Donderdag 28/10/2021

CAMPS & HANOT

Ik had David Cameron gezellig slenterend in het olympisch dorp verwacht. Trotse, breedlachende gastheer van the greatest show on earth. Minzaam handjes schuddend met de uit alle windstreken binnendruppelende sportelite. Maar de Britse premier had belangrijker zaken te doen dan zich in te laten met wat sympathieke small talk.

Met gemengde gevoelens bekeek ik een foto op de voorpagina van deze krant waarop hij aan boord van de HMS Ocean militairen in gevechtsuitrusting begroette. Een slagschip als commandocentrum. Ready for combat. Luchtafweerraketten op strategische plaatsen, kilometers dodelijke schrikdraad en gevechtsvliegtuigen klaar om elke indringer asap uit het olympische luchtruim te verjagen. Tienduizenden soldaten in het straatbeeld. 'Big brother' op scherp. De scheidsrechters zijn duidelijk niet meer wat ze geweest zijn. Londen als spergebied. De olympische sites als zwaarbewaakte getto's. De Spelen een amper nog te beteugelen monster, kreunend onder gigantisme, geld en tegenstrijdige belangen. De jammerlijke maar onontkoombare tol van een moderne tijd waarin angst het definitief gewonnen heeft van hoop. Sport en politiek zo in elkaar geweven dat het podium ook op niet-atleten een onweerstaanbare aantrekkingskracht uitoefent.

Veertig jaar geleden zat ik als losse medewerker 'gebroken armen en benen' op de redactie van het Dagblad Vooruit toen de Spelen in München voorgoed hun onschuld verloren. "Er is hier iets heel belangrijks aan de hand. Wat precies weet ik nog niet maar het heeft niets met sport te maken", meldde onze geschokte verslaggever ter plaatse. In plaats van elkaar met open vizier bekampende sportlui zagen we terroristen met bivakmutsen. Goud, zilver en brons waren ineens ver weg. 'Zwarte September' dodelijk dichtbij.

Bijna live waren we getuige van een mislukte reddingsactie en de moord op elf onschuldigen die slechts droomden van sportieve eer en glorie. Zinloos martelaarschap. Schokkende beelden. Voor eeuwig op het netvlies gebrand. De olympische gedachte sindsdien gegijzeld door onbestemde, immer aanwezige, dreiging. Het "The games must go on" van de toenmalige baas Avery Brundage klonk als een vloek. Laf opportunisme in dienst van commercie en zelfbehoud.

Veertig jaar later is er niets veranderd. Het IOC is nog steeds een organisatie zonder ruggengraat waarin ordinaire postjesjagerij en 'salonfähigheid' kracht van wet hebben. Zelfs een voorheen door mij hoog geachte Jacques Rogge blijkt een angsthaas. Als hoogste sportbaas eens om de vier jaar de belangrijkste mens ter wereld. Ook hij te beroerd om officieel en in volle openheid eer en respect te betuigen voor de olympische doden van '72.

De halve wereld, tot en met de Duitse Bondsdag en president Barack Obama, had nochtans om een duidelijk statement gevraagd. Niet meer dan een korte herdenking tijdens de openingsceremonie. Stille minuut van respect om het nie wieder wereldwijd kracht bij te zetten. Was het nu echt te veel gevraagd om even stil te staan voor het gejuich en gejubel in het circus ongeremd kon losbarsten?

Het had het IOC een menselijk(er) gezicht gegeven en van Jacques Rogge een vent met ballen gemaakt. Eindelijk een voorzitter bereid om zijn nek uit te steken. Maar onze landgenoot deed het niet. Hij ontving, - "mijn handen zijn gebonden" - de delegatie nabestaanden 'en sourdine' ergens in een hoekje van het stadion.

Over de doden niets dan goeds. Klus geklaard en 'the show can go on'. Menselijkheid gegijzeld door angst voor een stofje op de smetteloze olympische blazer. Misschien moeten de toeschouwers, thuis en op de tribune, vanavond in zijn plaats maar even zwijgen.

Jules Hanot

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234