Woensdag 30/11/2022

InterviewCath en Julie Luyten

Cath en Julie Luyten: ‘Terwijl ze de straat overstak, werd ze gegrepen door een auto die 90 reed. Het was echt kantje boord’

Cath Luyten (l.) over zus Julie (r.):
Cath Luyten (l.) over zus Julie (r.): "Julie was mijn ­vertrouwenspersoon toen ik relationeel in een roller­coaster terechtkwam"Beeld Tine Schoemaker

De oudste is 45 en werd als tv-presentatrice en reportagemaker bekend door programma’s als Vlaanderen Vakantieland en Buurman, wat doet u nu?. De jongste is 41, geeft les in de lagere school De Kleine Wereld in Antwerpen en heeft een zoon en een dochter. Cath en Julie Luyten, zussen.

Stijn De Wandeleer

Cath

“Drie en een half jaar lang was ik het enige kind van mijn ouders. Als ik de verhalen van mijn mama moet geloven, was ik in de periode voor de geboorte van mijn zus een heel voorbeeldig en zelfstandig kind. Maar zodra die kleine zus op komst was, was ik blijkbaar minder content. Plots moest de aandacht verdeeld worden tussen ons twee, en dat zag ik niet zitten.

“Mijn zus en ik waren ook echt tegenpolen. Julie was als kind een enorme kwajongen, en leek de hele tijd te denken: fuck off, ik wil de boel hier op stelten zetten. Ik was het tegenovergestelde: plichtbewust en altijd met alles in orde. In mijn ogen is er een volledige omwenteling gekomen toen ik in het vierde middelbaar zélf begon te puberen. Ik begon wat vaker met de jongens op te trekken en haalde weleens een buis op school. Toen heeft mijn zus de wacht van mij afgelost. Plots was ik de rebelse, en was zij degene die meehielp in het huishouden.

“Tot op de dag van vandaag is Julie de meest verantwoordelijke en gestructureerde. Als zij op vakantie gaat, heeft ze een week op voorhand haar valiezen al gemaakt. Ook in het organiseren van etentjes en feesten stopt ze enorm veel tijd en energie. Als je bij haar thuis langsgaat, voel je je echt neerkomen in een warm bad. Het contrast is groot wanneer mijn zus bij mij over de vloer komt, en soms zelfs nog moet helpen met boodschappen uit de auto te halen, omdat ik weer eens te laat naar de winkel ben vertrokken. (lacht) Dat moet zo ondankbaar overkomen, denk ik soms. Al besef ik ook dat mijn zus daar niet zo naar kijkt.

“Wij werden door onze ouders met veel vrijheid opgevoed. Elke dag moesten we bijvoorbeeld 32 kilometer naar onze middelbare school fietsen. Ook het belang van familie werd ons van jongs af meegegeven. Ooit kreeg ik van de VRT de vraag om de zomereditie van De rode loper te presenteren. Best een mooie kans, maar die opdracht viel nét tijdens een familievakantie in Toscane ter ere van de 55ste verjaardag van mama. Ik heb die job toen niet aangenomen, tegen alle verwachtingen van de VRT in. Maar spijt heb ik daar niet over gehad: wat moet komen, dat komt wel, dacht ik.

“Het klinkt misschien hard, maar Julie en ik hebben elkaar lang weinig te vertellen gehad. Wij hadden gewoon geen raakvlakken en waren niet zo met elkaar bezig, al blijkt een bloedband onverwoestbaar. Toen mijn zus in het vijfde leerjaar zat, raakte ze betrokken bij een zwaar ongeval. Terwijl ze de straat overstak, werd ze gegrepen door een auto die 90 reed. Ze lag een week op intensieve zorg en het was echt kantje boord. Toen dat ongeval gebeurde, was ik op kamp. Hoe sociaal ik normaal ook ben, ik vond er die week mijn draai niet. Ik ben absoluut niet zweverig aangelegd, maar ik geloof echt dat die bloedband me deed aanvoelen dat er iets mis was. Beste vriendinnen of niet, die onvoorwaardelijke liefde tussen ons is er wel.

“De echte grote toenadering kwam er zodra de oudste zoon van Julie geboren werd, ondertussen 17 jaar geleden. Ik werd zijn meter en dat heeft ons absoluut dichter bij elkaar gebracht. Misschien is dat iets biologisch, ik weet het niet. Julie was ook mijn vertrouwenspersoon toen ik relationeel in een rollercoaster terechtkwam. Nu zien we elkaar bijna wekelijks, soms eens om te padellen, of om samen iets te eten. Met het ouder worden besef je toch steeds meer dat de tijd met je familieleden niet oneindig is, waardoor ik die banden nóg meer ben gaan koesteren.”

Julie (l.) en Cath Luyten. Julie:
Julie (l.) en Cath Luyten. Julie: "Ik vond mijn draai bij de scouts, terwijl Cath niets liever wilde dan uitbreken en naar de stad trekken."Beeld Tine Schoemaker

Julie

“Dat Cath televisie zou maken, zat er al in van toen we klein waren. Als kind wilde ze voortdurend filmpjes maken, waar ik dan af en toe in moest figureren. Zij speelde regisseur, cameraman en was vaak ook degene die in beeld kwam. Als ik dan eens zelf een idee aandroeg, was het altijd: ‘Nee, dat gaan we níét doen.’ Cath was bazig, hoor. Dat mijn zus erin geslaagd is van die passie haar beroep te maken, vind ik chic. Al is in the picture staan iets wat ik zelf totaal niet zou willen. Je hebt geen idee wat Cath heeft moeten doen om me te over­tuigen aan dit interview mee te werken. (lacht)

“Wij schelen drie en een half jaar, en als kind is dat net te veel om echt een noemenswaardige band met elkaar op te bouwen. Onze leefwerelden lagen enorm uit elkaar en wij zijn ook nooit samen op stap geweest. Wij groeiden op in Koewacht, een klein dorp waar niet veel te beleven was. Ik bracht veel tijd door met mijn vrienden van de scouts en vond daar mijn draai, terwijl Cath niets liever wilde dan uitbreken en naar de stad trekken.

“Ik denk dat onze ouders het vroeger wel spijtig vonden dat wij geen band hadden. Dat we elkaar nu gevonden hebben, vinden ze geweldig. Eigenlijk is het vooral sinds Caths scheiding van Frank (Raes, red.) dat wij een pak opener met elkaar zijn geworden. Voordien zou ik met mijn problemen nooit naar mijn zus getrokken zijn, of zij naar mij. Maar in die periode begon ze, voor het eerst, haar twijfels en angsten met me te delen. Als het nu niet meezit, zullen wij vaak eerst naar elkaar bellen, voor we er iemand anders bij betrekken.

“Ik weet dat Cath soms het gevoel heeft dat ik het allemaal voor elkaar heb, wat ook ten dele komt door mijn perfectionisme, waar ik de voorbije jaren wat mee heb moeten afrekenen. Wat ze volgens mij niet beseft, is dat ik ook net graag bij haar ben omdat het er bij haar losser aan toegaat. Deels door Cath bezig te zien heb ik ook wel beseft dat ik mijn perfectionisme wat kan loslaten. Dat er ook een andere manier is om in het leven te staan.

“Vorig jaar werd Cath mama van een tweede zoontje. Dat ik het zag aankomen is misschien wat overdreven, maar zeker omdat haar vriend (regisseur Eshref Reybrouck, red.) nog geen kinderen had, had ik het ook niet uitgesloten. Toen ze me het nieuws vertelde, was ik door het dolle heen. Ook onze ouders waren euforisch: ‘Er is weer hoop’, zeiden die. (lacht) Nu mijn kinderen al wat ouder zijn, is het fantastisch om er in de familie weer een jong kind bij te hebben.”

Gekke gewoontes

Cath over Julie:

“Mijn zus is extreem zorgzaam voor de mensen die ze graag ziet. Wanneer ze een feestje organiseert, waar je altijd enorm in de watten wordt gelegd, heeft ze vaak zelfs de afwas al geruisloos gedaan voor de avond is afgelopen.”

Julie over Cath:

“Cath kan eindeloos onder de douche staan. Hoeveel ze ook om onze planeet geeft, zodra ze de kraan heeft opengedraaid, vergeet ze dat even.”

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234