Zondag 05/12/2021

CAMPS & HANOT

Geen giftiger geschenk voor een Tourvolger dan een rustdag. Voor de start nochtans vet aangekruist als eerste adempauze. Een kans om het met wielerverhalen volgestouwde hoofd leeg te maken en je even te ontworstelen aan de schreeuwerige hectiek die elke Tourburger verplicht aan niets anders dan de fietsende medemens te denken. Eindelijk tijd om rustig te ontbijten hoop je dan. Om de tot gore vuilnisbelt verworden koffer uit te mesten of doelloos te dobberen in het hotelzwembad. Dat lukt natuurlijk nooit. Zo'n dag is immers niet meer dan een illusie. Het ontbijt kan nog net. Maar die koffer wordt toch zo weer een chaotische kleerkast en laat net op die dag een zwembad niet tot de faciliteiten behoren.

Le jour de repos: eerder een vloek dan een zegen. Omdat hij het ritme breekt, de adrenaline doet zakken en voor een landerigheid zorgt die elke doorstart moeilijker maakt. Met stramme benen de bergen in. Rust roest. De Tour gunt niemand een moment voor zichzelf. En al zeker niet als het nomadendorp uitwaaiert, de renners even uit het gezichtsveld verdwijnen en de angst om 'iets' te missen dwingender blijkt dan het verlangen naar ontspanning. Elk jaar weer raakte ik beklemd door een sluipend schuldgevoel dat me uit het hotel naar nietszeggende persconferenties en perszaal joeg.

Niets verraderlijker dan een peloton dat zijn wonden likt. Verzorgers en technische staf draaien overuren. De handelaars in renners hopen, zwaaiend met dikke contracten, nieuwe goudhaantjes te strikken. Ik vroeg me nieuwsgierig af hoe het er in het hotel van het Sky-team aan toe zou gaan na de overweldigende machtsgreep van gele 'Wiggo' en Christopher Froome. De kopman gestroomlijnd en onbeweeglijk. De luitenant spastisch harkend maar bijna even snel. Beiden beter dan 'chronogod' Fabian Cancellara. Een hele ploeg ineens zoveel sterker dan de concurrentie dat het bijna verdacht wordt. Ik las het ongeloof in de ogen van Cadel Evans en prees me gelukkig dat ik er geen stukje over moest maken.

Zoals toen peoples champion Ludo Dierckxsens in Saint-Etienne zijn nagenoeg maagdelijke erelijst met een etappezege sierde en we enthousiast schreven over een kale vent die zich dankzij een late roeping aan het arbeidersbestaan bij DAF-trucks had ontworsteld. De rustdag bracht de ontnuchtering. Sympathieke Ludo had in al zijn naïeve eerlijkheid bekend een zalfje te hebben gesmeerd dat op de verboden lijst stond. Loftrompet meteen en sourdine. 'Onze held' werd meteen uit de Tour gezet met zes maanden schorsing er bovenop.

Maar de meest beklijvende rustdag was toch die van '79 in 'Les Menuires'. De zon scheen over de Alpen en alles in de Tour leek peis en vree. "Vandaag doen we niets. Ook voor ons rustdag", liet ik vriend en collega Tony Landuyt weten. Hij, gepokt en gemazeld in de Tour, schuifelde ongemakkelijk op zijn stoel, weigerde een nieuw rondje en speurde met een arendsblik de einder af. Geen halfuur later stapte Luis Ocaña na een overvloedig overgoten lunch in een jeep voor een rallycross. De tragische antiheld met de immer droeve ogen miste een bocht, dook de ravijn in en werd, nog maar eens gebroken, uit het wrak bevrijd. Sinds die dag werden er geen spelletjes voor Tourvolgers meer georganiseerd en begreep ik dat de Tour nooit rust. Zelfs niet op een rustdag.

Jules Hanot

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234