Zaterdag 03/12/2022

Caroline Lemaire (24) ging strippen om den brode en ontpopt zich nu als eigenzinnige performer

Mijn fantasie heeft het van de hardheid gewonnen

Op haar vijftiende klauterde ze uit een getroubleerd gezinsleven en niet veel later verdiende ze de kost als stripteuse. Maar Française Caroline Lemaire wou meer, meer schoonheid bovenal. Intussen wist ze kleppers als choreograaf Alain Platel, filmmaakster Zoe Cassavetes, designpaus Philip Starck en de modehuizen Vuitton en Céline te overtuigen om haar in te huren als performer. 'Ook te midden van de vulgariteit was creativiteit mijn doel.'

Door Barbara Debusschere / Foto CarmenDevos

'J e ligt daar zowat naakt te kronkelen op een podium. Afgrijselijke boenkeboenkmuziek knalt uit de boxen en rond jou staat een horde roepende en masturberende mannen. Of in een privésalon van de striptent zit een man die een condoom om zijn arm heeft gespannen en blaft: 'Benen open!' Het is niet eens prostitutie, maar ook de wereld van stripclubs is ruw en keihard. Ik zou het iedereen afraden.

"Maar ik ben niet iedereen. Nu zie ik dat het een geweldige leerschool is geweest voor wie ik ben, voor wat ik wil doen. Het is niet zwart-wit. Ik had ook een andere job kunnen vinden. Dat exhibitionistische, die fascinatie voor verleiding en seks, dat had ik als kind al. Piepjong nog droeg ik al hoge hakken en stripte ik voor de spiegel. Toen al vond ik het de uitgelezen manier om je geliefde te ontvangen.

"Het staat vast dat problematische scènes uit mijn jeugd en de invloed van mijn moeder bepalend waren. Alles wat ik doe, vloeit daaruit voort. Mijn moeder is een half-Italiaanse furie, een glamoureuze verleidster met een uitdagende uitstraling. Seks was haar god. Wanneer ze op mijn veertiende merkte dat ik een vriendje had, gaf ze me mijn eerste korset cadeau.

"Die vrouw had nood aan een man die haar verlangen kon blussen. Al snel bleek dat dit niet mijn vader was. Hij is zacht en was te weinig macho. Toen ik zes was, scheidden ze. Ons gezinsleven werd ondraaglijk. Er waren veel scènes. Mijn moeder kon ontploffen als een bom. Met haar verhuisden we naar de andere kant van Frankrijk. Mijn vader bleef met mijn stiefmoeder, die mij minachtte, onze platenzaak runnen.

"Ik stortte me in mijn eigen wereldje. Met mijn meisjesspullen leefde ik in een cocon. Dat heb ik nog altijd. Mijn kamer staat vol seksspeeltjes en pikante lingerie, maar ook met poppen, speelgoed, films en stripverhalen die mijn innerlijke universum vormgeven. Als ik me daarin kan uitleven, kan weinig me raken.

"Die meisjeaschtige fantasiewereld heb ik tegelijk met die bovenmatige interesse voor de vleselijke lusten ontwikkeld. En ik ben er zeker van dat net mijn fantasie en mijn drang om schoonheid te creëren me hebben geholpen om de pijn van mijn jeugd aan te kunnen en me tussen de brute vulgariteit van de striptenten recht te houden.

In een luchtbel

"Het waren de onmogelijke spanningen in ons ontmantelde gezin die me op mijn vijftiende wegdreven en waardoor ik op mijn achttiende in Brussel belandde en ging strippen om aan de kost te komen. Ik had het thuis zo bont gemaakt dat de nieuwe echtgenoot van mijn moeder haar zei: Caroline of ik. Het was vreselijk. Ik moest veranderen of vertrekken. En veranderen kon ik niet. Ik kon het gewicht van de moraal, de discipline, niet aan.

"Ik ontmoette gelukkig mijn eerste grote liefde. Een al even sterk naar vrijheid snakkende, creatieve ziel als ik. Hij adoreerde mijn schoonheid, inspireerde me en gaf me vertrouwen. Samen zouden we de wereld veroveren. Hij wou studeren aan La Cambre en ik aan het Institut National Supérieur des Arts du Spectacle et des Techniques de Diffusion. Ik wou altijd al, en nu nog, in het theater.

"Van die studies is niets terechtgekomen. Wij leefden in een luchtbel, bijna los van de realiteit. Alles was amusement. We hadden geen benul van verantwoordelijkheid en leefden alleen voor elkaar. Ja, ik ben erg romantisch.

"Maar de huur moest betaald. Ik werkte als dienster, toen iemand opmerkte dat ik veel meer zou kunnen verdienen als stripster. Niet veel later was ik aan de slag in de nachtclubs. Op de duur deed ik alle striptenten van Brussel, vijf nachten per week. Overdag was ik het kleine meisje bij mijn lief, 's avonds de verleidster.

"Het was telkens een in alcohol gemarineerde vleeskeuring. Het populairst waren de Oost-Europese meisjes met de perfecte maten, fluopakjes en bimbolook. Ik viel op omdat ik een veel, euh, plattere boezem had en meisjesachtiger was. Zo danste ik ook. Terughoudend bijna. Lieflijk. En traag. 'De koala van de nacht' noemden ze me. Ik moest en zou in die commercie een zekere poëzie leggen en ik droeg ook vintagekledij.

"Stomverbaasd was ik door de zovele variaties in de menselijke seksualiteit. Mannen die wilden dat je een hond speelde, urinefetisjisten, gasten die je schoenen wilden likken, binken die vooral een therapeut nodig hadden... Het was de kunst de illusie te creëren dat je aan al hun noden voldeed.

"Er kleefde dan ook een onvermijdelijke tristesse aan. En het was bij momenten vernederend. Maar ik was te gefascineerd door die wereld om me in de put te laten duwen en ik had de liefde van mijn vriend. Bang heb ik me overigens nooit gevoeld. Ik werd beschermd en de regels waren strak. Geen seks, hoogstens seks op afstand. Angst om in de prostitutie verzeild te raken had ik dus niet. Het idee alleen al om seks te hebben met een andere man dan mijn geliefde!

"Het is niet zo dat ik gedegouteerd uit de stripwereld weggevlucht ben in de armen van kunstenaars die al eens iets anders willen, zoals Alain Platel. Het pad dat ik aflegde, is voor mij logisch. Als stripper leerde ik de kunst van het verleiden en ik kon mijn eigen gestileerde dansstijl ontwikkelen. Maar ik voelde steeds sterker dat ik iets veel creatievers wou doen. En ik wilde af van het gedwongen drinken waarmee je als stripper moest zien om te gaan.

"Ondertussen had ik ook mijn tweede grote liefde ontmoet, een Brusselse deejay die nu de muziek maakt voor mijn erotische acts. Voortaan wou ik mijn nachten met hem doorbrengen. Hij zag gevaren in mijn job en hielp me, samen met enkele mensen uit het alternatieve circuit, in de richting van de performance. Zij geloofden in me en toonden me dat de striptease een kunstvorm kon zijn. Het is mijn geluk geweest dat ik hen heb ontmoet.

"Mijn eerste acts waren een mix tussen ensceneringen van zombie-, horror- en B-filmverhaaltjes die altijd een vorm van strippen behelsden. Ik had niet veel middelen, maar ik wou trouw zijn aan de genres en de vereiste sfeer. Bij een zombieact at ik zelfs rauw vlees.

Esthetische perfectie

"De echte doorbraak waar ik nu mijn artiestenstatuut aan te danken heb, kwam er toen ik via via hoorde dat Alain Platel een stripteasedanseres zocht voor het project Nightshade. Zeven gerenommeerde choreografen en theaterregisseurs zouden striptease als dansvorm op de culturele podia brengen.

"Ik was ervan overtuigd dat ik meer te bieden had dan de bimbo die rond haar paal draait, maar enkel in dat kleine alternatieve circuit in Brussel zou ik het niet maken. Ik voelde dat dit mijn kans was en was supergemotiveerd. Deze rol moest ik hebben.

"Platel zei zowat meteen ja. Mijn liefde voor esthetische perfectie, mijn overtuiging dat de stripact slechts een voorwendsel is voor wat een zeer mooie dans- en vertelvorm kan zijn zonder vulgaire connotatie hebben hem over de streep getrokken.

"In Nightshade danste ik me, in torenhoge rode hakken, met ingetogen blik en met op de achtergrond de projectie van een erectie, traag uit mijn zwarte laagjes kledij. Het was voor mij een kick dat in schouwburgen te kunnen doen, met theatermakers te toeren en met Platel te discussiëren over de grenzen tussen commercieel strippen en moderne dans en choreografie. Eindelijk had ik geloofwaardigheid, eindelijk kon ik iets nobels doen met datgene wat ik tot in de puntjes beheerste.

"Het was een openbaring. Ook voor mijn ouders, trouwens. Tot Nightshade hebben ze nooit geweten dat ik aan de kost kwam als stripper. Ik heb veel afstand van hen genomen, maar er is nu een redelijk goed contact. En ze zijn trots.

"Sindsdien heb ik in een clip kunnen dansen van Zoe Cassavetes, heeft Philip Starck me vrij spel gegeven bij de artistieke afbraakparty van een Parijs hotel en ben ik voor modehuizen Vuitton en Céline in de Parijse Galleries Lafayette gaan dansen. Dat laatste was een overwinning. Ik danste in prachtige kleren midden in de winkel en geen centimeter stof ging uit. Le tout beau monde vergaapte zich eraan en vond het prachtig, terwijl het de verfijnde, subtiele vorm van een stripdans was.

"Ik heb nog meer geld, sponsors en een team nodig, maar die sublimering, dat raffinement en het uitbreiden van mijn stijlenpalet zijn nu mijn betrachting. Momenteel werk ik onder andere aan een act voor theatergezelschap Victoria en aan een geishaperfomance.

"Wil dat zeggen dat ik nu neerkijk op wat ik vroeger deed? Helemaal niet. Het heeft me gevoed en geïnspireerd. Het feit dat ik er altijd de poëzie van heb kunnen zien is de basis van wat ik als artiest wil doen. En nog steeds spring ik poedelnaakt uit taarten op grote feesten. Maar nu bepaal ik het decor, de muziek, de mise-en scène. Nog altijd zijn porno en de perversere mangastrip mijn inspiratie. Maar nu niet om als verpakt vlees geld te verdienen, maar om verhalen te vertellen, op mijn manier."

Caroline Lemaire:

Ik had een andere job kunnen vinden, maar dat exhibitionistische, die fascinatie voor verleiding en seks, dat had ik als kind al

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234