroemde plaat van Neil Diamond. Donkerblauwe capemantels die erg mooi en strak van snit zijn, halfhoge donkerblauwe lakleren laarsjes, veel plissé, fluweel en ook varianten op de kabeltruien. Hier en daar een tulprok, nog een verzekerde trend voor het najaar, verder ook stukken in wit en leemtinten als grijs en bruin.

zot zijn doet geen pijn

'Der Rubbisch' titelt de verantwoording van Duitse Belg Bernhard Willhelm. Daarin vertelt hij hoe geen enkel volk zijn afval zo goed weet te sorteren als de Duitsers. Bij het binnenkomen zien we een installatie van rommel: lege eierdoosjes, een televisie, autobanden, petflessen. De catwalk, zo blijkt later. De modellen zijn punksters, onder wie een oudere vrouw met oranje haar die sprekend op Zandra Rhodes lijkt. Ze klimmen op de installatie waar vurige tongen langs lijken te likken, stappen vervolgens naar beneden en volgen het parcours door het publiek, dat een levende gang vormt. De muziek lijkt een horrorslaapliedje uit The Addams Family, de kostuums komen uit een vreemd visioen.

In Milaan presenteerde Willhelm een prachtig uitgepuurde collectie voor het merk Capucci, maar blijkbaar leidt het engelachtige van het ene tot het demonische van het andere. Jurken met aangebreide wanten, een gigantisch cape als een slaapzak, een erg mooi capeje met daarop twee ezelsoren in dezelfde tweedstof, een pyjama met kap als het hoofd van Mickey Mouse. Tussen alle gekheid door ontwaarden we ook draagbare stukken als gebreide trui-jurkjes en mantels geborduurd met felle kleuren in grafische patronen. Als op het eind loeihard 'Stop Thinking about it' van Joey Ramone, dat ook wordt gebruikt in Buffy The Vampire Slayer, wordt gespeeld, weten we het wel zeker: er moest dringend iets uit Herr Willhelms systeem.

Al even prettig gestoord is John Galliano en navenant is zijn nieuwe collectie voor Dior. De ontwerper borduurde voort op wat hij liet zien tijdens de coutureweek in januari. Al waren het deze keer geen Nefertiti's maar Japanse geisha's met een sterke new-wave-inslag die over de catwalk schuifelden. De volumes waren exuberant, zeker op de schouders. Galliano maakte uitvergrote versies van de zakachtige overjassen waar new wavers zich in de jaren tachtig zo graag in hulden, maar dan in oosterse materialen zodat ze op kimono's gaan lijken. Daaronder droegen de mannequins kokerrokken die zo smal waren dat ze moesten schuifelen. Verder veel bont in kragen en broekspijpen, beide minstens een halve meter hoog; metaalachtige smokings die aan dandy's als David Bowie en Brian Ferry herinnerden en glanzende zwarte pietbroeken in alle kleuren van de regenboog. De make-up was Boy George goes eastern in een uitbundig moment, de schoenen waren echte mod-schoenen, plat maar ook in stiletto's verbouwd. Erg veel draagbare stukken hebben we niet gezien, enkel de accessoires, kettingen met bungelende kristallen, zijn een absoluut hebbeding voor de hippe modeliefhebber.

Na enkele lastige jaren staat het duo A.F. Vandevorst er weer

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234