Zondag 24/10/2021

Catwalk van modder

Hollywood-sterren op Coachella: ze schrijden in hotpants en franjes over festivalweides, als waren het rodeloperevents. Maar wat met die catwalkerige festivalmode in het land van modder en grijze wolken?

Het moet zo'n jaar of twintig geleden zijn. In een artikel dat zich het Woodstock-festival van 1969 herinnerde, las ik dat Janis Joplin een vriendinnetje mee had gebracht backstage. Geen idee meer wie de getuige aan het woord was, maar het was een mannelijke muzikant. Het meisje dat Joplin mee had gebracht, was volgens hem "het mooiste meisje van het hele festival". De vriendin van Janis Joplin was er volgens de anonieme getuige in geslaagd mooi en fris en stralend uit te zien, op een bijeenkomst waar iedereen uitgeregend en bemodderd was. Ik weet nog dat ik dacht, op mijn zestiende: "Hoe krijg je dat in voor mekaar? Er goed uitzien op een festival?"

Want ook al staat het in Vlaanderen, en zeker op een rockfestival, goed om 'maar gewoon' te doen, voor een beetje ijdeltuit als ondergetekende waren de festivals van de jaren negentig een horreur op vestimentair vlak. Overal waar men keek op de modderweide: combats, rugzakken, driekwartbroeken en van die zwarte plastic poncho's tegen de regen. Hier en daar nog van die rode Belga-festivalhoedjes uit de jaren tachtig. Van die 'lollige' opblaasbare hoofddeksels. Mannen in Therapy?-T-shirts. Mannen op Teva-sandalen. In driekwartbroeken. Vrouwen die eruitzagen als mannen in Therapy?-T-shirts op Teva-sandalen en in driekwartbroeken. Als we het niet op de grijze weersomstandigheden staken, dan was er wel de oerdegelijke pragmatiek eigen aan onze volksaard die de treurnis van combats en rugzakken verantwoordde. "Het is praktisch." "Het is gemakkelijk." "Het wordt toch vuil." Of: "Dit is Vlaanderen, en hier doen we allemaal gewoon."

Praalzucht

Wat ik dus nooit begrepen heb: de mensen op het podium zien er toch allesbehalve gewoon uit? Waarom zouden de mensen voor het podium dat ook niet mogen en kunnen zijn? En is het utilitaire gedachtengoed niet het einde van iedere beschaving? Praalzucht muss sein! En wat is rock-'n-roll anders dan groteske, met extra veel mascara aangezette praalzucht? Zoals Shirley Manson van Garbage ooit antwoordde toen ik haar in een interview vroeg waarom ze (net als ikzelf) nog geen dag in haar leven zonder eyeliner de deur was uitgegaan: "Make up has always served the rock singer." Dankzij de wondere uitvinding van de make-up en het glitterkostuum kan iedereen zichzelf op het podium heruitvinden tot Ziggy Stardust. The face in the crowd mag dat toch ook evengoed ambiëren? Ook al heeft hij of zij de omstandigheden tegen? Een foto van mezelf en twee vriendinnen eind jaren negentig, genomen voor de spiegel in een WC-container op het intussen teloor gegane festival Rock Torhout, toont drie studentes-festivalgangsters in de weer met lippenstift en mascara. Ik weet nog dat het allemaal bitter weinig zin had: het was een warme festivaldag waarop transpiratie en stof 'smokey eyes' al snel tot pandaogen doen verworden. At least we tried. Ik weet ook nog dat ik op de weide toen een meisje zag in sjofel jeugdhuisplunje: zwarte broek en trui en zelfs combats, geen make-up, pilsje erbij. Ze zag er prachtig uit zonder dat ze er moeite voor had gedaan. Ze leek wel vuilafstotend. Er leek een aureool boven haar hoofd te hangen. Hoe kreeg ze dat voor mekaar? Ik moest denken aan die mysterieuze vriendin van Janis Joplin op Woodstock.

Andere tijden, ander festivaluniform

Als vrouw in een werkomgeving waar overwegend mannen en jongens werkzaam zijn, de muziekjournalistiek, heeft mijn aangeboren ijdelheid de jongste jaren een aantal vreemde bochten genomen. Helemaal in het begin dacht ik: niet te veel opvallen, eerst je werk goed leren doen. Ook al ging ik 's weekends uit op hakken en in jurken, ik deed mijn interviews met muzikanten in sneakers en jeans en bomberjackets. Om na een paar jaar, eenmaal ik vond dat mijn 'proeftijd' afgelopen was, volledig door te schieten naar de andere kant. Ik ging mijn vrouwelijkheid net in de verf zetten, om vooral niet one of the boys te zijn. Zeker op festivals, waar ik vooral niet 'one of the boys in driekwartbroeken' wilde zijn. Ik had intussen ook het geluk dat er nieuwe tijden waren aangebroken.

Want het moet zo'n jaar of tien geleden zijn, toen ze ineens opdoken op de weides van Werchter en Pukkelpop: de groene gummilaarzen onder jeans hotpants. Boven het middenrif: losvallende hesjes en topjes, draperies mouillées met pailletten, versierd met sjaaltjes en loshangende leren riemen. Aanstookster van dit nieuwe festivaluniform voor vrouwen was Kate Moss, die de modder van Glastonbury in wellies en hotpants had getrotseerd. Die gummilaarzen zijn intussen een pest geworden op festivals, en dan vooral de felgekleurde, gebloemde versies ervan. Laat er geen twijfel over bestaan: felgekleurde gebloemde gummilaarzen moeten verboden worden, net als tuinkabouters en gehaakte theemutsen. Maar toen, die combinatie van groene gummilaarzen en bohemien shorts en mini-jurken: het zette ook hier een frivoliteit in gang die voorheen ongezien was op festivals. Festivals werden op een manier zelfs vrouwelijker.

Ware antichrist

Een opiniestuk op de website van The Guardian laatst, van de hand van modejournaliste Hadley Freeman, sprak eerder van 'tuttiger'. Wie kan zich nog amuseren tijdens een festivalconcert als er continu nagedacht moet worden of je Isabel Marant-outfit wel goed zit? De modejournaliste opperde dat ze Glastonbury en co. net zag als een jaarlijkse, en zeer welkome, non-verplichting op vestimentair vlak. Er valt iets voor te zeggen, ook al botst men op festivals wegens weer en wind toch altijd op zijn beperkingen, ik heb alleen maar genoten van de verkleedpartijtjes sindsdien. De Wellingtons bleken me uiteindelijk te warm, net zoals flipflops me altijd te open en te bloot zijn geweest, en de suèden franjes op mijn favoriete 'mocassin' Pocahontas-laarsjes veranderden bij regenweer in striemende modderzweepjes. So what.

Men zegt weleens dat festivals als Tomorrowland het clubleven hebben lamgelegd. Dat jongeren niet meer 's nachts in donkere clubs willen zitten, maar overdag op 'totaalevents'. Als dat waar is, dan geldt er evengoed een invloed in de omgekeerde richting: het gegeven om je 'op te kleden voor de dansvloer' heeft de oversteek gemaakt van nightlife naar de festivalcultuur. Een evolutie die ik alleen maar heb toegejuicht.

En er was en is natuurlijk het fenomeen Coachella, het muziekfestival in de woestijn van Californië dat het onmogelijke deed: festivalfoto's op de pagina's van modeglossy's krijgen. Alleen al om dat 'wapenfeit', is het Amerikaanse woestijnfestival de ware antichrist volgens de The Guardian-columniste. Want even belangrijk als gekiekt worden op de rode loper in Cannes, is intussen de jaarlijkse verschijning van Mischa Barton, Kate Bosworth en Diane Kruger op de weide van Coachella. Hier kan ik niet anders dan mijn waarde Guardian-collega bijtreden: het was leuk in het begin, de zwoele foto's zandstraalden de spreekwoordelijke modder van het begrip 'festival', maar die foto's gingen ook ieder jaar meer vervelen. Omdat er intussen een gestandaardiseerde Coachella-stijl is: heel erg hippie, sluierachtige gewaden en Griekse sandalen en boots. Eenheidsworst. En wat écht pijn doet aan de ogen: dat de Paris Hiltons die door het jaar puur bling gekleed gaan, zich voor die ene gelegenheid 'bohemien' uitdossen.

Verloren gevecht tegen de smerigheid

Specialisten breken zich intussen het hoofd: wanneer ging het met de festivalmode van frivool naar voorspelbaar en fake? Was dat toen het voltallige leger Victoria's Secret Angels op het gazon van Coachella verscheen? Of toen Josje van K3 hier op onze festivals werd gespot met een roze pruik? Vast staat dat de speelsheid verdween en festivaloutfits bohemien 'uniformen' werden. Het werd zelfs een business. H&M bracht dit jaar de capsulecollectie 'H&M Loves Coachella' uit (terzijde: voor de heren heeft onze eigenste JBC net een Werchter-collectie uitgebracht). De Coachella-collectie is voor vrouwen en overduidelijk hippie chic. Ik geef toe: ik heb er een topje van gekocht, het heeft open schouders en is gebloemd en het is cropped. Alleen achttienjarigen staan met crop tops. Achttienjarigen op het smetteloze gazon van Coachella, met palmbomen op de achtergrond. Achttienjarigen aan het zwembad van een van de hotels waar het échte Coachella zou plaatsvinden, in de vorm van zwoele pool parties met exclusieve dj-sets. Maar toch: ik heb zo'n Coachella-topje gekocht. Ik draag het gewoon op een hoge kokerrok die geen navel zichtbaar laat, en nooit op festivals.

Je moet het de Amerikanen overigens wél nageven: ze hebben het festival uitgevonden. En niet afgekeken van de Europeanen, zoals tegenwoordig wordt beweerd. Kate Moss was niet eerst op Glastonbury en wij waren zelfs niet eerst met T/W en de rooie Belga-hoedjes. De hippies waren eerst met Woodstock. En de hippies waren Amerikanen. Dus hebben de Coachella-starlets (of hun stylisten) het volste recht op de hippietour op te gaan. Alleen is trop te veel. Coachella 2015 is een outdoor rodeloper-event, een bling-remix van Woodstock '69. Ik zat ook te denken: het meest iconische 'kledingstuk' van Woodstock 1969 was en is toch dat deken waarmee dat koppel elkaar induffelt op de cover van de Woodstock-plaat? Zouden er al replica's van die deken gecommercialiseerd zijn? Of zou die lange gebloemde kimono in de H&M Loves Coachella-lijn een knipoog naar die roemruchte deken zijn?

Eén zekerheid hebben we, al sinds Woodstock. Een festivalgarderobe samenstellen voor een weide die niet begint met C- en eindigt op - oachella is een bij voorbaat verloren gevecht tegen de smerigheid. Ik weet intussen ook wie de mysterieuze vriendin van Janis Joplin op Woodstock '69 was: ene Peggy Caserta. Google de zwart-witfoto waarop ze in een inderdaad beeldige gebloemde mini-jurk wegduikt achter Janis Joplin op het podium. Haar gezicht is niet te zien, ze blijft dus een mysterie. Hoe ze er voor de rest uitziet? Om op te vreten. Geen idee hoe ze dat voor mekaar kreeg.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234