Vrijdag 03/12/2021

CAMPS & HANOT

Hoewel we goed wisten dat het nooit kon gebeuren, hadden we Michael Morkov van harte de zege gegund. Waterdragertje, helemaal onderaan de pikorde van het peloton. Maar wel een slim ventje dat van bij de eerste Tourkilometers begreep dat the greatest show on earth op twee wielen ook voor hem een opstapje naar grote welstand kon betekenen. Een van de vele avonturiers die vlakke ritten van de eentonigheid probeert te redden door met krachten te woekeren die hij in de finale sowieso tekortkomt. Primus op de allereerste helling en juichend als een kind bij zijn eerste puntje voor de bergtrui. Sindsdien onvermoeibaar in het offensief om zoveel mogelijk 'bollen' te sprokkelen. Gisteren 'parkeerde' de bedrijvige Deen slechts op acht kilometer van de streep. Helemaal leeg, maar wel mee met Fabian Cancellara en Peter Sagan als bergkoning op het podium. Met een slap handje van ceremoniemeester Bernard Hinault erbovenop. Ik voelde warme sympathie en immens respect voor het bescheiden rennertje dat zich, althans voor even, uit de anonimiteit wist te knokken. Want wat zou de Tour zijn zonder al die broodfietsers die we doorgaans met het predikaat 'verdienstelijk' bedenken om niet te moeten schrijven dat ze amper meer zijn dan het voorprogramma van de echte sterren? De eeuwige vroege vluchters die ermee leerden leven om in het zicht van de glorie bedankt te worden voor geleverde arbeid. Heel af en toe lukt het. Zoals toen het peloton zich misrekende en de oude Jacky Durand de Ronde van Vlaanderen of de gebrilde Marc Gomez Milaan-Sanremo liet winnen. Zelden een echte overwinning. Meestal een 'ongelukje' binnen een wereld van meesters en knechten. Echte kampioenen komen pas vooraan als de job van de Michael Morkovs erop zit. Sommigen zeggen zelfs waar en wanneer ze zullen toeslaan. Zoals Bernard Hinault die eenmalig wou optreden in het door hem zo verfoeide circus van Parijs-Roubaix. Enkel om tonen dat hij ook daar de beste was. Of de betreurde Frank Vandenbroucke die aan de vooravond van Luik-Bastenaken-Luik voorspelde dat hij op de helling van Saint-Nicolas zijn tegenstanders tot figuranten zou degraderen. Enkel Eddy Merckx voorspelde nooit wat. Niet nodig omdat iedereen toch wist dat hij won waar en wanneer hij wou. Die overmacht zag ik gisteren ook bij Peter Sagan. Jong Slowaaks supertalent maar wel neofiet in de grootste en belangrijkste wedstrijd waar winnen ineens zoveel moeilijker wordt. Niet voor hem. Omdat talent, kracht en eerzucht zich nooit laten verleiden tot het jarenlang betalen van nutteloos leergeld. Sagan kwam, zag en overwon. De Tour is amper in Frankrijk en heeft al een nieuwe superster gebaard. Een hondsbrutale lefgozer. Geenszins onder de indruk van tradities. Gezegend met vlezige dijen, indrukwekkend onderstel en een onwankelbaar geloof in eigen kunnen. Nu al een gesel voor de concurrentie, die helemaal in de ban is van de 'Tourminator'. "Die jongen kan alles", vertelde Sylvain Chavanel voor de start. "Amper te kloppen." 'La Machine', toch niet de eerste de beste, deed er met een ultieme alles-of-niets-aanval nochtans alles aan om de kroniek van een aangekondigde ritzege te herschrijven. Het lukte niet. Ook niet voor Basso, Evans, Cancellara, Gilbert, Nibali, Wiggins en de rest van de fietsende adel. Die kon enkel machteloos en bewonderend ondergaan hoe de machtige Slowaak hen onverbiddelijk en schijnbaar moeiteloos uit de wielen reed. Hij deed er zelfs nog een vrolijk dansje bovenop.

Jules Hanot

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234