Zondag 28/11/2021

CAMPS & HANOT

Voor het begin van de competities had ik de eerste medaille al uitgereikt. Ze was van goud en hing om de nek van The Queen. Briljant hoe de hoogbejaarde vorstin de show wist te stelen en zonder zichtbare emotie de sportieve hoogmis voor geopend verklaarde. Gelukkig las ik in een Britse zondagkrant dat ze het allemaal 'wonderfull' had gevonden en ik verbeeldde me geamuseerd een brede glimlach ten paleize. Nochtans heb ik niets met vorstenhuizen en bekakte royals. Wel integendeel. Maar dit zijn de Spelen en dan wordt ineens alles anders.

Niets besmettelijker dan het olympisch virus dat je meteen verslaafd maakt aan vijf magische ringen. Vanaf de eerste minuut pendelde ik, alle goede voornemens ten spijt, van de ene arena naar de andere. Sociaal leven op nul. De rest van de wereld gebundeld in een '100 seconden'-journaal. Meer moet dat niet zijn. Want hij is er weer. De onstilbare sporthonger die me eens om de vier jaar alles doet eten. Twee weken lang in de ban van een schijnwereld van goud, zilver en brons. Vrijwillig gegijzeld door beate heldenverering, keiharde competitie en opspelend chauvinisme. Zwelgend van absolute topsport en onvoorwaardelijk supporter van elke uitgezonden landgenoot. Blij met winst en vol begrip bij eervol verlies.

Op een kruiwagen medailles hoeven we immers niet te rekenen en dat maakt elke plak eens zo leuk. Zoals het brons van het Luikse brokje dynamiet Charline Van Snick. Enkel op de Spelen zie ik judo niet als een sport waar twee mensen aan elkaars kledij staan te sjorren. Dan ben ik niet weg te slaan van de tatami en voel me helemaal thuis tussen binnenwaartse beenveeg, houdgreep en schouderklem. Juichend om Charline. Haar brons bijna goud waard. Oprecht meelevend ook met de tranen van Ilse Heylen. Gevloerd door een pittige Française.

Nooit heb ik een hockeywedstrijd gezien. Nu zit ik op de eerste rij voor de Red Panthers. Zwierig en fris maar nog een paar maatjes te klein voor grootmacht Nederland. Logisch leergeld dat ooit met rente zal worden terugbetaald. Ik zag de kleine Tom Goegebuer, eenzame want 'zuivere' strijder in een door doping vervalste discipline, kreunen onder te zware gewichten en was getuige van het olympische einde van Jean-Michel Saive. Even gepassioneerd keek ik naar roeier Tim Maeyens, kajakker Mathieu Doby en gymnaste Gaëlle Mys.

Er was respect voor de vreugde en het verdriet van eenieder. Want de Spelen zijn behalve wonderfull ook meedogenloos. Zeker voor de goden van het stadion die nooit zilver winnen maar altijd goud verliezen. De grootste olympiër aller tijden simpel van het podium gezwommen. Michael Phelps: van icoon tot deelnemer. Ryan Lochte de nieuwe held. Er was, ondanks een fenomenale remonte van Ranomi Kromowidjojo - die naam alleen al verdient goud - slechts zilver voor de Nederlandse 'golden girls'. Aandoenlijke tristesse bij een nederlaag die zonder het verloren aureool van onoverwinnelijkheid zeker als een overwinning was gevierd. De eer van Oranje daags nadien gered door Marianne Vos. De vrouwelijke Eddy Merckx. Boven elke verdenking verheven.

Niet zo Alexander Vinokoerov. Ik gun de 'ouwe Kazak' de hoogste sportieve eer niet. Toegegeven, hij reed vooraan en daar slaagde geen enkele topfavoriet in. Maar behalve eigenaar van sterke benen is hij ook een relikwie van het duistere ancien régime. Niet echt begaan dus met een banaliteit als sportieve ethiek. Samen met de halsstarrig de verkeerde kant opkijkende Rigoberto Uran regisseur van een doorzichtig stukje amateurtoneel dat nooit op de prestigieuze olympische scéne had mogen worden opgevoerd. Net als in Luik-Bastenaken-Luik ordinaire opkoper van glorie. Afgebladderd want gekocht goud.

Jules Hanot

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234